Παράπλευρα οφέλη…

Προφανώς, το αναλυτικότατο άρθρο που δημοσιεύσαμε πριν από λίγες μέρες σχετικά με το « ηθικό ή νόμιμο», βρήκε όλους του αποδέκτες. Με χαρά δεχτήκαμε, με διάφορους τρόπους, από όλα τα στρατόπεδα την παρατήρηση ότι συνεπικουρούμε τους «απέναντι». Οι μεν, γιατί υπερασπίζουμε τον Δήμο και οι δε, γιατί αφήνουμε υπονοούμενα ότι «δεν είναι όλα καλώς καμωμένα» όπως τονίζουμε στην προτελευταία παράγραφο. Για να είμαστε ειλικρινείς από το να μας θεωρούν όλοι με το μέρος τους, το θεωρούμε άκρως τιμητικό που όλοι μας θεωρούν με τους «απέναντι».

Προς τι όμως αυτή η σύγχυση; Μήπως γιατί η απάντηση βρίσκεται στο ότι δεν υπάρχουν «απέναντι»; Μήπως γιατί οι «απέναντι» είναι μια εφεύρεση όλων αυτών που θέλουν να προσαρτώνται στο ένα ή στο άλλο άρμα;

Καταρχήν, και για να το ξεκαθαρίσουμε, λέγοντας οι «απέναντι» δεν θεωρούμε την αντίπαλη κομματική παράταξη. Για εμάς οι παρατάξεις, στην Ελλάδα πέθαναν πριν αρκετά χρόνια.  Υπάρχουν μόνο άτομα και προσωπικότητες που αναλόγως με τις συνθήκες σχηματίζουν συνδυασμούς και συσχετίσεις, που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να τις θεωρούσαμε πλάσματα φαντασίας. Όλα όμως γίνονται στην Ελλάδα. Τέτοιες συσχετίσεις μας διδάσκει και η σημερινή συγκυβέρνηση της χώρας, τέτοιες καταστάσεις βιώσαμε και στο νησί μας.

Στην δικιά μας θεώρηση πραγμάτων ο καθένας μας είναι ελεύθερος να διατυπώνει τις απορίες του, τις απόψεις του, τις παρατηρήσεις του. Όταν κάποιος παίρνει αποφάσεις είναι συνήθως στην δυσάρεστη θέση να  ακούει και την κριτική. Αν την κρίνει άξια λόγου, μπορεί και να απαντάει σε αυτήν. Δεν μπορούμε όμως να απαιτούμε  να μην μιλούν κάποιοι μόνο και μόνο επειδή δεν ασπάζονται τις δικές μας απόψεις.

Αν κερδίσαμε όλοι μας κάτι, από όλη αυτήν την ταραχή, είναι ότι επιτέλους εμφανιστήκαν κάποιοι σε ραδιόφωνα και ιστοσελίδες και όρθωσαν το ανάστημά τους. Από όλες τις αποχρώσεις.  Δεν κρίνουμε κατά περιπτώσεις το τι λέει ή που αποσκοπεί ο καθένας. Αυτό θα γίνει με τα άρθρα και τις συνεντεύξεις του καθενός. Κρίνουμε όμως το γεγονός ότι έστω και με μια αφορμή (στην οποία δίνει ο καθένας την αξία που θέλει) κινητοποιηθήκαν μηχανισμοί και αναπτυχθήκαν προβληματισμοί. Όλα αυτά αποδεικνύουν πως και άνθρωποι σκεπτόμενοι υπάρχουν ακόμα (κόντρα στην αποχαύνωση που θέλουν να μας περάσουν) και οι δίαυλοι επικοινωνίας υπάρχουν για να μας κάνουν κοινωνούς των απόψεών τους.

Αυτήν την παρρησία, την οποία θαυμάσαμε από τους συμμετέχοντεςκάθε απόχρωσης, όταν μετρούσαμε βαθμούς πτυχίων και μεταπτυχιακά πριν από λίγες μέρες, μα και το θάρρος να προβαίνουμε σε αποκαλύψεις, ας διατηρήσουμε και στις επόμενες αντιπαραθέσεις.

Δεν υπάρχουν μόνο οι φίλοι και οι εχθροί. Δεν υπάρχουν μόνο οι «δικοί» μας και οι «απέναντι». Υπάρχουν και οι «άλλοι».