Στέφανος Τσατάλμπασης: Άρωμα Ελλάδος,”H Λήμνος και εγώ”

Πλ. Παύλου Κουντουριώτη. Ατσική, Λήμνος

Από τις 21 Γενάρη 1995 ως τις 21 Φλεβάρη 1996 ήταν η δική μου σειρά να βρεθώ στην Ανεμόεσσα. Αρχικά για 8 μήνες στην Ατσική, χωριό το οποίο συμπάθησα και μπορώ να πω ότι με υποδέχθηκε με αγάπη. Στις μικρές μου βόλτες στο χωριό ευχαριστήθηκα τη φιλοξενία των κατοίκων, τα κεράσματα στα μικρά καφενεδάκια της πλατείας, και απ’ όσο μπόρεσα να δω ήταν ένα χωριό με πολλές κρυμμένες εκπλήξεις: από τα δύο Ηρώα Πεσόντων του, ένα για κάθε Παγκόσμιο Πόλεμο, το τεράστιο λιθόγλυπτο καμπαναριό της εκκλησιάς του Άη Γιώργη με την επιγραφή «1925» και την ίδια την εκκλησιά με τον πανέμορφο κήπο ολόγυρα, τη Βρύση με την επιγραφή «Ατσική τω 1911 ιδίαις δαπάναις ήγειρεν», μέχρι σπιτάκια με αυλές και χαγιάτια, στενοσόκακα, ολόφυλλες μουριές στη μικρή πλατεία, και πιο κει ελεύθερες να βόσκουν κότες και κοκόρια… Ένα χωριό – έδρα Δήμου, τότε, με τις κότες που προανέφερα σε απόσταση μικρότερη των 50 μέτρων από το Δημαρχείο… Η Ατσική, χωρίς να το θέλω, έγινε για 8 μήνες το «χωριό μου». Ο τόπος μου, το σημείο αναφοράς, και όπως προείπα, η συμπάθειά μου.

Λιμάνι Μύρινας

Στις πιο μακρινές εξορμήσεις μας, εμείς τα φανταράκια, κατεβαίναμε μέχρι τη Μύρινα. Στην ΠΟΛΗ! Εντελώς διαφορετικές εικόνες εδώ. Κάστρο, ελάφια, Μουσείο, Δημαρχείο, Επαρχείο, τράπεζες, μαγαζιά, κόσμος, τουρίστες… Τι κι αν όλες μας αυτές οι έξοδοι κατέληγαν σε ένα από τα ελάχιστα must μαγαζιά της πόλης, στον Αίολο (σήμερα Αλέξανδρο), στη Νεφέλη, στον Καραγκιόζη…Η πόλη αυτή είχε κάτι που με γοήτευε. Ούτε τότε ήξερα τι ακριβώς, ούτε τώρα, μετά από πολλές (σχεδόν τριψήφιες πια) μέρες και νύχτες που έχω μείνει έκτοτε εκεί. Πάντως, όταν 5 μήνες πριν απολυθώ μετατέθηκα από την Ατσική στο Πλατύ, σ’ ένα προάστιο δηλαδή που ένα κομμάτι του είναι ουσιαστικά ενωμένο με τη Μύρινα, δε μπορώ να πω ότι μου κακοφάνηκε. Μάλλον με χαρά δέχθηκα την είδηση…

Κάστρο Μύρινας, Λήμνος

Στη νέα μου μονάδα τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά: ήμασταν Μουσικοί, με βασική και σχεδόν μοναδική υποχρέωση να παίζουμε μουσική για την ψυχαγωγία τόσο των συναδέλφων μας όσο και των αξιωματικών. Έτσι βρέθηκα σχεδόν σε όλα τα Τάγματα, διάσπαρτα σε όλο το νησί, και φυσικά στις Λέσχες Αξιωματικών Μύρινας και Μούδρου. Ποιος να μου το ‘λεγε πριν μερικά χρόνια ότι θα κρατούσα το μικρόφωνο του αδελφού μου και θα τραγουδούσα στην ίδια αίθουσα…

Καμίνια, Λήμνος

Φιλοξενήθηκα στο σπίτι του στα Καμίνια. Τη σημασία και την ιστορικότητα του χωριού μπορεί να τη βρει οποιοσδήποτε με μια πρόχειρη αναζήτηση στην πρώτη τυχούσα εγκυκλοπαίδεια ή ιστολόγιο του διαδικτύου. Την ομορφιά του χωριού δε θα τη βρει κανείς αν δεν φτάσει ως εκεί… Την όμορφιά της θάλασσας που έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από τα Καμίνια, τη φύση της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Λήμνου που σου ανοίγεται σαν αγκαλιά μόλις βγεις απ’ το χωριό στο δημόσιο δρόμο, πρέπει να πας ο ίδιος για να τη νιώσεις. Εγώ είχα την ευκαιρία, κι αγάπησα ακόμα περισσότερο αυτό το κομμάτι γης το περικυκλωμένο από θάλασσα…

