Κώστας Ζαφειρίου: Σαν πρωταπριλιάτικο αστείο…

Γράφει ο Κώστας Ζαφειρίου

Με αφορμή την παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου -που είναι σήμερα- εχθές το πρωί, 1η Απριλίου (εργάσιμη), επισκέφθηκα το Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης που έχουμε την τιμή και χαρά να φιλοξενούμε στο χωριό μου, στο Ρεπανίδι Λήμνου. Γνωρίζω όλα τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς μιας και έχουμε ανταμώσει σε διάφορες εκδηλώσεις και γιορτές παλιότερα.
Η χθεσινή επίσκεψή μου ήταν εντελώς αθόρυβη. Θέλαμε να κάνουμε μία όμορφη έκπληξη στους μαθητές με ειδικές ικανότητες.

Με το καλημέρα σας, λοιπόν, τους διηγήθηκα μία ιστορία αίνιγμα και κάναμε μία σύντομη συζήτηση. Ύστερα τους είπα δυο-τρία κολπάκια για το πως να φτιάχνουν ιστορίες και κατόπιν τους έδειξα κάτι πολύ σπάνιο. Μερικές σελίδες με χειρόγραφες σημειώσεις μου, που τελικά κατάφεραν να γίνουν βιβλία, μετά από 10-15 χρόνια!

Ύστερα δέχτηκα τις ερωτήσεις τους. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε στους αναγνώστες σας; Τι σας εμπνέει να γράψετε ιστορίες; Πότε γράψατε το πρώτο σας βιβλίο;

Υπέροχο και πραγματικά σπάνιο το να βλέπεις υπερκινητικά άτομα, άτομα με νοητικές δυσκολίες ή αυτισμό να κάθονται ήσυχα και να ”κρέμονται” απ’ τα χείλη σου για λίγο.

Μόλις αυτή η ιδιαίτερη συνέντευξη τελείωσε τους αποχαιρέτησα διαβάζοντάς τους το αγαπημένο μου παραμύθι, τους ”Τρεις Θανάσηδες” και τους είπα λίγα πράγματα που σίγουρα δεν ήξεραν για τις παραδόσεις του χωριού. Τους χάρισα και ένα βιβλίο που αμέσως άρχισαν να επεξεργάζονται και να διαβάζουν δυνατά.

Πριν τα αποχαιρετίσω μου δώρισαν και μία πασχαλινή χειροποίητη λαμπάδα! Γαλάζια με έναν λευκό αστερία! (Ευχαριστώ πολύ Παναγιώτη! Το ξέρω ότι την έφτιαξες με τα χέρια σου και ήταν η αγαπημένη σου.)
Σύντομα, όμως, αυτή η χαρούμενη πρωταπριλιά μεταμορφώθηκε σε ένα κακόγουστο αστείο, απ’ αυτά που κάνουν μόνο οι πιο άσπλαχνοι φαρσέρ.
Στο προαύλιο άκουσα τα παράπονα των εκπαιδευτικών του ΕΕΕΕΚ.
Ολόκληρα εργαστήρια, αξίας δεκάδων χιλιάδων ευρώ, βρίσκονται εναποθηκευμένα εκτός σχολείου, μιας και το ΕΕΕΕΚ δε διαθέτει αίθουσες για να τα χωρέσει και να τα λειτουργήσει προς όφελος των μαθητών. Ενδεικτικά μόνο αναφέρω ότι στην κατοχή του ΕΕΕΕΚ βρίσκονται, αλλά δε λειτουργούν, ολόκληρο γυμναστήριο με όλα τα απαραίτητα εργαλεία για φυσικοθεραπεία, όπως τούνελ ψυχοκινητικής αγωγής, ειδικά δάπεδα, όργανα αποκατάστασης και γυμναστικής, ποδήλατα, ακόμη και μπασκέτες εσωτερικού χώρου. Η λίστα είναι 2 σελίδες…
Υπάρχει και κάθεται επίσης σε αποθήκες ένα ολόκληρο εργαστήριο κεραμικής τέχνης καθώς και εργαστήριο υφαντουργίας που διαθέτει μάλιστα και έναν παραδοσιακό αργαλειό! Όλα τα παραπάνω είναι εξαιρετικά χρήσιμα για την κατάρτιση των μαθητών.

Τα εργαστήρια είναι δυνατόν να διδάξουν μία χρήσιμη τέχνη στα άτομα αυτά, να τους αναβαθμίσουν την ποιότητα ζωής και να τους δώσουν μια ευκαιρία επαγγελματικής αποκατάστασης.

 Αντ’ αυτού η σχολική χρονιά τελειώνει σε 2 μήνες και όλη αυτή η περιουσία ”κάθεται” και σκονίζεται σε αποθήκες. Γιατί; Επειδή κανείς δεν έχει βρεθεί να διαθέσει στο ΕΕΕΕΚ 2-3 λυόμενα για να στεγάσει τις νέες αίθουσες.
Απ’ τις 3 Φλεβάρη έχει κατατεθεί αίτημα απ’ το σχολείο προς κάθε υπεύθυνο φορέα καθώς και τον Δήμο Λήμνου, για βοήθεια. Το μόνο που χρειάζεται είναι τρία λυόμενα. Τρία απ’ αυτά τα μικρά σπιτάκια αρκούν για να χωρέσουν τα πράγματα του σχολείου.

Οι περισσότεροι καθηγητές θα φύγουν του χρόνου.

Είναι βλέπετε αναπληρωτές…

Τι ειρωνεία!

Αν έχετε ασχοληθεί έστω και λιγάκι με την ειδική αγωγή, σίγουρα θα έχετε καταλάβει πόσο εγκληματικό είναι η εκπαίδευση αυτών των παιδιών να συνδέεται με τις απαράδεκτες πρακτικές του κράτους, τις αναπληρώσεις, την άρπα κόλα οργάνωση των σχολικών μονάδων, τη φριχτή υποχρηματοδότηση και τελικώς τον μαρασμό και το λουκέτο.

Οι ανάγκες των παιδιών είναι ΜΟΝΙΜΕΣ. Ποιος θα τις αναπληρώσει;
Ακούει κανείς άραγε;

 Το σχολειό στο Ρεπανίδι δεν έχει πέσει απ’ το 1931, ούτε από σεισμούς, ούτε από καταποντισμούς, ούτε από θεομηνίες.

Πέφτει όμως τώρα από την ανοργανωσιά και την αδιαφορία. Δείξτε επιτέλους λίγη υπευθυνότητα κυρίες και κύριοι ΌΛΩΝ των αρμοδίων φορέων.

Υπάρχει άμεση ανάγκη για 3 λυόμενα. Υπάρχει ανάγκη να λειτουργήσει το σχολείο όπως πρέπει να λειτουργήσει, ν’ αξιοποιηθεί η περιουσία του -την οποία έχουμε όλοι μας πληρώσει- και να δοθεί σε αυτά τα παιδιά η ευκαιρία να μάθουν μια τέχνη που μπορεί να τους σώσει τη ζωή αργότερα.
Ακούει άραγε κανείς;