ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Να το είσαι άνθρωπος σημαίνει να κοιτάζεις ψηλά.

Ψηλά εκεί που θέλεις να φτάσεις, εκεί που τα σύννεφα μπορούν να πάρουν όποια μορφή επιθυμείς και να τους δώσεις το σχήμα που έχουν τα όνειρά σου. Να κοιτάζεις ψηλά, άνθρωπε, γιατί είσαι ένα δέντρο που αναρριχάται στο αόρατο δοκάρι που σε στηρίζει όρθιο, στο δοκάρι της ψυχής σου.

Οι ρίζες είναι το μόνο που σε κρατάει στη γη. Οι ρίζες σου είναι το παρελθόν σου, είναι η ιστορία σου, η οικογένεια, το σχολείο, η δουλειά, οι πέντε φίλοι, τα προβλήματα και οι αμαρτίες των άλλων που σε παιδεύουν. Οι ρίζες σου είναι χέρια, που άλλοτε σκάβουν βαθιά και φτιάχνουν πληγές, άλλοτε γίνονται θεμέλια για να σε κάνουν να αντέχεις στον άνεμο, τη βροχή και τους κεραυνούς. Άλλοτε χαϊδεύουν επιδερμικά την επιφάνεια της γης, γίνονται απλά μία ανάμνηση, ένας απλός δεκαψήφιος αριθμός στη μνήμη του τηλεφώνου σου ή αλλιώς είναι εκεί, διακριτικά και σταθερά, σου επιτρέπουν να είσαι ένα δέντρο ανεξάρτητο και αυτόνομο. Ένα δέντρο που στηρίζεται μόνο στον κορμό του.

Αυτός ο κορμός σου, άνθρωπε. Πόσες φορές κοίταξες στον καθρέφτη τις καμπύλες σου, τα περιττά κιλά που νιώθεις να σε βαραίνουν, το δυσανάλογο ύψος σου, τα πόδια, τα χέρια, τη μύτη και το χαμόγελό σου. Δεν αγάπησες τον κορμό σου, άνθρωπε. Δεν τον πότισες όσο του άξιζε, δεν τον στήριξες με ένα δοκάρι γερό και ανθεκτικό. Άφησες όσους κρατούσαν έναν σουγιά να σκαλίσουν τα αρχικά τους πάνω σου, άλλοι να καρφώσουν τις ταμπέλες που αποφάσισαν να σου βάλουν, τα παιδιά να αφήσουν τις μαστίχες τους, κάποιοι απερίσκεπτοι τα σκουπίδια που τους περίσσευαν και άλλοι, βίαια σου έβαλαν απλά φωτιά….

Όμως μη σταματάς να κοιτάζεις εκεί ψηλά άνθρωπε, γιατί είσαι ένα δέντρο. Στα κλαδιά σου μπορείς να φιλοξενήσεις όλα τα θαύματα της φύσης, να φτιάξεις φωλιά για τα σπουργίτια, να αφήσεις τους ανθούς να χαμογελάσουν, να επιτρέψεις τον ήλιο να περάσει μέσα από τα φύλλα σου και τέλος… να γεννήσεις τους καρπούς σου!

Τι καρπούς θα αφήσεις στους άλλους ανθρώπους, άνθρωπε; Τι γεύση θα έχουν οι καρποί σου όταν οι άλλοι άνθρωποι σε πιάνουν στο στόμα τους; Πόσες βιταμίνες, απαραίτητες για τη ζωή τους, μπορείς να τους χαρίσεις; Πόσο σκληροί θα είναι οι καρποί σου; Πόσο γλυκείς και πόσο ξινοί; Κι αν μπορείς εσύ να ορίσεις τους καρπούς που δίνεις στους άλλους ανθρώπους, πως αλήθεια θα τους έφτιαχνες; Είναι δύσκολο, άνθρωπε, να δίνεις. Είναι πιο δύσκολο να προσέχεις τι δίνεις. Ακόμη περισσότερο να το δίνεις με αγάπη, από καρδιάς. Είναι πολύ πιο εύκολο να ζητάς, να ζητάς και να παίρνεις. Έτσι, άνθρωπε;

Και τώρα που τα κλωνάρια σου ξεχωρίζουν από τα κλαδιά, κι αυτά από τον κορμό, κι αυτός από τις ρίζες… μείνε για λίγο στην άκρη από το πιο ψηλό κλωνάρι… Αυτό που κοιτάζει κατευθείαν εκεί ψηλά… στα σύννεφα. Εκεί που το μέλλον παίρνει τη μορφή που του δίνει η φαντασία σου. Νιώσε τον αέρα να λικνίζει την άκρη του, τις ακτίνες του ήλιου να πέφτουν πρώτα-πρώτα πάνω σε αυτό το κλωνάρι και την πρώτη στάλα της βροχής να το ποτίζει…

Και τώρα κοίταξε το δοκάρι σου, άνθρωπε. Κοίταξε τη ψυχή σου. Υψώνεται από τις ρίζες σου, ως το πρώτο κλωνάρι που αγναντεύει τα σύννεφα. Μέχρι που φτάνει η ψυχή σου, άνθρωπε;»

Πέτρος Κεχαγιάς Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

 

 

 

 



ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here