ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η αναζήτησή μας συνεχίζεται.

Ποιο είναι επιτέλους αυτό το Ιερό Δισκοπότηρο; Που βρίσκεται, που κυκλοφορεί, που τρέχει ο λογισμός του; Η αναζήτησή του έχει να μας προσφέρει κάτι ή τζάμπα ξοδεύουμε την ώρα μας;

Ο Ιντιάνα Τζόουνς θα καταφέρει να το εντοπίσει μέσα από τις αληθινές (λιγουλάκι μεταλλαγμένες) περιπέτειές του;

Η δράση αρχίζει…

Εκεί λοιπόν, που μασουλάω με αδηφάγο πάθος κάτι τρελιάρικα χειροποίητα ντολμαδάκια ως θαμώνας σε ένα σούπερ μαγαζί, ακριβώς στο σημείο που πάω να δαγκώσω το τελευταίο και πλέον ατίθασο, μου’ρχεται…μοσχομύρισεν ο τόπος. Δεκατέσσερις πελάτες (γιατί τους μέτρησα) κι ένας απ’αυτούς άναψε τσιγάρο. Καθώς καταφέρνω την τελευταία δαγκωματιά στο τελευταίο εναπομείναν ντολμαδάκι, σχολιάζω το γεγονός. Και τότε ακούω την ερώτηση του φίλου και ιδιοκτήτη «Έχεις πρόβλημα υγείας (γι’αυτό σε ενοχλεί)» ;

Σε χρόνους dt, αστραπιαία δηλαδή, αναλογίζομαι αν έχω άσθμα, αν είμαι έγκυος, καρκινοπαθής, καρδιοπαθής ή έστω ψυχοπαθής. Δεν είμαι, τζίφος. Δεν προλαβαίνω να γίνω, δεύτερος τζίφος. 

Με λίγο φαστ φόργουαρντ στην ιστορία, πάμε στο δεύτερο γύρο-τσιγάρο. Ανάβει, δεν κρατιέμαι, κάνω μια ευγενική παρατήρηση. Ο ευγενέστατος συν-θαμώνας το σβήνει. Κι έρχεται το αστροπελέκι από τον φίλο και ιδιοκτήτη. Μόλις έδιωξα μια παρέα, παρόλο που εγώ δεν την είδα ποτέ να φεύγει. «Μα κι εγώ πελάτης είμαι, λέω. Γιατί προτιμάς τον έναν πελάτη κι όχι τον άλλον»; Να γιατί έτσι, να γιατί αλλιώς, κατέληξα ν’ακούσω το επικό «να σηκωθείς να φύγεις εσύ».

Ηθικό δίδαγμα: Ο μαγαζάτορας θα υποστηρίξει τον πελάτη καπνιστή ακόμα κι αν είναι ο μοναδικός ανάμεσα σε άλλους πελάτες που δεν καπνίζουν. Οι μη καπνιστές πελάτες είτε πολλοί είτε λίγοι του είναι αδιάφοροι.

 

Πάμε στη δεύτερη περιπέτεια. Βγαίνουμε με παρέα μη καπνιστών σε μαγαζί εστίασης. Τα μεζεκλίκια τέλεια δεν το συζητώ, περνάμε φίνα μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι εν μέσω χημικού πολέμου. Το δεύτερο πλοκάμι του τρίτου καλαμαριού μου κάθεται στο λαιμό. Πνίγομαι. Μπορεί βέβαια να μη φταίει το πλοκάμι, μπορεί να φταίει ο καπνός.

Πως βγήκα απ’το σπίτι χωρίς τη Saratoga*; Απορώ.

Όταν επιτέλους αποφασίζουμε να απομακρυνθούμε από το πεδίο της μάχης, βλέπω τον ιδιοκτήτη έξω να καπνίζει. Με άγγιξε. Όχι ο ιδιοκτήτης – προς Θεού – η κίνησή του να καπνίσει έξω.

Ηθικό δίδαγμα: Ο καπνιστής μαγαζάτορας ακόμα κι αν εφαρμόσει τον αντικαπνιστικό νόμο στον εαυτό του δεν θα ζητήσει να τον εφαρμόσουν οι πελάτες του. Μη καπνιστές πελάτες απλά δεν υπάρχουν.

