ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ: Ο ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΤΗ ΛΗΜΝΟ!! ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΕΛΑΦΙΩΝ!!

O Κωνσταντίνος Μπακλατζής εκτός από την σπουδαία συλλογή του με ποιήματα και διηγήματα που κατά καιρούς έχουν αποσπάσει σπουδαία  βραβεία, με τη σελίδα μας πάντα με αγάπη να τα  φιλοξενεί, αυτή την φορά του ζητήσαμε να μας αφιερώσει ένα μικρό παραμύθι για τους μικρούς φίλους μας!

Του βάλαμε δύσκολα!Να έχει Λήμνο και Άγιο Βασίλη!

Μην ανησυχείτε μας είπε!

Και ο Κωvσταντίνος με ιδαίτερη ευαισθησία για τα παιδιά, άλλωστε στην επαγγελματική του πορεία  υπήρξε δάσκαλος στο σχολείο πρόσθεσε και τα πλατώνια-ελάφια, το κάστρο της Μύρινας ….. και να το αποτέλεσμα!

Απολαύστε ένα παραμύθι από την Λήμνο!

Με την ευχή αυτή την Χρονιά να ανασύρεται  την παιδική ψυχή που έχετε σίγουρα μέσα σας!!

Καλή Χρονιά σ όλους σας!

 ” Ο Άι-Βασίλης είναι πανέτοιμος! Έχει φορέσει την πεντακάθαρη και καλοσιδερωμένη κόκκινη  στολή του, στέκεται μπρος στον μαγικό καθρέφτη και… καμαρώνει! <<Μμμμ…κούκλος είμαι! Φτου! Να μη με ματιάσω!Μα τι βλέπω!! Σαν να έχω παχύνει λιγάκι. Μμμ! Πολλά γλυκά έφαγα τελευταία! Ίσως θα πρέπει να κάνω λίγο δίαιτα, για να μπορώ να κατεβαίνω από τις καμινάδες!>>.

     Αυτά σκεφτόταν,όταν ξαφνικά μπήκε φουριόζος μέσα στο δωμάτιο ο  αγαπημένος του γιος ο Βασίλης ή Μπίλης ή ανακατωσούρας, όπως τον αποκαλούσε η γιαγιά του η  κυρά- Βασίλαινα. <<Πατέρα, είμαι έτοιμος! Ανυπομονώ να’ρθω μαζί σου και να ταξιδέψω στον μαγικό κόσμο των αστεριών. Να δω τα χαρούμενα πρόσωπα των παιδιών, όταν θα παίρνουν τα δώρα τους και να βγάλω και selfie φωτογραφίες μαζί τους!>> είπε χοροπηδώντας ο Βασιλάκης.

      Ο Άι-Βασίλης χάιδεψε την άσπρη  γενειάδα του με χαρά. Όμως, ένιωθε το σώμα του βαρύ και τα πόδια του πολύ κουρασμένα. Φέτος θα ήταν το τελευταίο του ταξίδι και μετά θα παρέδινε την σκυτάλη στον γιο του. Ο μικρός Βασίλης θα συνέχιζε να μοιράζει αγάπη και δώρα στα παιδιά! <<Βασιλάκη παιδί μου, έφτασε η μεγάλη ώρα! Χόπ! Χόπ! Καλοί μου τάρανδοι! Ας ξεκινήσουμε!>> είπε ο Άι-Βασίλης, ενώ τα ξωτικά και οι χιονονεράιδες τούς αποχαιρετούσαν συγκινημένοι!

      Το ταξίδι μέσα στα ονειροσύννεφα ήταν φανταστικό! Κάποια στιγμή ο Άι-Βασίλης κουρασμένος και νυσταγμένος, αποφάσισε να γείρει στο πλάι και να κοιμηθεί. Συμβούλεψε όμως τον γιο του να οδηγεί προσεκτικά το έλκηθρο, γιατί ήταν πολύ φορτωμένο. Του έδωσε μάλιστα εντολή να προσέχει στον ουρανό το πιο λαμπρό αστέρι, τον Βόρειο Πολικό Αστέρα! Αυτό, έπρεπε να το έχουν πάντα πίσω τους. Προορισμός τους ήταν μια μικρή, αλλά υπέροχη χώρα, η Ελλάδα! Εκεί έχει πολλούς φίλους, ιδίως παιδιά, που τον περιμένουν με ανυπομονησία. 

