Αυτοκίνητα από τη Γερμανία με ανακατεμένη ιστορία στις αυλές της Αττικής

Ο Θανάσης Μανωλάκης έχει αυλή μεταχειρισμένων στο Περιστέρι και αγοράζει τακτικά από γερμανικές δημοπρασίες, τρία ή τέσσερα αυτοκίνητα κάθε φορά. Πριν από κάποιους μήνες ήρθε μια παρτίδα τριών diesel, όλα με Fahrzeugbrief καθαρά και Hauptuntersuchung σε ισχύ, χιλιόμετρα συνεπή με την ηλικία τους.

Το ένα πούλησε γρήγορα. Τα άλλα δύο κάθισαν. Ύστερα από τρεις μήνες εμφανίστηκε ένας τύπος από τον Κορυδαλλό με εκτύπωση από κάποια ευρωπαϊκή βάση δεδομένων που έδειχνε service στη Νυρεμβέργη με 178χιλ., τρία χρόνια πριν την πώληση. Το Fahrzeugbrief που κρατούσε ο Μανωλάκης έγραφε 94χιλ. Το δεύτερο αυτοκίνητο είχε παρόμοιο θέμα αλλά διαφορετικά νούμερα, με τον τελευταίο TÜV στα αρχεία να δείχνει 143χιλ. ενώ ο τίτλος έγραφε 81χιλ. Εκεί ο Μανωλάκης άρχισε να καταλαβαίνει τι ακριβώς είχε αγοράσει.

Αυτό που έκανε τη συγκεκριμένη υπόθεση ενδιαφέρουσα δεν ήταν ότι τα χιλιόμετρα ήταν γυρισμένα. Ήταν ότι γυρίστηκαν πριν τα αυτοκίνητα φύγουν από τη Γερμανία, σε κάποιο σημείο της αλυσίδας ανάμεσα στον τελευταίο TÜV και στη δημοπρασία, και κανένα ελληνικό έγγραφο δεν είχε λόγο να το δείξει, γιατί το ελληνικό σύστημα ξεκινά να μετρά από τη στιγμή εισόδου. Ο Μανωλάκης δεν ήταν αμελής. «Είδα το Fahrzeugbrief, είδα τον TÜV. Τι άλλο να ψάξω;» Αυτή δεν είναι αφέλεια, είναι ο κανόνας για τους εισαγωγείς που δουλεύουν μέσω online δημοπρασίας χωρίς να πατήσουν ποδάρι στη Γερμανία. Το ιστορικό TÜV με τα καταγεγραμμένα χιλιόμετρα κάθε ελέγχου υπάρχει, αλλά δεν ταξιδεύει αυτόματα με το αυτοκίνητο όταν αυτό εξάγεται. Ο Γερμανός αγοραστής που αγοράζει τοπικά έχει πρόσβαση σε αυτά. Ο Έλληνας έμπορος που κλείνει σε δημοπρασία βλέπει τον τίτλο, τις φωτογραφίες, ίσως το ΔΤΕ. Τα αρχεία service, τα ιστορικά χιλιόμετρα ανά έλεγχο, δεν είναι στη λίστα που κοιτάζει.

Τα νούμερα που κυκλοφορούν για τη διαμεθοριακή απάτη χιλιομέτρων στην Ευρώπη είναι βαριά. Ευρωπαϊκές εκτιμήσεις τοποθετούν το κόστος σε περίπου 9,6 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, με κάθε αλλοιωμένο αυτοκίνητο να αλλάζει χέρια κατά μέσο όρο 3000 ευρώ πάνω από την πραγματική αξία του. Από τα μεταχειρισμένα που διακινούνται διαμεθοριακά, κάπου ανάμεσα στο 30% και 50% εκτιμάται ότι έχουν κάποιας μορφής αλλοίωση. Αυτοί οι αριθμοί δεν αφορούν κάποια σκοτεινή αγορά στα Βαλκάνια, αφορούν τη συνολική ροή εισαγωγών από Γερμανία, Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ιταλία. Στατιστικά από αναφορές ιστορικού οχήματος που δημοσίευσε το carVertical δείχνουν ότι στη γερμανική αγορά η αλλοίωση χιλιομέτρων εντοπίζεται πάνω από πέντε φορές συχνότερα σε εισαγόμενα οχήματα απ’ ό,τι στα τοπικά, 4,6% έναντι 0,9%, και ένας αναλυτής της εταιρείας που εξετάζει μοτίβα στη νότια Ευρώπη ανέφερε ότι το χάσμα ανάμεσα στα χιλιόμετρα του τελευταίου TÜV και στα χιλιόμετρα του τίτλου παραμένει από τους πιο αξιόπιστους δείκτες που έχουν, αν και τον ελέγχουν λίγοι αγοραστές πριν κλείσουν. Ο ίδιος αναλυτής ανέφερε ότι σε αρκετές περιπτώσεις εισαγωγών που εξέτασαν, η αλλοίωση είχε γίνει λίγους μήνες πριν τη δημοπρασία, ακριβώς στο διάστημα ανάμεσα στον τελευταίο Hauptuntersuchung και στην αγγελία.

