ο Λημνιός ποιητής Κωνσταντίνος Μπακλατζής παρέλαβε τα βραβεία του 13ου λογοτεχνικού διαγωνισμού του ομίλου για την UNESCO.

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά  ο Λημνιός ποιητής Κωνσταντίνος Μπακλατζής κατέκτισε  δύο τιμητικές διακρίσεις στον ο Λημνιός ποιητής Κωνσταντίνος Μπακλατζής  Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος. Χθες 10 Μαΐου πραγματοποιήθηκε η τελετή βράβευσης του 13ου λογοτεχνικού διαγωνισμού του ομίλου για την UNESCO, τεχνών, λόγου κι επιστημών Ελλάδος στο Δημοτικό θέατρο Καλλιθέας στην  Αθήνα .

Πιο συγκεκριμένα ο Κωνσταντίνος Μπακλατζής  απέσπασε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία ποίηση για το 2024 με το ποιήμα ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΙΔΙΑ  . Να θυμίσουμε ότι και το  2023 είχε κατακτήσει το πρώτο βραβείο στην ίδια κατηγορία γεγονός που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού.

Επίσης απέσπασε το  2ο βραβείο στην κατηγορία “Παιδικό Παραμύθι” με το παραμύθι ,  Η ΚΑΡΥΑΤΙΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΡΟΣΟΥΛΙΤΕΣ

 Η αξιολόγηση των έργων από τα μέλη της κριτικής επιτροπής πραγματοποιήθηκε ατομικά και κατά μόνας (χωρίς από κοινού συζήτηση) με πρώτη ιδιότητα, αυτή του αναγνώστη. Την επιτροπή  δε πλαισίωσαν διακεκριμένοι λογοτέχνες  της Χώρας.

Ο Κωσταντίνος Μπακλατζής  συνεχίζει  μέσα από σπουδαίες  διακρίσεις σε διαγωνισμούς του είδους , δημοσιεύσεις σε έγκριτα περιοδικά και ιστοσελίδες , με  την μελοποιήση  και ερμηνεία ποιημάτων του από σπουδαίους καλλιτέχνες, να διαγράφει μια συμαντική πορεία στον χώρο της ποίησης και της συγγραφής.

 Στην ανακοίνωσή του  για τον  διαγωνισμό ο  όμιλος αναφέρει :  

Ο Όμιλος για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος με ιδιαίτερη χαρά, ανακοινώνει τα αποτελέσματα του 13^ου Διεθνούς Λογοτεχνικού Διαγωνισμού, έτους 2024, ο οποίος έληξε στις 15 Ιουλίου τ.έ. Ο διαγωνισμός την τελευταία δεκαετία,  διοργανώνεται σε ετήσια βάση από τον Όμιλο και έχει καθιερωθεί πλέον ως ένας από τους θεσμούς του. Έχει δε ως στόχο, να αποτελέσει «βήμα» για την ανάδειξη νέων ταλέντων στη Νέα Ελληνική Λογοτεχνία, στα είδη του γραπτού λόγου: Ποίηση, Διήγημα, Νουβέλα, Παιδικό παραμύθι και Παιδικό – νεανικό διήγημα.

Η αξιολόγηση των έργων από τα μέλη της Κριτικής Επιτροπής πραγματοποιήθηκε ατομικά και κατά μόνας (χωρίς από κοινού συζήτηση) με πρώτη ιδιότητα, αυτή του αναγνώστη. Την επιτροπή πλαισίωσαν οι διακεκριμένοι λογοτέχνες (αλφαβητικά): Βαρβαρήγος Δημήτρης (συγγραφέας-ποιητής, Πρόεδρος του Μορφωτικού Συλλόγου Πετρούπολης), Ιωάννου Νιόβη (ποιήτρια), Καρούσος Κωνσταντίνος (ποιητής, Πρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών), Λεοντιάδου Στέλλα (συγγραφέας-ποιήτρια-αρθρογράφος) και Μέμου Παρασκευή (Βούλα) (ποιήτρια), τους οποίους ευχαριστούμε θερμά για τον προσωπικό χρόνο που διέθεσαν αγόγγυστα και με τεράστια διάθεση προσφοράς στην όλη διαδικασία, καθώς και για την αντικειμενικότητα και αγάπη, με την οποία αντιμετώπισαν τους συμμετέχοντες.