 

Τρίτη περιπέτεια. Παρέα μη καπνιστών σε καφετέρια. Πίνουμε τις καφεδούμπες μας, τους χυμούς και τ’άλλα ωραία μας παράλληλα βέβαια με τα τσιγάρα της απέναντι παρέας. Κατάσταση υποφερτή, ας πούμε. Κάποια στιγμή έρχεται ένας αστυνομικός, μπαίνει, βγαίνει. Μετά από λίγο έρχονται δύο αστυνομικοί, μπαίνουν, βγαίνουν. Δεν ξέρω τι και πως. Παρατηρώ βέβαια ότι η απέναντι παρέα δεν καπνίζει. Με το που φεύγουν οι δύο αστυνομικοί βλέπω έναν κύριο να καπνίζει. «Ευχαριστώ που μας σέβεστε», λέω κάτι τέτοια γιατί δεν κρατιέμαι. Ο κύριος απτόητος κι αν διακρίνω καλά χαμογελαστός. Ίσως ξεγέλασε την αστυνομία, γι’αυτό χαίρεται. Εμένα πάντως, την παρέα μου και τους υπόλοιπους θαμώνες που δεν κάπνιζαν δεν μας ξεγέλασε. Εμείς όλοι καταλάβαμε τι τον δέρνει.

Σε σύντομη συζήτηση με τον ευγενικό και συνάμα συγκρατημένο ιδιοκτήτη του μαγαζιού, μας ανέφερε ότι οι καπνιστές είναι συχνοί θαμώνες (κι έτσι ας πούμε, δικαιολογείτε να μην εφαρμόζει τον αντικαπνιστικό νόμο). Η αλήθεια είναι ότι οι μη καπνιστές που δυσανασχετούν ή θα αποφύγουν το μαγαζί ή θα αναγκαστούν να το βουλώσουν και θα φάνε την τσιγαρίλα.

Ηθικό δίδαγμα: Ο μαγαζάτορας υποστηρίζει τον καπνιστή πελάτη γιατί είναι συχνός. Ο μη καπνιστής πελάτης δεν είναι συχνός ή άσυχνος, απλά είναι ψεκασμένος με άζαξ και παραμένει αόρατος.

 

Αναζητώντας το μέσα σ’αυτές τις ενδεικτικές περιπέτειες, ο άκαπνος Ιντιάνα Τζόουνς κατάφερε να εντοπίσει το Ιερό Δισκοπότηρο, το οποίο δεν είναι άλλο από τον πελάτη που καπνίζει. Ο καπνιστής πελάτης λοιπόν, είναι ό,τι πιο ιερό και όσιο έχει ένας μαγαζάτορας στην Ελλάδα.

 

Όσες δικαιολογίες κι αν ψάξουμε, οικονομική κρίση, αναδουλειές κ.λπ οι μαγαζάτορες δεν παύουν να υπερασπίζονται πάντα μόνο το Ιερό Δισκοπότηρο. Κι αυτό είναι σοβαρός λόγος να παραπονεθούμε εμείς που δεν είμαστε δισκοπότηρα αλλά απλοί πελάτες μη καπνιστές.

 

Δεν έχω κάνει και ούτε έχω διάθεση να κάνω καταγγελία όταν βρεθώ σε μαγαζί που καπνίζουν. Απλά αποφεύγω μέρη με τσιγάρο όσο αυτό είναι δυνατόν. Εύχομαι μόνο κάποια στιγμή να καταλάβουμε όλοι ότι πέρα από το σεβασμό προς τον αντι-καπνιστικό νόμο οφείλουμε να σεβόμαστε και τους συνανθρώπους μας. Γιατί το τσιγάρο σε δημόσιους χώρους είναι πρωτίστως θέμα σεβασμού.

 

ΥΓ 1  Η χρονική συγκυρία του δαγκώματος του τελευταίου εναπομείναντος ντολμαδιού και το κάθισμα του καλαμαριού στον λαιμό έχουν αλλάξει για λόγους ασφάλειας.

ΥΓ 2  Τα λοιπά γαργαλιστικά εδέσματα που μασουλήθηκαν κατά τη διάρκεια των περιπετειών δεν αναλύθηκαν περαιτέρω γιατί σκοπός του κειμένου δεν ήταν να λιγουριάσει το αναγνωστικό κοινό αλλά να επιστήσει την προσοχή στο θέμα του τσιγάρου.

* στολή χημικού πολέμου

 

 

Άννα Τοσούνογλου



ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here