Κατερινα Φίκαρη: Στη μνήμη του αγαπημένου μας πατέρα Γεωργίου Φίκαρη

Πριν λίγη ώρα στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook η κόρη του Κατερίνα έγραψε στη μνήμη του πατέρα της που έφυγε από την ζωή την Τρίτη.

Προς τιμήν του, το λιγότερο που μπορούμε να πράξουμε, χωρίς πολλά λόγια,  είναι να το αναδημοσιεύουμε:   

“Γεννήθηκε στις Αγκαρυώνες της Λήμνου, με γονείς την Αικατερίνη Φίκαρη το γένος Βρόντα και τον Κωνσταντίνο Φίκαρη. Αδερφός του ο Φώτης Φίκαρης (δεξιά του στη φωτογραφία), με τον οποίον τον συνέδεαν ισχυροί συναισθηματικοί δεσμοί μέχρι το τέλος της ζωής του. Από την παιδική ηλικία τα δύο αδέρφια στερήθηκαν τον πατέρα τους που έφυγε πρόωρα. Με τη φροντίδα και υπό το άγρυπνο βλέμμα της μητέρας τους Κατερίνας έζησαν αξιοπρεπώς και τα σχολικά χρόνια του ήταν γεμάτα αξέχαστες μαθητικές αναμνήσεις και αγαπημένους φίλους που κράτησε μέχρι το τέλος. Πήγε στη σχολή ασυρματιστών και μετά μπαρκάρισε για ταξίδια μακρινά, ταξιδεύοντας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Οι ναυτικές του ιστορίες καταγράφηκαν στη σελίδα Εν Λήμνω, μεταφέροντας με τρόπο γλαφυρό, βαθιά συναισθηματικό και χειμαρρώδη, που σε συνεπαίρνει τις μεγάλες στιγμές της ζωής του ως ασυρματιστή. Με λέξεις και εικόνες που θυμίζουν έντονα τα ποιήματα του Καββαδία και όλα αυτά τα πολύ ιδιαίτερα στοιχεία που κάνουν τη ζωή του ναυτικού πολύ δύσκολη αλλά συνάμα συναρπαστική.
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 γνωρίστηκε στην Αθήνα με τη Ζαφειρία (Ρούλα) Μαρκάκη από τον Άγιο Νικόλαο Κρήτης με την οποία παντρεύτηκε το 1977 και την ίδια χρονιά απέκτησε την πρωτότοκη κόρη του, Κατερίνα. Η ασθένεια της μητέρας του και η ανάγκη του να βρίσκεται κοντά στην οικογένειά του, τον έφεραν στη στεριά, όπου γύρω στο 1980, οπότε απέκτησε το δεύτερο παιδί του, τον Κώστα, ξεκίνησε να δραστηριοποιείται στους τομείς του εμπορίου και της ναυτιλιακής πρακτόρευσης. Βήμα-βήμα, με εργατικότητα, επιμονή, ευστροφία και επιχειρηματικό δαιμόνιο αλλά κυρίως με κίνητρο την αγάπη του και το πάθος να προσφέρει ό,τι καλύτερο μπορεί στην οικογένειά του, διακρίθηκε ως κορυφαίος χονδρέμπορος της Λήμνου για την εποχή του, με ετήσιους τζίρους εκατοντάδων εκατομμυρίων δραχμών. Οι προμηθευτές του τον εμπιστεύονταν και τον επαινούσαν, ως έναν συνεργάτη αξιόπιστο, απόλυτα τυπικό στις υποχρεώσεις του, με προσήλωση στους στόχους των πωλήσεων και σύγχρονο βλέμμα πάνω στα θέματα της επιχειρηματικότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι διέθετε πλήρως μηχανογραφημένο λογιστήριο και διαχείριση της αποθήκης μέσα από τα πιο σύγχρονα εμπορικά προγράμματα από τα μέσα της δεκαετίας του ‘80, όταν για τους πολλούς ακόμα και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής ήταν ένα μηχάνημα άγνωστο. Συμμετείχε ανελλιπώς σε όλα τα εταιρικά σεμινάρια εμπλουτίζοντας τις γνώσεις του πάνω στο αντικείμενό του και ήταν συνεπής και τυπικός εργοδότης, χτίζοντας δεσμούς με το προσωπικό του. Φρόντιζε πάντα να προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στους πελάτες τους και είχε την απόλυτη εκτίμηση της τοπικής αγοράς.