Για ένα ακόμα έτος, οι συμμετοχές ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο σε αριθμητικό και ποιοτικό επίπεδο, αποδεικνύοντας πως η Τέχνη, ο Λόγος και ο Πολιτισμός αποτελούν πνευματική τροφή και ανάγκη και όχι απλά ψυχαγωγία.

Διαγωνιζόμενοι από κάθε σημείο της Ελλάδας, την Κύπρο, την Ελβετία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστρία, τον Καναδά, την Αμερική, την Ολλανδία, την Αυστραλία κ.ά., μας τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους, δίνοντάς μας μεγάλη χαρά, συγκίνηση και δύναμη, για να συνεχίσουμε αυτόν τον θεσμό δυναμικά. Ο Όμιλος για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος συγχαίρει όλους τους συμμετέχοντες για την προσπάθειά τους, αναγνωρίζοντας την αγάπη με την οποία υπηρετούν το όνειρό τους.

Ευχή μας, ο διαγωνισμός αυτός να αποτελέσει την αφετηρία για μια λαμπρή πορεία στη συγγραφή και τη λογοτεχνία!

Σε μεταγενέστερο χρόνο και εντός του α’ τετραμήνου του 2025, θα οριστεί ημερομηνία για την τελετή απονομής των βραβείων – επαίνων και των αναμνηστικών διπλωμάτων του διαγωνισμού, για την οποία θα υπάρξει νέα, ξεχωριστή ανακοίνωση.

Τα διακριθέντα ποιήματα με Α’, Β’ και Γ’ Βραβείο και Α’, Β’, Γ’ Έπαινο θα δημοσιευθούν στην επετειακή, ποιητική συλλογή που θα εκδώσει ο Όμιλος για το έτος 2025, εφόσον το επιθυμούν οι δημιουργοί τους, συνοδευόμενα από μία φωτογραφία και ένα μικρό βιογραφικό τους και για αυτή τη διαδικασία οι διακριθέντες θα ενημερωθούν με νεότερο μήνυμα.

Το  ποίημα του Κωνσταντίνου Μπακλατζή που κέρδισε  τον διαγωνισμό.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

Είναι κάποια παιδιά, που τους κλέψαν τον ήλιο!

Που φυτρώσαν σε πέτρες, και σε  τόπο ανήλιο.

Τριαντάφυλλα, ρόδα, στην ορφάνια ντυμένα.

Είναι κάποια παιδιά, μες τις στάχτες πνιγμένα!

Είναι αυτά τα παιδιά, που στερούνται Πατρίδα.

Δίχως ρίζες στη γη,  δίχως φως και ελπίδα!

Ματωμένες ψυχές, που ζητούν ένα χάδι.

Μια ζεστή αγκαλιά, μια Μανούλα το βράδυ!

Κουβαλούν προσφυγιά, μες το άγνωστο πλήθος.

Και βαδίζουν σκυφτά, μ’ ένα βάρος στο στήθος!

Αγκαλιά με τον τρόμο, σε κοιτάνε θλιμμένα.

Και προσμένουν βοήθεια, με τα μάτια πρησμένα!                                               

Είναι όλα παιδιά, του Θεού της Ελπίδας!

Κουβαλούν αναμνήσεις, μιας χαμένης Πατρίδας.

Ζωγραφίζουν στον τοίχο, δυο λευκά περιστέρια!

Την Ειρήνη να κλείσουν, μες τα δυο τους τα χέρια!

Είναι αυτά τα παιδιά… που όσο ζεις, θα θυμάσαι.

Ερινύες τα βράδια, θα περνούν, σαν κοιμάσαι!!

Αφιερωμένο στα παιδιά της Παλαιστίνης και σε όλα τα παιδιά του κόσμου, που τους << κλέψαν τον ήλιο!>>.

Διαβάστε σε πρώτη δημοσιεύση  το  Παραμύθι που απέσπασε το  2ο βραβείο στην κατηγορία “Παιδικό Παραμύθι” στον 13ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2024 της UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος

              Η ΚΑΡΥΑΤΙΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΡΟΣΟΥΛΙΤΕΣ

                                   -1-

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ)  Ένα βράδυ του Γενάρη, στου Ολύμπου την κορφή,

οι Θεοί τ’ αποφασίσαν, να γενεί επιστροφή!

Πρώτος μίλησε  ο Δίας, ο πατέρας των Θεών.