      Ενώ το έλκηθρο συνέχιζε το ταξίδι του, ο μικρός Βασίλης βλέποντας στον ουρανό εκατομμύρια αστέρια, ενθουσιάστηκε και ξέχασε την εντολή του πατέρα του.  Οι τάρανδοι έστριψαν τα λουριά και τώρα, ταξίδευαν ολοταχώς προς την Ανατολή. Κι ενώ ο Βασιλάκης μετρούσε τ’αστέρια, ακούστηκε ξαφνικά ένας τρομακτικός ήχος! Το έλκηθρο τραντάχτηκε κι ένα μεγάλο τσουβάλι με δώρα πετάχτηκε ψηλά και έπεσε κάτω στην βομβαρδισμένη πολιτεία! 

      Ο Άι- Βασίλης ξύπνησε τρομαγμένος και άρπαξε αμέσως τα λουριά των ταράνδων, για να επαναφέρει το έλκηθρο στη σωστή πορεία. Τώρα βρισκόταν πάνω από μια χώρα,όπου γινόταν πόλεμος! Ήταν η Παλαιστίνη! Άνθρωποι έτρεχαν πανικόβλητοι να κρυφτούν. Μάνες με τα παιδιά τους αγκαλιά έφευγαν απ’την Πατρίδα τους για να σωθούν. Στα παιδικά τους προσωπάκια ζωγραφίζονταν  ο τρόμος κι αγωνία!! 

      Ο Βασιλάκης φοβισμένος είχε χωθεί μέσα στα πακέτα με τα δώρα, που τώρα είχαν ανακατευτεί. Ο πατέρας του στενοχωρήθηκε, γιατί δεν ήξερε πώς θα τα μοιράσει, έτσι ανάκατα που είχαν γίνει. Και κάποια παιδιά, θα έμεναν χωρίς δώρα. Όμως μια φευγαλέα σκέψη τον έκανε να λάμψει από χαρά και συγκίνηση!

                                                            -2-                                                                                                                                                                              Τα παιδιά του πολέμου, τα είχαν μεγαλύτερη ανάγκη. Έστω για λίγες στιγμές θα νιώσουν χαρούμενα και ξένοιαστα! <<Βασιλάκη, έλα εδώ. Μη φοβάσαι! Δυστυχώς, όταν λείπει απ’ τις καρδιές μας η αγάπη, οι άνθρωποι γίνονται άγρια θηρία και κατασπαράζουν αθώες ψυχές!>> και κουνώντας το κεφάλι του, έκλεισε μες την τεράστια αγκαλιά του τον τρομαγμένο Βασιλάκη!

      Το έλκηθρο συνέχισε το ταξίδι του, καβαλούσε τα σύννεφα που έτρεχαν βιαστικά και όλο και πλησίαζε πάνω από την Ελλάδα. Ξαφνικά τα λουριά των ταράνδων τεντώθηκαν και φρενάρισαν απότομα. Πού βρίσκονταν; Πού είχαν προσγειωθεί;   

Ο Άι- Βασίλης κατέβηκε αργά αργά και είδε τα λουριά να είναι μπλεγμένα πάνω στο κοντάρι μιας σημαίας, που κυμάτιζε ψηλά σ’ένα επιβλητικό κάστρο! Το φως του φεγγαριού φώτιζε τα τείχη και κάτω απ’ αυτά, εμφανίστηκαν δεκάδες πανέμορφα ελαφάκια, που υποδέχονταν χαρούμενα τον Άι-Βασίλη, κουνώντας τα κεφάλια τους!

     << Μα, ναι! Είμαστε στη Λήμνο, στο νησί των ελαφιών!! Θα περάσουμε τέλεια εδώ!>> είπε με χαρά στον γιο του! << Πατερούλη, καιρός να πιάσουμε δουλειά. Τα παιδάκια περιμένουν τα δώρα τους!>> και άρπαξε βιαστικά  ένα μεγάλο κουτί. Όλο το βράδυ γύριζαν από σπίτι σε σπίτι και μοίραζαν τα δώρα που είχαν ζητήσει με τα γράμματά τους μικροί και μεγάλοι. Στο τέλος κουρασμένοι, αλλά πολύ ευχαριστημένοι ξάπλωσαν μέσα στο έλκηθρο και αποκοιμήθηκαν, εκεί ψηλά, στο κάστρο των ελαφιών!

