Mέλια: Τις πταίει; ( Μετάθεση ευθυνών )

    Μία  φορά κι  έναν  καιρό,  σε  τόπο  φωτεινό  και χλοερό,  ε

κεί  που  περπατούσε  η  Εύα,  σινάμενη,  κουνάμενη   και  σιγο

τραγουδούσε  το  “ τι  χαρά,  τι  χαρά,  ήλιος  φωτεινός ”,  ακού

ει  μια  φωνή.

       « ψιτ,  δεσποινίς!»   Γυρίζει   και   βλέπει   ένα   απαίσιο  όν

τυλιγμένο  σ’  ένα  δέντρο.   Είχε  κάτι  μάτια   άσχημα   και  μια

γλωσσάρα,  που  την  έβγαζε  και   έγλειφε  το  στόμα  του.  Χα

μογελούσε   και   έδειχνε   κάτι  δοντάρες   σαν  τσάπες.   ( Από

κρουστικότατο   πλάσμα ).

        « Ποιος  είσαι  και  τι  θέλεις;»  ρώτησε  η  ωραία   και  μοι

ραία.

        « Είμαι  φίλος  και   με  λένε   Όφι,   καμιά   σχέση   με  τον

ΟΦΗ  Ηρακλείου  Κρήτης.  Θέλεις  να  δοκιμάσεις   αυτό  το  ω

ραίο  μήλο;»

         « Όχι,  ο  Κύριος  και  Θεός  μου  είπε  να  μην  το  αγγίξου

με,  διότι  βλάπτει  σοβαρά  τη  σωματική  και  κυρίως  την  ψυ

χική  υγεία!»

       « Ο  Θεός   δεν  θέλει   να   μάθετε   την   αλήθεια.   Δέντρο

της   γνώσης   λέγεται   τούτο.   Αν  φάτε   το  μήλο,   θα  γίνετε

εσείς  θεοί!»   [  Τον  κακό  σου  τον  καιρό  θα  έλεγα  εγώ,  αλ 

λά  εγώ  δεν  είμαι  κουτορνίθι,   όπως  η  Εύα.  Εκείνη  το  έχα

ψε  και  πήγε  στο  Αδάμ ].

       « Αγάπη,  έλα  δοκίμασε  αυτό  το  φρούτο,  να  δεις  τι  εύ

γευστο  που  είναι!»

       « Μα,  ο  Κύριος  είπε   ότι  αυτή  η  πράξη  θα   μας  στοιχί

σει  ακριβά!».

        « Όχι,  εμένα  με  ενημέρωσε   ένας  φίλος  ότι,  αν  δοκιμά

σουμε,  θα  γνωρίσουμε  την   αλήθεια  και   θα  γίνουμε   εμείς

Κύριοι  στη   θέση   του  Κυρίου!»   Και  ο  Αδάμ  υπέκυψε  στον 

Πειρασμό.  Τότε  εμφανίστηκε  ενώπιόν  τους  ο  Κύριος:

       « Τι  σας  είπα  εγώ,   ανόητα   όντα;   Γιατί   Άνταμ,  τέκνον

μου;»

       « Δεν  πταίω  εγώ,  Κύριε,  η  Εύα  με  εξαπάτησε!»

      « Γιατί  κόρη  μου,  Εύα;»

      « Δεν  πταίω  εγώ,  Κύριε,  ο  όφις  με  εξαπάτησε!»

      Και  εσείς   εμπιστευτήκατε   το  φίδι   και   όχι   τον   Κύριό

σας;   Εδώ  είχατε  όλα  τα  καλά   και   δεν  εκτιμήσατε.   Άντε

τώρα  δρόμο!   Έξω  από  εδώ!   Πάτε  να   βρείτε  τρόπο  να  ε

πιβιώσετε!  Τρέχα,  εσύ,  σαχλοκούδουνο,  να  μαζεύεις  ραδί

κια   και  καυκαλίθρες,  να  κοψομεσιάζεσαι,  για   να   μάθεις   

να  σέβσαι!  Κι  εσύ,  ελαφρόπετρα,  άντε  να  σκάβεις  και  να

φυτεύεις   μηλιές,   για  να  θυμάσαι  και   βερικοκιές,   για  να

μάθεις  τι  εστί  βερίκοκο!»

       Κάποια  στιγμή,   εμφανίστηκε   μια   μάντισσα   και  είπε  

στην  Εύα: 

       « Εσύ  θα κάνεις   δυο   παιδιά,  το   ένα   θα   σκοτώσει  το

άλλο  κι  εσύ  θα  μαυροφορέσεις.  Θα  κάνεις  κι  άλλα  παιδιά

και  τα  παιδιά  σου  άλλα  πολλά.  Μια  μέρα  θα  μπερδευτούν

και  θα  μιλούν   άλλες  γλώσσες   οι  μεν,   άλλες  οι  δε.  Άλλος

θα  λέει  μήλο,  άλλος  άπλ,  άλλος  μέλα…»

       « Μη  μου  μιλάς  για  μήλα,  σε  παρακαλώ!»

       « Προϊόντος  του  χρόνου,  κάποιοι  θα  γίνουν  γιατροί  και,

αν  σε  δαγκώσει  φίδι…»

       « Μη  μου  μιλάς  για  φίδια!»

       « Ας  μιλήσουμε για  πολιτικούς.  Αυτοί  θα  υπόσχονται, αλ 

λά,  όταν  πρέπει,  θα  είναι  απόντες   και,  όταν  ο  κόσμος   θα

καίγεται,  θα  ρίχνουν  την  ευθύνη  στην  Πυροσβεστική.   Όταν

συγκρούονται  τα  τρένα,  θα  πταίει   ο   σταθμάρχης,   ο  μηχα  

νοδηγός,   κάθε   άλλος   εκτός   από  τον  Υπουργό!  Σε  τέτοιες

περιπτώσεις,   Περιφερειάρχες,   Νομάρχες,    Δήμαρχοι,   κατά

σύμπτωση,  έχουν  αγοράσει  αγρόν   και  αδυνατούν   να  ασχο

ληθούν  με  τα  σπουδαία!»

      Άφωνη  η  Εύα.  Εμείς  έχουμε  φωνή  και  θα  φωνάζουμε!

Απαιτούμε  δικαιοσύνη  αμέσως ( γρήγορα)   και  άμεσα! ( χω

ρίς  προσκόμματα,  παρεμποδίσεις  και  πονηρά  τερτίπια)!   

              Αγαπητοί  φίλοι,  Χριστός  ανέστη,  χρόνια  πολλά!

                                                        Μέλια