Ο Κωνσταντίνος Μπακλατζής υμνεί τον Πατέρα: «Ο φάρος της ζωής»

Με αφορμή τη Γιορτή του Πατέρα, φιλοξενούμε ένα βαθιά συγκινητικό ποίημα του βραβευμένου Λημνιού ποιητή Κωνσταντίνου  Μπακλατζή.
Μέσα από λόγια γεμάτα μνήμη, αγάπη και σεβασμό, αναδεικνύεται η ανεκτίμητη μορφή του πατέρα.
Ο πατέρας ως στήριγμα, οδηγός και φάρος ζωής, αποτυπώνεται με μοναδική ευαισθησία.
Ένα ποίημα που αγγίζει την καρδιά και ξυπνά προσωπικές αναμνήσεις.
Ένας ύμνος στη θυσία, τη δύναμη και την άδολη αγάπη της πατρικής παρουσίας.
Ας το διαβάσουμε με τη συγκίνηση και την ευγνωμοσύνη που του αξίζει.

ΠΑΤΕΡΑΣ! Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!

Ανοίγω διάπλατα την εξώθυρα του πατρικού μας σπιτιού.

Ένα ποτάμι γλυκές θύμησες πλημμυρίζουν την ψυχή μου!

Το βλέμμα σου, στραμμένο στην Ανατολή! Το χέρι απλώνεις,

και μου δείχνεις τον ήλιο! Σε κοιτάζω! Τα μάτια σου, δυο μικροί,

σπινθηροβόλοι ήλιοι!Με πήρες απ’ το χέρι, και μου ’δειξες τον κόσμο.

Σε κρατούσα σφιχτά! Με φόβιζε το άγνωστο…Έσφιγγα τότε το χέρι σου,

και χάιδευα τους ρόζους. Ήταν σκληροί σαν τη ζωή σου!

Σαν Άτλαντας στους ώμους σου, τα βάρη της ζωής κρατούσες.

Με χαμόγελο, και πάντα με το βλέμμα στραμμένο στην Ανατολή.

Φάρος αιώνιος, να δείχνεις σε μας, τον δρόμο της ζωής.

Τον δρόμο, που φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά.

Μου ’δωσες ρίζες για να νιώθω ασφάλεια. Φτερά, για να πετάξω!

Κάθε βράδυ, σκόρπιες λέξεις ξεπηδούσαν. Πυγολαμπίδες,

μέσα απ’ το περβόλι της ψυχής σου!!

<<Αγάπη, ελπίδα, συγχώρεση, μια ζεστή αγκαλιά! Μικροί ήλιοι,

που σαν φωλιάσουν στην καρδιά σου,γίνονται ένας ολάκερος ήλιος!

Μ’ αυτόν, φτιάξε παιδί μου, τον δικό σου μικρό Παράδεισο!>>.

Έτσι μου ’λεγες πάντα!!