      Ξημέρωσε Πρωτοχρονιά! Οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα! Εκατομμύρια ευχές ταξιδεύουν στα πέρατα της γης! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ, ΕΙΡΗΝΗ, ΧΑΡΑ,ΕΥΤΥΧΙΑ!! Μακάρι όλες οι ευχές να πραγματοποιηθούν και να φωλιάσει η αγάπη και η ειρήνη στις καρδιές των ανθρώπων!

      Ενώ ο Άι-Βασίλης μαζί με τον γιο του κοιμούνται μέσα στο έλκηθρο, οι κάτοικοι του νησιού έχουν ξυπνήσει και τα μικρά παιδιά τρέχουν με αγωνία και λαχτάρα        ν’ ανοίξουν τα δώρα που τους έφερε ο αγαπημένος τους άγιος!

      Κάπου, κοντά στο λιμάνι, ζει η μικρή Αλίκη. Ένα κοριτσάκι δέκα χρονών. Με αγωνία πιάνει το κουτί με το δώρο της, αλλά της φαίνεται πολύ μικρό σε μέγεθος.

Αρχίζει ν’ ανησυχεί! Λύνει την ασημένια κορδέλα, ανοίγει βιαστικά το κουτί…και

τι να δει! Μια αστραφτερή, κατάλευκη…μασέλα! <<ΜΠΛΙΑΞ!!>> την πετάει βιαστικά πάνω στο τραπέζι και αρχίζει να τσιρίζει! <<Μαμά, μαμά! Κοίτα, κοίτα τι μου έφερε ο Άι- Βασίλης! Αντί για πατίνι, μία μασέλα! Αν είναι δυνατόν!>> είπε η Αλίκη και συνέχισε να κλαίει.

        Τότε η μαμά της την πλησίασε και άρχισε να της λέει: << Αλίκη, για σκέψου! Μήπως δεν ήσουν και τόσο καλό παιδί τη χρονιά που πέρασε; Θυμάσαι πόσες φορές είπες ψέματα ότι έκανες τις εργασίες του σχολείου και συ πήγες αδιάβαστη; Θυμάσαι που μάλωσες με τον αδερφό σου, χωρίς λόγο και μαλλιοτραβηχτήκατε στο τέλος;>>. <<Ναι! Αλλά τις τελευταίες μέρες είμαι το καλύτερο παιδί! Διαβάζω τα μαθήματά μου, δεν λέω πολλά ψέματα, δεν παίζω με τις ώρες στο κινητό, τακτοποιώ το δωμάτιό μου και δεν μαλώνω με τον αδερφό μου!>> απάντησε θυμωμένα. <<Καλά

ηρέμησε! Δε χάλασε ο κόσμος! Η μασέλα είναι μια χαρά …για τις Απόκριες! Όσο για το πατίνι, αν συνεχίσεις να είσαι ευγενική και συνεπής μαθήτρια, κάτι θα γίνει!>> 

απάντησε η μητέρα της και την φίλησε στο μάγουλο.

                                                          -3-

      Την ίδια ώρα, σ’ένα χωριό της Λήμνου, ο κυρ-Ηλίας ο φαφούτης, παππούς ογδόντα πέντε Μαΐων, περιμένει με αγωνία το δώρο του. Σίγουρα ο Άι-Βασίλης

δεν τον ξέχασε. Έχει ξυπνήσει από τις πέντε το πρωί. Σηκώνεται και πάει βιαστικά μπροστά στο μικρό χριστουγεννιάτικο δεντράκι. Στη βάση του βλέπει ένα μικρό κουτάκι. Το ανοίγει… και μένει με τα μάτια γουρλωμένα! <<Τι είναι αυτό;>>. Το κουτί έχει μέσα κάτι μαλακό. Το πιάνει, το ζουλάει και τότε ακούγονται κάποιοι παράξενοι ήχοι. Το δώρο αυτό είναι ένα…πριτς προυτς!! Αυτοί οι ήχοι κάτι του θυμίζουν. Ειδικά τις μέρες που τρώει την αγαπημένη του φασολάδα!

      Βγαίνει στον δρόμο. Είναι πολύ θυμωμένος! Άλλα σχέδια είχε στο μυαλό του. Ονειρευόταν να φορά την καινούρια του μασέλα και να καταβροχθίζει μελομακάρονα,κουραμπιέδες και ξηρούς καρπούς. Δυστυχώς, πάλι θα τη βγάλει με πουρέ και νερόβραστες σούπες!