Τον Ερμή καλεί να τρέξει, στο συμβούλιο των θνητών,

για την Κόρη που εκλάπη*, απ’ την Άγια τούτη Γη,

που αιώνες υποφέρει, κι πληγή αιμορραγεί!

Κι ύστερα θενά*πετάξει, στου Λονδίνου την καρδιά,

το χαρμόσυνο το νέο, ν’ αναγγείλει μια βραδιά!

Μα κι Κόρη λαχταράει, μέρα νύχτα καρτερά*,

να’ρθει η ώρα που προσμένει, για ν’ ανοίξει τα φτερά.

Στη Πατρίδα να γυρίσει, απ’ τη μαύρη ξενιτιά,

κι όλα όσα τη βαραίνουν, να τα ρίξει στη φωτιά!

Έτσι, κύλισαν τα χρόνια, μέσα στην αναμονή.

Και η Κόρη μαραζώνει, και στερεύει υπομονή.

Μα του γυρισμού η φλόγα, την κρατάει ζωντανή,

και του νόστου η άγια ώρα δε θα’ργήσει να φανεί!

(ΕΡΜΗΣ) <<Καρυάτιδα* Αθηναία, φως αστείρευτο, λαμπρό!

Κάθε βράδυ σε προσμένω, να γυρίσεις καρτερώ.

Στο ναό του Ερεχθείου*, είν’ η θέση σου αδειανή.

Μα σα θα ’ρθεις πάλι πίσω, θα’ναι μέρα γιορτινή!>>

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ) Στο Βρετανικό Μουσείο, στου Λονδίνου την καρδιά,

έφτασε από την Κρήτη, μια παρέα από παιδιά.

Μες τη σκέψη, στο μυαλό τους, μία λέξη ιερή.

Νιώθουν χρέος προς την κόρη, που αιώνες καρτερεί.

Όλοι  στέκουν τώρα εμπρός της, με περίσσεια προσοχή.

Θαμπωμένοι την κοιτάζουν, και κρυφά κάνουν ευχή.

Υπερήφανη, πανώρια*, απαράμιλλη* ομορφιά!

Θείο κάλλος* που φαντάζει, σε πελάγη χρυσαφιά!

Την Ελληνική σημαία, ξεδιπλώνουν κι αρχινούν.

<<Τζιβαέρι*>> αναστενάζουν, κι όμως μέσα τους πονούν.

Με συγκίνηση μεγάλη και με θλίψη στην καρδιά,

την ξενιτεμένη κόρη, τραγουδάνε τα παιδιά!

(ΠΑΙΔΙΑ)  <<Τζι-βα-έ-ρι-μου! Σιγανά, σιγανά, σιγανά και ταπεινά!>>.

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ) Της ψυχής το μοιρολόι, γκρέμισε κάθε φραγμό.                                                                 Και η κόρη ζωντανεύει, και μιλάει με καημό.

(ΛΕΥΚΟΘΕΑ) <<Ατελείωτες οι ώρες, γκρίζες, άδειες, παγερές!

Σύντροφος μου η νοσταλγία, δίχως φως, δίχως χαρές.

Αδειανή η αγκαλιά μου, κι αδερφές μου μακριά,

να προσμένουν να γυρίσω απ’ τη μαύρη ξενιτιά!>>.

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ)  Η συγκίνηση μεγάλη, απ’ της κόρης τον καημό.

Κι Σαπφώ την πλησιάζει, πνίγοντας έναν λυγμό.

                                    -2-                             

(ΣΑΠΦΩ)  <<Λευκοθέα* Αθηναία, Καρυάτιδα αγνή!

Έχεις των Θεών τα κάλλη, μα είσαι πάντοτε σεμνή!

Έρχεσαι στα όνειρά μας, ζωντανεύεις την αυγή.

Καρυάτιδα Αθηναία, μάγεψες όλη τη γη!>>.

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ)  Δάκρυσε η Λευκοθέα, και πλημμύρισε με φως!

Κι καρδιά της ζωντανεύει απ’ τα λόγια της Σαπφώς.

(ΛΕΥΚΟΘΕΑ)  <<Ελληνόπουλα παιδιά μου, της Πατρίδος οι ανθοί.

Η ψυχή μου αναγεννάται* και τη λευτεριά ποθεί.

Σεις, μου φέρατε ελπίδα, φως, ζωή, παρηγοριά. 

Κι αγάπη σας θ’ ανοίξει, δρόμο για τη λευτεριά!

