Γράφει ο Σταύρος Τραγάρας
Πέθανε χθες την Αθήνα ο Ατσικιώτης Βασίλης Σαράντης, 91 ετών. Είχε έρθει για μια προγραμματισμένη εγχείρηση, αλλά τα πράγματα δεν εξελίχτηκαν καλά.
Ο Βασίλης ήταν ο γραμματέας της Κοινότητας της Ατσικής για δεκαετίες. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, κοινωνικός, πολυμαθής, με ισχυρή μνήμη, μια κανονική εγκυκλοπαίδεια. Γνώριζε τα πάντα για τη Λήμνο και τους ανθρώπους της. Μπορούσε από μια φωτογραφία 70 και 80 χρόνων, να σου πει ποιος εικονίζεται. Οδηγούσε αυτοκίνητο και ήταν δραστήριος μέχρι το θάνατό του. Έχτιζε εκκλησίες και φύτευε ελαιώνες. Ειλικρινής, ντόμπρος, εργατικός, δίκαιος, μετριόφρων. Ένας ανοιχτόμυαλος οραματιστής. Ο ιδανικός πολίτης.
Το καλοκαίρι καθόμαστε μαζί στην πλατεία, κάθε μέρα, και πίναμε καφέ. Μου εξιστόρησε τα της γερμανοκατοχής στην Ατσική και τη Λήμνο, λεπτομέρειες που μόνο αυτός ήξερε. Παρόλο που τότε ήταν παιδάκι, δεν του ξέφευγε τίποτα.
Στα νιάτα του ήταν ξακουστός ποδοσφαιριστής για τα δεδομένα της Λήμνου.
Καλός οικογενειάρχης με τέσσερα παιδιά και πολλά εγγόνια. Η Ατσική και η πλατεία της θα φτωχύνει πραγματικά. Στο καλό φίλε Βασίλη, καλό σου ταξίδι. Στη γυναίκα του Ευαγγελία, στα παιδιά του, στα εγγόνια του και σε όλους τους συγγενείς, εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια.
Βασίλης Σαράντης (Αύγουστος 2019)
Β.Σ. Μια φορά είχαμε παίξει με τον Αστέρα στο Κάστρο. Τους νικήσαμε, αλλά έγινε μια παρεξήγηση, και μας μούνταραν, μας έδερναν, μας χτυπούσαν. Σε μια φάση που χτυπούσαν εμένα, έρχεται να μας χωρίσει ο Τραντάφλος ο Κάντζος, έπαιζε κι αυτός, αλλά αυτοί ήταν πολλοί, τον άρχισαν και τον βαρούσαν. Και τι τους είπε ο αθεόφοβος, θεός σχωρέστον: «Μη χτυπάτε εμένα, εγώ δεν είμαι Ατσικιώτης, αυτόν να χτυπάτε».
Σ.Τ. Εσείς δείρατε κανένα εδώ στο δικό μας γήπεδο;
Β.Σ. Όχι ποτέ. Είμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι από πάντα. Φιλόξενοι. Εμείς πάντα, μα πάντα, μετά τον αγώνα κάναμε διακέδαση με όργανα εδώ στο καφενείο μας, ή μέσα στην πλατεία. Μαζί με την αντίπαλη ομάδα. Τα αυτοκίνητα τότε, μετά τον αγώνα έφταναν μέχρι τον Αγιοβλάσση. Ερχόταν 300 αυτοκίνητα, εκείνα τα χρόνια, καταλαβαίνεις; Τώρα τελειώνει ο αγώνας και δεν βλέπεις ένα άνθρωπο να κυκλοφορεί μέσα στο χωριό. Έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα…
Σ.Τ. Έχεις παίξει ποδόσφαιρο και στον Παναθηναϊκό;
Β.Σ. Έπαιξα με την Εθνική Ενόπλων, ως παίχτης του Παναθηναϊκού. Είχα καταταχτεί στην αεροπορία εθελοντής, αλλά επειδή δεν είχε η Λήμνος στρατιωτικό αεροδρόμιο, με πήγαν στην Αθήνα. Εκεί έβγαλα δελτίο στο Αιγάλεω και έπαιζα καλά.
Στον Παναθηναϊκό πήρα μεταγραφή από το Αιγάλεω. Ελευθέρα μεταγραφή με δυο χρόνια αποκλεισμό, επειδή δεν συναινούσε το Αιγάλεω να μεταγραφώ. Αυτός ήταν ο νόμος.
