Το αγόρι σου και το bare minimum.

«Μου έστειλε μήνυμα με καρδούλες!» «Μου είπε ότι του άρεσε το άρωμα μου!» «Μου είπε ότι
δείχνω καλή σήμερα!». Ακούγονται γνωστές αυτές οι φράσεις; Σίγουρα θα έχεις κάποια φίλη ή εσύ η
ίδια τους λες στον εαυτό σου για να δικαιολογήσεις το γεγονός ότι το αγόρι σου σου δίνει το bare
minimum. Ομως τι είναι αυτό το bare minimum? Και πότε πρέπει να αρχίσεις να απαιτείς
περισσότερα;
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις πότε μια σχέση δε σε καλύπτει. Οταν νιώθεις ότι ο σύντροφος που
έχεις επιλέξει για δικό σου, σε προσβάλει συνεχώς. Αρχίσει απλά από μικρά σχόλιακια μέχρι το
σημείο που δε μπορείτε να βγείτε βόλτα χωρίς να σε προσβάλει. Μπορεί να έχεις βάλει το ωραιότερό
σου άρωμα και να σου πει, με ένα αξιαγάπητο χαμόγελο ότι «μυρίζεις γαύρο!». Εκεί είναι που
τρελαίνεσαι.
Επομένως, η ψυχολογία λέει ότι όταν ένα άτομο σου δίνει λίγα, εσύ θα βάλεις τα δυνατά σου να σου
δώσει περισσότερα. Ετσι, αρχίζεις να του φτιάχνεις μπισκότα, τον κερνάς περισσότερο, φοράς ρούχα
που σε κάνουν να νιώθεις άβολα μόνο και μόνο για να εισπράξεις ένα χαμόγελο του. Πρέπει να λες
και ευχαριστώ. Βέβαια, ακόμη και αυτές σου οι πράξεις έρχονται με κριτική όπως «Πρώτη φορά
φτιάχνεις μπισκότα;» ή «Έτσι μπράβο να με κερνάς» ή «Πολυ προκλητικό αυτό που φόρεσες αγάπη
μου».
Τον αγαπάς όμως. Εκείνος δεν ήταν το αγόρι που κάποτε σου έφερνε λουλούδια και τώρα ούτε
τολμάς να του ζητήσεις, φοβουμενη με τον βάλεις σε κόπο; Αυτος δεν είναι το αγόρι που σου
αγόραζε κάποτε σοκολάτες;
Το bare minimum δεν είναι μόνο θέμα πράξεων – είναι και θέμα διάθεσης. Όταν κάποιος
κάνει κάτι απλώς για να μη σου παραπονεθείς ή μόνο όταν του το ζητήσεις ξανά και ξανά,
αυτό δεν είναι φροντίδα. Είναι συνήθεια, αγγαρεία ή ενοχή. Η διαφορά φαίνεται όταν δεν
χρειάζεται να υπενθυμίσεις τι σου αρέσει, γιατί το θυμάται από μόνος του. Όταν σε κοιτάζει
και πραγματικά σε βλέπει, όχι απλά σου ρίχνει ένα «είσαι κούκλα» όπως λέει και στη
σερβιτόρα.
Το χειρότερο είναι όταν μαθαίνεις να ζεις με τα ψίχουλα. Όταν αρχίζεις να μετράς τα likes
του στο Instagram σαν αποδείξεις αγάπης. Όταν λες «δεν τσακωθήκαμε σήμερα, άρα
περνάμε φάση καλού δεσμού». Δεν είναι φυσιολογικό να αισθάνεσαι ότι περπατάς σε
τεντωμένο σκοινί κάθε φορά που θες να εκφράσεις ένα παράπονο. Δεν είναι φυσιολογικό να
χαίρεσαι υπερβολικά όταν κάνει κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο
Μια σχέση που βασίζεται στο bare minimum είναι σαν φυτό που ποτίζεται μια φορά το μήνα
και του λες «δεν πέθανες ακόμη, άρα όλα καλά». Όχι, δεν είναι καλά. Εσύ δεν είσαι φυτό –
έχεις συναισθήματα, ανάγκες, βαθιά επιθυμία για ουσιαστική σύνδεση. Κι αν σε κάνει να
ντρέπεσαι που έχεις αυτές τις ανάγκες, τότε μάλλον έχεις μπερδέψει τη μοναξιά με τη
συντροφικότητα.
Αν το bare minimum μοιάζει πια με ταβάνι κι όχι με πάτωμα, ίσως είναι καιρός να ρωτήσεις
τον εαυτό σου: αξίζω κάτι λιγότερο από έναν άνθρωπο που με βλέπει, με ακούει, με
νοιάζεται και με αγαπά αληθινά; Η απάντηση είναι όχι. Δεν είναι εγωιστικό να ζητάς

περισσότερα – είναι αυταξία. Είναι ωριμότητα. Και κυρίως, είναι η αρχή για να αγαπηθείς
όπως πραγματικά σου αξίζει.

 της  Φωτεινής  Τζουβελέκη