Ούτε το 1997 έμεινα κλεισμένος στη στενή περιοχή των Καμινίων, ούτε το 2002, 2006, 2007, 2009, 2010, 2011, 2012 (!!!) που ξαναπήγα στο νησί. Όλες τις φορές με την υπόσχεση ότι «σύντομα θα ξανάρθω» αλλά και όλες τις φορές φορτωμένος με νέες εικόνες, πολλές από αυτές πρωτόγνωρες, άλλες γνωστές που όμως η επανάληψη τις κάνει ομορφότερες κι εντονότερες και τις γράφει ανεξίτηλα στη μνήμη, παλιούς φίλους από το στρατό και καινούργιους από τις επόμενες επισκέψεις που ολοένα και πληθαίνουν, αναμνήσεις από τοπία, από γεύσεις, από μυρουδιές… 

Λίμνη Αλυκή, Λήμνος

Όρος Άθως.

Κάπου εδώ νομίζω κρύβεται η αιτία για να ξαναπηγαίνω στο νησί σχεδόν κάθε χρόνο: Για να αναζητώ κάθε φορά τη λεπτομέρεια που ξέχασα την προηγούμενη, για να φωτογραφίζω μανιωδώς τα πάντα, από το αθώο γαϊδουράκι που απλώς βόσκει στο ελάχιστο γρασίδι που του βρέθηκε, μέχρι την τεραστίου μεγέθους Αλυκή, τους Αμμοθίνες που σε φέρνουν στη Σαχάρα του Βορειοανατολικού Αιγαίου, το εγκατελειμμένο Παλαιό Πεδινό του οποίου οι κάτοικοι έφυγαν μεν μετά το σεισμό και την ισοπέδωση των σπιτιών τους, αλλά πήγαν κι έχτισαν το καινούργιο χωριό σε απόσταση αναπνοής, έτσι για να μην απομακρυνθούν από τον τόπο τους, τα καλοδιατηρημένα και συντηρημένα έως τα ξεχασμένα και ερειπωμένα ενθύμια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της Απελευθέρωσης από τους Τούρκους το 1912, το περίφημο Κάστρο της Μύρινας αλλά και τα ελάχιστα κατάλοιπα του Κάστρου του Κότσινα, τα ηφαιστειογενή 
πετρώματα με τα κάθε λογής σχήματα και 

Άγαλμα Ηρωίδας Μαρούλας

Παναγία η Κακαβιώτισσα

χρώματα σ’ όλη τη Βόρεια Λήμνο, τον Άθω που κάθε μέρα σου δηλώνει την παρουσία του σ’ όλες τις Δυτικές και Βόρειες παραλίες του νησιού, τη Σπηλιά που φιλοξένησε το Φιλοκτήτη και το Ιερό των Καβείρων αλλά και το άγαλμα της ηρωίδας Μαρούλας, την Πολιόχνη με το αρχαιότερο Βουλευτήριο στην Ευρώπη αλλά και τα Ηρώα Πεσόντων κατά τη γερμανική κατοχή το 1941-44, τα περίφημα νεοκλασικά των Αιγυπτιωτών Λημνίων στο Ρωμέικο Γιαλό αλλά και τα ταπεινά πέτρινα χωριάτικα σπιτάκια και μάντρες σ’ όλη τη Λημνιακή ύπαιθρο, τα χιλιάδες αγριοκούνελα που παραφυλάνε να σε κάνουν να φρενάρεις σε κάθε βόλτα σου στην εξοχή αλλά και τους δεκάδες Αιγαιόγλαρους που βρήκαν φιλόξενο καταφύγιο στο Γομάτι και τις γύρω περιοχές, τις καλοχτισμένες και φροντισμένες και πλούσιες εκκλησιές αλλά και τα πάρα πολλά, απίστευτα πολλά ξωκκλήσια (όπως την πολυφωτογραφημένη Ευαγγελίστρια του Μούδρου,αλλά και την παγκοσμίως γνωστή Παναγιά την Κακαβιώτισσα, τη μοναδική στον κόσμο εκκλησία χωρίς οροφή), τις τρεις φυσικές και την τεχνητή λίμνη, τους πανέμορφους υδροβιότοπους του Πεδινού και της Αλυκής-Κοντοπουλίου που προτιμάν τα αποδημητικά πτηνά και τα αγαπημένα μου Φλαμίνγκο, τη θέα προς το απέραντο Βόρειο και Κεντρικό Αιγαίο, νότια τον Άη Στράτη στα «δυο βήματα» και ανατολικά την Ίμβρο (και την Τένεδο αν μου ξαναδοθεί η ευκαιρία στο μέλλον) και βορειότερα τη Σαμοθράκη, αυτά κι άλλα πολλά φωτογραφίζω κάθε χρόνο, τα ίδια και άλλα νεώτερα, αυτά ξαναβλέπω με μεγάλη χαρά κάθε Αύγουστο, αυτά κι άλλα πολλά θα ‘θελα να έχω τη δυνατότητα να βλέπω 12 μήνες το χρόνο…