Ήρθαν ο Κώστας ο Βαγιάκος και ο Γιώργης ο Ντινενής να μεσολαβήσουν, αλλά δεν έγινε κανονική μεταγραφή. Σου λένε στο Αιγάλεω, καλός παίχτης, αλλά τώρα τον πήρα, πώς θα δώσω μεταγραφή. Είχα δελτίο, έκανα προπονήσεις με την ομάδα του Παναθηναϊκού, αλλά δεν είχα δικαίωμα να συμμετέχω σε αγώνες για δυο χρόνια.
Δεν κάθισα, γιατί δεν μου άρεσε η Αθήνα, εγώ ήθελα Λήμνο. Έχω μια κάρτα που μου έδωσαν όταν έφυγα, που λέει ότι έχω δικαίωμα να παρακολουθώ όλους τους αγώνες του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο, δωρεάν.
Το γήπεδο του Παναθηναϊκού όταν πήγα, δεν είχε χόρτο, είχε χώμα. Και προς τη μεριά των Αμπελοκήπων, δεν είχε εξέδρες. Οι φίλαθλοι ήταν όρθιοι, ο ένας πίσω απ’ τον άλλον.
Με είχαν αγαπήσει πολύ στον Παναθηναϊκό, αλλά εμένα το μυαλό μου ήταν στη Λήμνο. Επίσημο αγώνα δεν μπορούσα να παίξω, αλλά επαιζα τα φιλικά. Είχα συμπαίκτες τον Λάκη Πετρόπουλο, και τον Βαγγέλη Πανάκη. Προπονητής ήταν ο Άγγλος Χάρι Γκέιμ, απ’ το 51 ως το 53. Μετά ξαναήρθε. Όταν έφυγε ανέλαβε ο Αντώνης Μυγιάκης, παλιός ποδοσφαιριστής, μαζί με τον Οδυσσέα Τσούτσο. Και τον Γαζή. Κι ο Ασπρογέρακας στο επιτελείο. Με τον Αλέφαντο επίσης είμαστε μαζί στην ομάδα.
Σ.Τ. Είχα την εντύπωση ότι αυτός ήταν Ολυμπιακός.
Β.Σ. Ολυμπιακός ήταν στα ποδοσφαιρικά φρονήματα, που λένε. Στην ομάδα, ανήκε τον Παναθηναϊκό. Πιτσιρικάδες όταν είμαστε, ανήκε στον Παναθηναϊκό. Εγώ πήγα στην αεροπορία, 18 χρονώ. Αυτός μετά πήγε και στον Ολυμπιακό.
Σ.Τ. Τι παίχτης ήταν ο Αλέφαντος;
Β.Σ. Καλός, πολύ καλός. Κυρίως έπαιξε μετά στον Παναιγιάλειο. Μια φορά είμαστε με τον Αλέφαντο στον πάγκο. Ενώ είμαστε στη δεύτερη ομάδα, πολλές φορές μας έπαιρναν στην πρώτη, τους πιο καλούς. Μας βάζει ένα γκολ ο Κοκκινάκης του Ολυμπιακού και σηκώνεται ο Αλέφαντος και πανηγυρίζει. Ξεχάστηκε ότι ανήκε στον Παναθηναϊκό. Τον τραβά δυο σκαμπίλια ο Ασπρογέρακας, είδε τον ουρανό σφοντύλι…
Πριν κάμποσα χρόνια τον είδα τυχαία στην οδό Αχαρνών. Πήγαινα στην Ομόνοια με τα πόδια και έπιασε βροχή. Στάθηκα στην είσοδο μιας πολυκατοικίας να προφυλαχθώ. Να κι Αλέφαντος. Νίκο, Βασίλη, χαρές, αγκαλιές, τα είπαμε για τα παλιά, τα είπαμε και για τα καινούργια. Ρε Βασίλη θυμάσαι ένα αγώνα υπό βροχή, μου λέει. Θυμάσαι τι έριχνε; Όπως τώρα. Και τώρα μπορούμε, τον είπα αστειευόμενος. Παμε ρε, μου λέει. Και το κόψαμε για Ομόνοια, μέσα τη βροχή…
Θερμά Συλλυπητήρια στους οικείους του…..
Ειδήσεις Σήμερα:
- Σύμβολο ελπίδας πίσω από γυαλί: Γιατί ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Πάπα Φραγκίσκου δεν έχει φτάσει ακόμα το Popemobile στη Γάζα
- Κλειστοί οι δήμοι την Παρασκευή 24 Απριλίου λόγω 24ωρης πανελλαδικής απεργίας της ΠΟΕ-ΟΤΑ
- Τέλος το Μέτρο 23 – Νέες αποζημιώσεις έως 73,5 εκατ. € και πληρωμές συνδεδεμένων έως 50€/στρέμμα
Ακολουθήστε το LimnosReport.gr - στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Λήμνο το Βόρειο Αιγαίο, όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο.