      Ενώ προχωράει, πιάνει αυτό το απαίσιο ζελεδάκι και το πατάει με πολύ θυμό. Κάποια παιδιά, που είχαν βγει πρωί πρωί για να πάνε στην εκκλησία, τον βλέπουν,ακούνε τους ήχους, << πριτς, προυτς>>,και γελάνε ασταμάτητα! <<Πάλι τις αμόλησε ο παππούς! Έφαγε  φαίνεται φασολάδα!>> λένε τα παιδιά και ξεκαρδίζονται στα γέλια. Τότε ο κυρ-Ηλίας σηκώνει το μπαστούνι του και είναι έτοιμος να ορμήσει. Όμως την τελευταία στιγμή κάτι τον σταματά. Δεν πρέπει! Είναι παιδιά! Και είναι τόσο χαρούμενα! Τότε αρχίζει και κείνος να γελά με την καρδιά του ζουλώντας το ζελεδάκι! <<Και του χρόνου παιδιά!>> φωνάζει χαμογελώντας ο παππούς. <<Χρόνια πολλά παππού!>> του απάντησαν τα παιδιά και συνέχισαν τον δρόμο τους.

      Όμως τα απρόοπτα και οι πλάκες δεν έχουν τελειωμό. Άραγε ποιος να πήρε το πατίνι, που το περίμενε η Αλίκη, που πήρε τη μασέλα, που την περίμενε ο κυρ -Ηλίας και που έμεινε και πάλι φαφούτης; Αυτά κι άλλα πολλά παράξενα και κωμικά γεγονότα συνέβησαν τη μέρα της Πρωτοχρονιάς, που θα τη θυμούνται για πολλά πολλά χρόνια οι κάτοικοι της Λήμνου!!

      Ο ήλιος είχε βγει για τα καλά πάνω από το νησί των ελαφιών και έλουζε με τις φωτεινές του ακτίνες τους ήρωες μας. Ο Άι- Βασίλης σηκώθηκε αργά αργά, τεντώθηκε για να ξεπιαστεί και άρχισε τις ετοιμασίες για το ταξίδι της επιστροφής. Ήτανε πολύ ευτυχισμένος! Είδε τους αγαπημένους του φίλους και ιδίως τα παιδιά, που τόσο αγαπούσε! Σκούπισε βιαστικά δύο δάκρυα που κύλισαν απ’ τα γέρικα μάτια του και είπε: <<Βασιλάκη, ξύπνα! Πρέπει να φεύγουμε σιγά σιγά! Πρώτα όμως θέλω να σου δώσω και το δικό σου δώρο! Δε σε ξέχασα! Μα πού είναι; Δεν το βρίσκω! Εδώ, σ’ αυτή τη γωνία το είχα κρυμμένο!!>>.

      << Πατερούλη, μην ψάχνεις άδικα! Το χάρισα σ’ ένα προσφυγόπουλο, τον Αϊλάν. Καθόταν μόνος του σ’ ένα παγκάκι στο λιμάνι και ήταν πολύ λυπημένος! Μόλις με είδε, πάνω στο υπέροχο, κόκκινο πατίνι που μου πήρες, σηκώθηκε και με κοίταζε με θαυμασμό και λαχτάρα! Όταν του το χάρισα,χαμογέλασε και μ’ αγκάλιασε σφιχτά>>.

      <<Μπράβο γιε μου! Μόνο που αυτό το δώρο, δεν ήταν το δικό σου! Μαλλιά κουβάρια τα κάναμε φέτος! Χο! Χο! Χο! Όμως είμαι πολύ περήφανος για σένα! Είσαι άξιος αντικαταστάτης μου!>>.  Αυτά είπε ο Άι-Βασίλης και έπιασε με τη χερούκλα του μπόλικη χρυσόσκονη υγείας, αγάπης και ειρήνης, ανακατεμένη με ασημόσκονη ελπίδας και χαράς και τη σκόρπισε ψηλά πάνω από το φωτολουσμένο

κάστρο! Και ενώ το έλκηθρο με τους ταράνδους ανέβαινε ψηλά στον έβδομο ουρανό, ο Άι-Βασίλης είδε κάτω στο νησί των ελαφιών, μια πολύ δυνατή ,εκτυφλωτική λάμψη να σκορπίζεται παντού και να απλώνεται στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου!!

                                                       -4-

Χαρούμενος τότε φώναξε δυνατά! <<Μα, να! Βλέπω έναν ήλιο από παιδιά!! Μες το χαμόγελο, μες τη χαρά!! Να ζωγραφίζουν ακρογιαλιές, γαλάζιες θάλασσες και αγκαλιές!! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!>>.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