Όμως τώρα πλησιάστε, να σας πω το μυστικό.

Όταν φως θα αντικρίσω, φως ανέσπερο, λευκό, 

με την πρώτη ηλιαχτίδα, θα πετάξω και θα ρθω!

Στην Πατρίδα σας την Κρήτη, την τρανή, την ξακουστή,

που στο διάβα των αιώνων, έχει χιλιοδοξαστεί!

Συντροφιά μου οι Δροσουλίτες* και τρανοί πολεμιστές.

Μέσα στη δροσιά του Μάη, δίνουν μάχες ξακουστές.

Πάνω στην κορφή του Κάστρου, θα’μαι φως, Αυγερινός*.

Θα μιλάω στις ψυχές σας, θα’μαι ήλιος φωτεινός!>>.

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ)  Με τα μάτια βουρκωμένα, πρόσφεραν κλαδί ελιάς.

Η Σαπφώ κι Αντιγόνη, μπρος στα πόδια της Θεάς.

Σαν απόμεινε μονάχη, ο Μορφέας* την καλεί,

και στην χώρα του ονείρου, μυστικά την προσκαλεί.

Ο Μορφέας τη μαγεύει, κι έρχεται κάθε βραδιά,

με του έρωτα τα βέλη, και της κλέβει την καρδιά!

Απ’ το χέρι την κρατάει, κάθε βράδυ τρυφερά!

Μες στ’ αστέρια σεργιανάνε, και σε μέρη ιερά!

Κι Καλλίστη* αφημένη, σε γαλάζια ακρογιαλιά,

γαληνεύει, ημερεύει,στη γλυκιά του αγκαλιά!

Ξάφνου, κάτι την ξυπνάει, ένας φοβερός σεισμός!

(ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ)  <<Λευκοθέα, μη φοβάσαι, σήμανε ο γυρισμός!>>.

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ)  Μια τρελούτσικη ηλιαχτίδα, την κοιτάζει και γελά.

Απ’ τα βάθη των αιώνων, λάμπει και χαμογελά!

Τρύπωσε απ’ τη χαραμάδα, του φεγγίτη τη σχισμή.

Μια αχτίδα αλκυονίδα*, που ηλιοστέφανο κοσμεί*.

(ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ)  <<Λευκοθέα, κόρη νέα, κόρη αγνή και φωτεινή!

Η ματιά σου με μαγεύει, είναι τόσο αληθινή!>>.

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ)  Απαστράπτουσα* η Κόρη, κλαίει τώρα από χαρά.

Ήγγικε* του νόστου η ώρα, για ν’ανοίξει τα φτερά!

(ΛΕΥΚΟΘΕΑ)  <<Ηλιαχτίδα μου, ζωή μου, φως αιώνιο λαμπρό!

Κι αν περάσαν τόσα χρόνια, πάντα εσένα καρτερώ.

Στο ναό του Ερεχθείου, θέλω πάλι να βρεθώ.

Συντροφιά στις αδερφές μου, πλάι τους θε να σταθώ!>>.

                                   -3-                              

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ)  Μ’ένα άγγιγμα ηλιαχτίδας, μες τα σύννεφα πετά.

Θάλασσες, βουνά διαβαίνει, την  Πατρίδα αναζητά.

(ΛΕΥΚΟΘΕΑ)  <<Ω! Ελλάδα ευλογημένη! Μάνα μύθων και θεών.                                                                      

Του πολιτισμού το λίκνο*, γη επιφανών* ανδρών!>>.

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ)  Η ματιά της καρφωμένη, στον ναό τον λαμπερό!

Στον ναό του Παρθενώνα, στης Παλλάδας* το ιερό!

Η Κόρη τώρα προχωρά,αγέρωχη*, πανώρια!

Να σμίξει με τις αδερφές, που ήταν χρόνους χώρια.

Στου Ερεχθείου τον ναό, φτάνει με αγωνία.

Ψάχνει ολούθε* γύρω της,σε κάθε του γωνία.

Μάταια όμως προσπαθεί! Πού να’ναι οι αδερφές της;

Κι αμέσως έρχονται στο νου, οι σκέψεις οι κρυφές της.

Μη τις αρπάξανε κι αυτές, κι είν΄ μακριά στα ξένα;

και κλαίνε και μοιρολογούν, με λόγια πικραμένα;

Τον λόγο της δεν πρόλαβε, η Κόρη να τελειώσει,

κι Ηλιαχτίδα  πρόβαλε, το χέρι να της δώσει.

