“Ξέρεις τι είναι να θέλεις απεγνωσμένα να φωνάξεις “βοήθεια” αλλά να μην σου βγαίνει η φωνή γιατί…” – Αναγνώστης, μας συγκλονίζει…

Αγαπητό ,
ξέρεις τι είναι να είσαι εργατικός…
πολυπράγμων , φιλότιμος τίμιος έξυπνος ευρηματικός και παρόλα αυτά να είσαι άνεργος;

Ξέρεις τι είναι να είσαι 42 χρονών και να σε κάνουν εργασιακά να νιώθεις 100;

Ξέρεις τι είναι να παλεύεις ΜΟΝΟΣ από τα 18 χωρίς πατερά… να φτάνεις σε ένα σημείο καλό την ζωή σου και να σε γυρνάμε πάλι από την αρχή αλλά όχι ηλικιακά;

Ξέρεις τι είναι να μην έχεις ούτε για τα βασικά να επιβιώσεις αλλά παρ όλα αυτά να είσαι περήφανος και διακριτικός χωρίς να ζητάς ελεημοσύνη από κανέναν;

Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς το πρωί και να αναρωτιέσαι… τώρα τι κάνουμε;

Ξέρεις τι είναι να θέλεις απεγνωσμένα να φωνάξεις ΒΟΗΘΕΙΑ αλλά να μην σου βγαίνει η φωνή γιατί συμπάσχεις με τον πόνο των άλλων και τα προβλήματα τους και δεν θέλεις να τους φορτώσεις άλλο ένα « εσένα »;

Ξέρεις τι είναι να μην σταματά στιγμή το μυαλό σου να σκέφτεται και να μην βρίσκει λύση πουθενά;

Εκείνο που ξέρω είναι πως σταμάτησα να ονειρεύομαι οτιδήποτε. Και αυτό με σκοτώνει καθημερινά λίγο λίγο…!

Σταμάτησα να οραματίζομαι το αύριο να κάνω σχέδια να έχω στόχους. Δεν φοβάμαι το αύριο…

Γιατί πολύ απλά ζω το σήμερα το οποίο είναι πιο τρομακτικό πιο επίφοβο πιο αλλοπρόσαλλο.

Έχασα την μαγεία του αύριο νιώθω καθημερινά την απογοήτευση να ριζώνει μέσα μου… δεν επιρρίπτω ευθύνες σε κανένα ούτε καν στους πολιτικούς για αυτά που βιώνω….

Βιώνουμε έχω και εγώ μεγάλο μερίδιο ευθύνης , φοβάμαι όμως τις λύσεις πάνω στην απελπισία μου… αν και τέτοιου είδους λύσεις θέλουν «θάρρος» που εγώ τέτοιο θάρρος δεν κατέχω και δεν αρμόζουν στον χαρακτήρα μου…!

Ήθελα απλά να μιλήσω σε κάποιον για αυτό αποφάσισα να τα γράψω… σε εσάς!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Αναγνώστης

Ingossip