«Φρένο» σε νέα τουριστική επένδυση στην “Αναφανή”, στην Μύρινα. – Η αρχαιολογία έκρινε ότι… δεν ταιριάζει στο τοπίο

Ακόμη μία τουριστική επένδυση στη Λήμνο προσέκρουσε στο αυστηρό φίλτρο των αρχαιολογικών υπηρεσιών, καθώς απορρίφθηκε η μελέτη για την ανέγερση τουριστικού καταλύματος 4 κλειδιών στην περιοχή “Αναφανή”, επί της επαρχιακής οδού Μύρινας – Κάσπακα.

Η απόφαση προκαλεί ήδη συζητήσεις, καθώς το ακίνητο βρίσκεται εκτός του αστικού ιστού και σε περιοχή όπου δεν υφίσταται παραδοσιακός οικισμός με συγκεκριμένα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να επιβάλουν αυστηρούς μορφολογικούς περιορισμούς . Παρ’ όλα αυτά, η αρμόδια υπηρεσία έκρινε ότι η προτεινόμενη αρχιτεκτονική δεν συνάδει με τη φυσιογνωμία του ευρύτερου ιστορικού τοπίου.

Στο σκεπτικό της απόφασης επισημαίνεται ότι οι επίπεδες στέγες, τα μεγάλα ανοίγματα, η προβολή των σοφιτών και τα εμφανή στοιχεία οπλισμένου σκυροδέματος δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα που επιδιώκεται να διατηρηθεί στην ευρύτερη περιοχή του Πετάσου. Η υπηρεσία θεωρεί ότι οι κατασκευές θα δημιουργούσαν ένα αρχιτεκτονικό αποτέλεσμα ξένο προς το περιβάλλον και θα επηρέαζαν οπτικά το τοπίο.

Αυτό που προκαλεί προβληματισμό σε αρκετούς είναι το γεγονός ότι η απόρριψη δεν βασίστηκε σε εντοπισμό αρχαιοτήτων στο οικόπεδο, αλλά κυρίως σε ζητήματα αισθητικής και μορφολογίας. Μάλιστα, στην αιτιολογία γίνεται αναφορά ακόμη και στη θέα προς το Κάστρο, τον Ρωμαίικο Γιαλό και το ιστορικό κέντρο της Μύρινας, με την εκτίμηση ότι η νέα κατασκευή θα προκαλούσε έμμεση όχληση στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο, όμως ουδεμία οπτική επαφή υπάρχει με τα παραπάνω!

Η υπόθεση αναμένεται να αναζωπυρώσει τη συζήτηση γύρω από τα όρια μεταξύ προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς και αναπτυξιακών πρωτοβουλιών. Πόσο αυστηρά πρέπει να εφαρμόζονται οι μορφολογικοί κανόνες όταν πρόκειται για εκτός σχεδίου περιοχές; Και κατά πόσο μια σύγχρονη τουριστική επένδυση μπορεί να θεωρηθεί ασύμβατη μόνο λόγω του αρχιτεκτονικού της ύφους;

Ερωτήματα που τίθενται ολοένα και συχνότερα από επενδυτές και ιδιοκτήτες ακινήτων, οι οποίοι βλέπουν ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, το δυσκολότερο εμπόδιο δεν είναι η πολεοδομία ή οι τεχνικές προδιαγραφές, αλλά η “υποκειμενική” αξιολόγηση του κατά πόσο ένα κτίριο «ταιριάζει» ή όχι στο τοπίο.