Και πριν το δάκρυ της καυτό, κυλήσει απ’ τα μάτια,

η Αλκυόνη στόλισε, με φως τα σκαλοπάτια!

Αντάμα τώρα προχωρούν, και φτάνουν στο μουσείο.

Νέο Μουσείο Ακρόπολης, αιώνιο μνημείο!

Η περιήγηση* αυτή, χαρίζει συγκινήσεις.

Το γυάλινο το δάπεδο, όταν θ’ ανηφορίσεις,

βλέπεις αρχαίες γειτονιές, στον χρόνο ταξιδεύεις.

Μνήμες μιας άλλης εποχής, μπροστά σου ζωντανεύεις!

Τ’ αγάλματα και τα γλυπτά, στο διάβα της δακρύζουν.

Και οι αχτίδες του φωτός,πάνω της καθρεφτίζουν!

Τα χείλη τρεμοπαίζουνε, τα μάτια πλημμυρίζουν.

Και με λαχτάρα περισσή, την εκαλωσορίζουν!

Γαλήνια τώρα προχωρά, περιχαρής προσμένει.

Να δει τις αδερφάδες της, που χρόνια περιμένει.

Όλες μαζί μια αγκαλιά, να σβήσουν τον καημό τους,

τη θλίψη, την απελπισιά, τον βίαιο χωρισμό τους!

Μα, να! Τις βλέπει απέναντι, ψηλά σ’ έναν εξώστη.

Αγέρωχες να λούζονται,στο κάλλος και στη νιότη!

Απέναντι τους στέκεται με δέος τώρα η Κόρη,

κι Αθηνά στο πλάι τους, μ’ ασπίδα και με δόρυ.

Η θέση της είν’ αδειανή, και η πληγή ματώνει.

Όμως αυτή η επιστροφή, τις κόρες τις λυτρώνει!

Περιχαρείς*, ηλιόλουστες, στα μάτια την κοιτάζουν, 

και με λαχτάρα και στοργή, σφιχτά την αγκαλιάζουν!

(ΛΕΥΚΟΘΕΑ)  <<Χαίρε Παλλάδα Αθηνά, και σεις αγαπημένες!

Κόρες του Ήλιου, του φωτός, χιλιοτραγουδισμένες!

Χρόνους πολλούς στερήθηκα,αγάπη και Πατρίδα!

                                    -4-                           

 Η αγκαλιά μου αδειανή, ζωή χωρίς ελπίδα!>>.

(ΚΑΡΥΑΤΙΔΕΣ)  <<Μονάκριβή μας αδερφή! Η απουσία σου πληγή,

στην δόλια την καρδιά μας! Άδεια η θέση σου εδώ,

άδεια …κι αγκαλιά μας!!

Μαζί μας κι Αυγουστιάτικη Πανσέληνος προσμένει,

καταμεσής μες τον ναό,ξανά να σε μαγέψει!

Να βάψει χρώμα πορφυρό, τα μάρμαρά σου τ’ άσπρα!

Να αναζωπυρωθεί* η δόξα σου, να φτάσει έως τ’ άστρα!>>.

(ΛΕΥΚΟΘΕΑ)  <<Αδερφές μου! Το Πνεύμα κι Ψυχή δε φυλακίζονται!!

Όρκο ιερό ας δώσουμε, μπροστά εις την Παλλάδα.

Μια αγκαλιά να γίνουμε, αιώνια Ελλάδα!!>>.

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ)  Ξημέρωσε και πρόβαλλε, μία καινούρια μέρα.

Κι ο ήλιος μες το άρμα του, φωνάζει <<καλημέρα!>>.

Τα ηλιόφτερά της άνοιξε, και η μικρή του κόρη.

Στον ουρανό ξεχύθηκε, στου ήλιου τ’ ανηφόρι! 

Μα, να την! Φτάνει βιαστικά, μπαίνει απ’ την χαραμάδα.

Κι ένα γλυκό τραγούδισμα, της προκαλεί ζαλάδα.

Είν΄ο Μορφέας που κρατά, σφιχτά την Λευκοθέα!

Τα πύρινα* τα λόγια του, φωτιά του Προμηθέα*.

(ΜΟΡΦΕΑΣ)  <<Καρυάτιδα Αθηναία, μου’χεις κλέψει την καρδιά!