Η Γερμανία δεν είναι κακή αγορά, κατατάσσεται ανάμεσα στις πιο διαφανείς στην Ευρώπη για τον τοπικό αγοραστή. Αλλά τα αυτοκίνητα που φεύγουν για εξαγωγή δεν παίρνουν μαζί τους το αρχείο ιστορικού TÜV. Βγαίνουν με τον τίτλο και ό,τι αναγράφεται σε αυτόν, και αυτό ακριβώς υπολογίζει ο απατεώνας που κατεβάζει τον μετρητή λίγο πριν τη δημοπρασία, υπολογίζοντας ότι ο αγοραστής στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη δεν θα έχει τη δυνατότητα να συγκρίνει με το αρχείο που άφησε πίσω, στη Βαυαρία ή στη Σαξονία. Η πρακτική αυτή δεν είναι αποκλειστικά γερμανική, συναντιέται παντού όπου υπάρχουν εξαγωγές προς αγορές με λιγότερο ανεπτυγμένη υποδομή ιστορικού οχήματος, αλλά η Γερμανία συγκεντρώνει μεγάλο μέρος της στην ελληνική περίπτωση γιατί είναι ο κύριος προμηθευτής της αγοράς εισαγωγών.

Όταν βλέπω εισαγωγείς να κλείνουν αγορά σε δημοπρασία χωρίς να έχουν τρέξει ιστορικό χιλιομέτρων εκ των προτέρων, ξέρω ότι ένα ή δύο αυτοκίνητα από αυτή την παρτίδα θα τους κάτσουν στην αυλή αργά ή γρήγορα. Ίσως ο τελικός αγοραστής δεν ελέγξει ποτέ και το πρόβλημα θα ταξιδέψει αθόρυβα από ιδιοκτήτη σε ιδιοκτήτη για χρόνια, μέχρι κάποιος να αποφασίσει να ελέγξει το ιστορικό, συνήθως αφού ο κινητήρας αρχίσει να δίνει σημάδια που δεν συνάδουν με τα καταγεγραμμένα χιλιόμετρα.

Το ΜΕΜΟ που λειτουργεί υποχρεωτικά από τον Ιανουάριο του 2023 έφερε βελτίωση, καταγράφει τα χιλιόμετρα κατά την εισαγωγή και δημιουργεί ένα ψηφιακό ίχνος στην ελληνική αγορά που δεν υπήρχε πριν, και παράλληλα η αναγραφή τους στην πρώτη ελληνική άδεια κυκλοφορίας τα κάνει ορατά σε κάθε επόμενη αλλαγή κατοχής. Αλλά το σύστημα καταγράφει αυτά που δείχνει ο μετρητής την ώρα που το αυτοκίνητο περνά τα ελληνικά τελωνεία, πράγμα που σημαίνει ότι ξεκινά από ό,τι ο εισαγωγέας δηλώνει, όχι από ό,τι συνέβη στη Γερμανία. Αν ο μετρητής έχει ήδη αλλοιωθεί στη Βαυαρία, το ΜΕΜΟ καταγράφει τον ψευδή αριθμό με την ίδια ακρίβεια που θα κατέγραφε τον αληθινό, και το ψηφιακό ίχνος που δημιουργείται είναι τεχνικά άρτιο αλλά ουσιαστικά άχρηστο. Κάποιοι στον κλάδο λένε ότι το κενό δεν είναι στο ελληνικό σύστημα αλλά στο ότι τα κράτη μέλη της ΕΕ δεν ανταλλάσσουν αυτόματα ιστορικό οχήματος κατά τη διακίνηση, και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα. Η βελγική κυβέρνηση έχει θεσπίσει από το 2006 νόμο που υποχρεώνει κάθε επαγγελματία που αγγίζει όχημα να καταγράφει τα χιλιόμετρα σε κρατική βάση δεδομένων, και το αποτέλεσμα είναι ότι η αλλοίωση στην εσωτερική αγορά έχει σχεδόν εξαφανιστεί, αλλά τέτοια νομοθεσία σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν υπάρχει στον ορίζοντα.

Ο Μανωλάκης πούλησε τελικά και τα δύο γνωστοποιώντας σε κάθε αγοραστή την ασυνέπεια που είχε βρει, σε τιμές αρκετά κάτω από αυτές που είχε υπολογίσει. Τον πωλητή που τα είχε βάλει στη δημοπρασία δεν τον εντόπισε ποτέ, αφού ο οργανισμός δεν δίνει στοιχεία ιδιωτών πωλητών. Τώρα λέει ότι τρέχει ιστορικό πριν κλείσει κάθε συμφωνία, κοιτώντας τα αρχεία TÜV και service πριν κάνει προσφορά. Δεν γνωρίζει αν τα ίδια αυτοκίνητα θα είχαν πουληθεί κανονικά αν δεν εμφανιζόταν ο Κορυδαλλιώτης με την εκτύπωση. Τα αρχεία που αποκάλυψαν την αλλοίωση ήταν εκεί από την αρχή, αναζητήσιμα. Δεν τα κοίταξε κανείς πριν τη δημοπρασία.