Κωνσταντίνος Μπακλατζής: Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά του κόσμου, που τους «κλέψαν τον ήλιο».

Υπάρχουν ειδήσεις που δεν αντέχουν την ψυχρή γλώσσα των αριθμών. Ειδήσεις που δεν χωρούν σε δελτία και στατιστικές, γιατί πίσω τους κρύβονται παιδικές ανάσες που κόπηκαν απότομα. Η πρόσφατη τραγωδία στη Χίο, με ανθρώπινες ψυχές, ανάμεσά τους και παιδιά, να χάνονται στα νερά του Αιγαίου, δεν είναι απλώς ένα ακόμη ναυάγιο. Είναι μια ακόμη ρωγμή στη συλλογική μας συνείδηση.

Το τίμημα της ελπίδας για μια καλύτερη ζωή αποδεικνύεται βαρύ, συχνά αβάσταχτο. Παιδιά που δεν γνώρισαν πατρίδα, που δεν πρόλαβαν να ονειρευτούν, συνεχίζουν να χάνονται διεκδικώντας το αυτονόητο: το δικαίωμα στη ζωή. Το Αιγαίο, άλλοτε γέφυρα πολιτισμών, μετατρέπεται ξανά σε σιωπηλό μάρτυρα μιας παγκόσμιας αποτυχίας.

Μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα, η ποίηση αποκτά ρόλο μαρτυρίας. Ο λόγος του Κωνσταντίνου Μπακλατζή, πολυβραβευμένου ποιητή  δεν περιγράφει απλώς τον πόνο· τον φωτίζει. Το ποίημά του  που απέσπασε το Α΄ Βραβείου Ποίησης στον 13ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2024 της UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος, μοιάζει σήμερα προφητικό, καθώς μιλά για «παιδιά που τους κλέψαν τον ήλιο», παιδιά χωρίς παρόν και μέλλον, παιδιά που έγιναν σύμβολα μιας ανθρωπότητας σε κρίση.

Οι στίχοι του δεν χαρίζονται στον αναγνώστη· τον καλούν σε ευθύνη. Γιατί όσο αυτά τα παιδιά χάνονται, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως κοιμόμαστε ήσυχοι. Γίνονται Ερινύες της μνήμης, σκιές που μας ακολουθούν, απαιτώντας να μη συνηθίσουμε το αδιανόητο.

Και ίσως τελικά, εκεί όπου η δημοσιογραφία καταγράφει το γεγονός, η ποίηση έρχεται να σώσει το νόημα.

1ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ στον 13ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2024 της UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος!!

<<Ψυχές αθώες τρυφερές, δίχως παρόν και μέλλον.

Κάποιες ταξίδεψαν νωρίς, στη χώρα των αγγέλων!>>.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

Είναι κάποια παιδιά, που τους κλέψαν τον ήλιο!

Που φυτρώσαν σε πέτρες, και σε  τόπο ανήλιο.

Τριαντάφυλλα, ρόδα, στην ορφάνια ντυμένα.

Είναι κάποια παιδιά, μες τις στάχτες πνιγμένα!

Είναι αυτά τα παιδιά, που στερούνται Πατρίδα.

Δίχως ρίζες στη γη,  δίχως φως και ελπίδα!

Ματωμένες ψυχές, που ζητούν ένα χάδι.

Μια ζεστή αγκαλιά, μια Μανούλα το βράδυ!

Κουβαλούν προσφυγιά, μες το άγνωστο πλήθος.

Και βαδίζουν σκυφτά, μ’ ένα βάρος στο στήθος!

Αγκαλιά με τον τρόμο, σε κοιτάνε θλιμμένα.

Και προσμένουν βοήθεια, με τα μάτια πρησμένα!                                               

Είναι όλα παιδιά, του Θεού της Ελπίδας!

Κουβαλούν αναμνήσεις, μιας χαμένης Πατρίδας.

Ζωγραφίζουν στον τοίχο, δυο λευκά περιστέρια!

Την Ειρήνη να κλείσουν, μες τα δυο τους τα χέρια!

Είναι αυτά τα παιδιά… που όσο ζεις, θα θυμάσαι.

Ερινύες τα βράδια, θα περνούν σαν κοιμάσαι!!

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά του κόσμου, που τους <<κλέψαν τον ήλιο!>>.