Έρχεσαι στα όνειρά μου, μου γλυκαίνεις τη βραδιά.

Λευκοθέα αγαπημένη, ταξιδεύουμε μαζί.

Κι όταν φτάνουμε στ’αστέρια, τ’όνειρό μας ξαναζεί!!>>.

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ) Τρέμοντας η Ηλιαχτίδα, άνοιξε χρυσά φτερά,

και σιμά τους τώρα φτάνει, και μιλάει τρυφερά.

(ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ) <<Λατρεμένη Λευκοθέα, μην αφήσεις να χαθεί,

τ’ όνειρο του γυρισμού σου, στο σκοτάδι το βαθύ.

Θα’ναι πάντα σύντροφός σου, ο Μορφέας που ποθεί,

φως αιώνιο να γίνει, και μαζί σου να ενωθεί!

Κι όταν θα με συναντάτε, θα’μαι δρόμος φωτεινός.

Της επιστροφής ο δρόμος, θα’ναι πάντα γιορτινός!!>>.

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ) Κι ένα πρωινό του Μάη, στα Σφακιά στη Νότια Κρήτη,

αναδύθηκε* η κόρη, λάμπουσα* σαν Αφροδίτη!

Μες τα γαλανά νερά της, σε κρυστάλλινο ακρογιάλι,

εξεπρόβαλλε σαν ρόδο, σαν εξωτικό* κοράλι*!

Μεγαλόπρεπη φαντάζει, και φεγγοβολεί σαν άστρο!

Κι γενναίοι Δροσουλίτες, πολεμάνε μπρος στο Κάστρο!!

                              ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ

αγέρωχη: περήφανη

Αλκυονίδες: καλοκαιρινές μέρες μέσα στον Ιανουάριο

αναγεννάται: ξαναγεννιέται, ζωντανεύει

αναδύθηκε: ξεπρόβαλε από τον βυθό της θάλασσας

αναζωπυρωθεί: να ξαναφουντώσει κάτι που πήγαινε να σβήσει, να ξεχαστεί

απαράμιλλη: ασύγκριτη

απαστράπτουσα: λαμπερή, φωτοβόλα

Αυγερινός: το άστρο της αυγής, η Αφροδίτη, ένας υπέρλαμπρος πλανήτης

Δροσουλίτες: κινούμενες σκιές με ανθρώπινη μορφή (πολεμιστές), που εμφανίζονται μέσα στην πρωινή δροσιά, στα τέλη του Μαΐου, στη Νότια Κρήτη.

εκλάπη: που την έχουν κλέψει

εξωτικό: αυτό που προέρχεται από χώρα μακρινή, άγνωστη, τροπική

επιφανής: σπουδαίος, περίφημος

Ερέχθειο: αρχαίος ναός στη βόρεια πλευρά της Ακρόπολης στην Αθήνα, 

αφιερωμένος στην Θεά Αθηνά και στον Θεό Ποσειδώνα.

ήγγικε: ήρθε, έφτασε

θενά: θα, θέλει

Καλλίστη: η καλύτερη, η ομορφότερη

κάλλος: ομορφιά

καρτερά: περιμένει

Καρυάτιδα: μία από τις έξι κόρες, οι οποίες στήριζαν τη νότια πλευρά του Ερεχθείου.  Η Καρυάτιδα αυτή βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο από το 1801, όταν ο Άγγλος κόμης Έλγιν την αφαίρεσε βίαια από την Ακρόπολη μαζί με άλλα πολύτιμα μάρμαρα και γλυπτά του Παρθενώνα.

Κοράλλια: πολύτιμοι λίθοι που προέρχονται από τη θάλασσα

κοσμεί: στολίζει

λάμπουσα: λαμπερή, φωτεινή

Λευκοθέα: Θεά του πρωινού φωτός

λίκνο: ο τόπος όπου δημιουργήθηκε κάτι σπουδαίο

Μορφέας: ο Θεός των ονείρων

νόστος: η επιστροφή

ολούθε: παντού

πανώρια: πάρα πολύ  ωραία

περιήγηση: ταξίδι με σκοπό τη μελέτη μνημείων

περίσσεια: πλεόνασμα, περίσσευμα

περιχαρής: αυτός που είναι γεμάτος χαρά

Προμηθέας: Τιτάνας που έδωσε στους ανθρώπους το δώρο της φωτιάς

πύρινα: φλογερά

τζιβαέρι: πολύτιμος λίθος, θησαυρός