Η εργατικότητα και η αγωνία να κρατήσει το καράβι πάντα στη σωστή ρότα, τον κρατούσαν στο γραφείο μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Εργαζόταν αδιάκοπα, στερώντας από τον εαυτό του στιγμές ξεκούρασης. Η προσήλωσή του στη δουλειά του προκάλεσε σοβαρή βλάβη στην υγεία του, όταν το 1992 υπέστη έμφραγμα του μυοκαρδίου μετά από μια εξαντλητική ημέρα στη δουλειά, που σε συνδυασμό με άλλα ακόμα πιο σοβαρά καρδιολογικά προβλήματα του στέρησαν τη δυνατότητα να συνεχίσει με την ίδια ένταση τις επαγγελματικές του δραστηριότητες και να χαρεί τη ζωή του ως απόλυτα υγιής άνθρωπος. Έδωσε πολύ γενναίες μάχες για την υγεία του εκπλήσσοντας τους γιατρούς, σε βαθμό να λένε ότι η περίπτωσή του πρέπει να καταγραφεί στα ιατρικά χρονικά.
Έδειξε στρατιωτική πειθαρχία στις υποδείξεις των γιατρών και επανήλθε με τον ίδιο δυναμισμό αλλά και με έναν ενδόμυχο φόβο ότι η καρδιά του μπορεί να τον πρόδιδε. Αυτό, σε συνδυασμό με τα σχέδια των παιδιών που αποφάσισαν να σταδιοδρομήσουν σε άλλους επαγγελματικούς τομείς, τον οδήγησαν μετά από μία περίπου δεκαετία στην απόφαση να μεταβιβάσει τις δραστηριότητές του. Η δουλειά είχε μεγαλώσει πολύ, οι απαιτήσεις ήταν πια τεράστιες και οι αντοχές του δεν του επέτρεπαν να ζει σε αυτούς τους ρυθμούς. Ήταν η πιο σοφή απόφαση που μπορούσε να λάβει, γιατί έτσι κατάφερε να δώσει μια μεγάλη παράταση ζωής στον εαυτό του, παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν.
Παρόλα αυτά, παρέμεινε ενεργός και δραστήριος ασχολούμενος με τον κήπο και τα οπωροκηπευτικά του, φτιάχνοντας ένα υπέροχο περιβόλι με μεγάλη φροντίδα, πολλή μελέτη και συμβουλές από έμπειρους της γης. Τα απογεύματά του θα τον έβρισκες εκεί να φροντίζει τα φυτά του, να οργώνει, να σκαλίζει, να κλαδεύει και να καμαρώνει τα δημιουργήματά του. Τα πρωινά του τα περνούσε στη “μικρή Βουλή”, τα καφενεία του λιμανιού, όπου συναντούσε τους φίλους του και συζητούσαν για πλήθος θεμάτων. Πάντα πολιτικά ενήμερος, με πολιτική σκέψη, εμβάθυνση και αναλυτικές ικανότητες που δύσκολα συναντά κανείς, με απόψεις τεκμηριωμένες και επιχειρηματολογία αδιάσειστη, θα μιλούσε λίγο αλλά θα έλεγε πολλά. Και πάντα με την έγνοια των αδυνάτων. Ένας πραγματικός σοσιαλιστής που ποτέ δεν έβαλε προσωπικά συμφέροντα και μικροπολιτική πάνω από τις μεγάλες αξίες. Με πρακτικό μυαλό που αναζητούσε λύσεις και προτάσεις και με πραγματική αγάπη για τον τόπο, την πατρίδα και τον κόσμο όλο. Είχε την αγάπη, την εκτίμηση και τον σεβασμό των ανθρώπων. Ακόμα κι αν έπρεπε να τους δυσαρεστήσει, ως άνθρωπος που ποτέ δεν μάσησε τα λόγια του.
Ένας τρυφερός πατέρας, με μόνιμη αγωνία και έγνοια για τα παιδιά του, τους πρόσφερε αγάπη, στήριξη, σοφές συμβουλές και εφόδια για να πορευτούν με τον καλύτερο τρόπο στη ζωή τους.
Έζησε μια ζωή άξια να τη ζει κανείς, αλλά έφυγε πρόωρα αφήνονας κενό που δεν αναπληρώνεται.
Ένα δυνατό μυαλό και μια αδύναμη αλλά χρυσή καρδιά, που συνέχισαν να φεγγοβολούν μέχρι την τελευταία του ανάσα.
Αγαπημένε μας πατέρα η λύπη είναι αβάσταχτη, αλλά και η ευγνωμοσύνη και περηφάνια απέραντες, που στάθηκες και στέκεσαι προστάτης μας και οδηγός μας. Θα σε θυμόμαστε και θα σε τιμάμε πάντα, κάνοντας πράξη τις επιθυμίες σου και τις αξίες σου.”

Δείτε περισσότερα παλαιότερα δημοφιλή άρθρα