Μέλια : o Κόουτς της καρδιάς μας…..

    Έχω  πει  πολλές  φορές  πως  είναι  κάποιοι  άνθρωποι  που

τους  χειροκροτούμε  ακόμα  και  όταν  είναι  πια  νεκροί,  γιατί

εκείνοι  φεύγουν  το  έργο  τους,  όμως,  μένει!   Ένας  σπουδαί

ος  άνθρωπος  ήταν  ο  Γιάννης  Ιωαννίδης.   Φιλότεχνος,  φιλό

ζωος,  φιλανθής.  “ Εγώ  δεν  βρέθηκα   τυχαία  στη  Γεωπονική

Σχολή.   Ήταν  επιλογή  μου  να  γίνω  Γεωπόνος   ”,  είχε  δηλώ

σει.

     Ο  Γιάννης  αγαπούσε  το  μπάσκετ·   ήταν  καλός  παίχτης· ύ

στερα  έγινε  προπονητής.  Ήταν  εξαιρετικός,  γιαυτό  ήταν  πο  

λυνίκης!  Η  εκρηκτική  του  προσωπικότητα  θύμωνε  πολλούς,

αλλά   όλοι  υποκλίνονταν   στο   ταλέντο  του.  Ποιους  είχε  εχ

θρούς   ο  Γιάννης;   Αυτούς,   οι   οποίοι   δεν   μπορούσαν   να

τον  νικήσουν.  Αυτοί  τον  ζήλευαν.  Οι  αντίζηλοι  άρπαζαν  ευ

καιρία,  για  να  τον  χλευάσουν  για  τις  προλήψεις  του.   Ναι,  

ήταν   προληπτικός.   Και;   Μπορούσε   αυτό   να   αμαυρώσει

τον  χαρακτήρα  του;  

      Μάλωνε,  λέει,  τους  παίχτες  του,  τους  φώναζε.  Ναι,  αλ

λά  έτσι  έρχονται  τα  πρωταθλήματα  και   οι  διακρίσεις.  Αν

δεν  δουλέψεις  σκληρά,  με  πίεση,  δεν  τα  καταφέρνεις!   Ο

Πάσπαλ  δήλωσε:  “ Άλλοι  δυσανασχετούσαν  με  τις  φωνές    

του.  Εμένα  δεν  με  πείραζε ”.  Δυσανασχετούσαν,  αλλά  μετά

μαζί  γεύονταν  τις  χαρές  των  θριάμβων!  Άνθρωποι  που  τον

έζησαν  από  κοντά,  έλεγαν   πως   ήταν   ευαίσθητος    και  κα

θόλου  εριστικός.  

       Κοουτσάρα,   όπως  τον  προσφώνησε  η  κορούλα  του,  ό

ποια  ομάδα  ανέλαβε  τη  δυνάμωσε  και  την  οδήγησε  στην

κορυφή.  Έβγαλε  από  την  αφάνεια  τον  Άρη  και  τον  έκανε

φόβητρο.  Επί  των  ημερών  του  ο  Ολυμπιακός  έγινε  “ Δυνα

στεία ”,   όπως  έλεγαν  όλοι.   [ Δεν  ξεχνά  κανείς  το  πώς  τα

πείνωσε  τον  “ πρωταθλητή ”  Ευρώπης  με  το  εκκωφαντικό

73-38!]  Τελευταίες  επιτυχίες  με  την  ΑΕΚ.  Ύστερα  ανέλαβε

και  την  Εθνική.  Ασυναγώνιστος  πάντα.  

        Αχ,  Γιάννη,  έφυγες  και  νιώθουμε  ορφανοί!  Κανείς  δεν

έμεινε  ασυγκίνητος.   Ακόμα   και   οι  εχθροί  σου,  βαθιά  μέ

σα   τους   αναγνώριζαν   την   αξία  σου.   Εμείς,  οι   Ολυμπια

κοί,  σκύβουμε  το  κεφάλι.  Θα  σ’ αγαπάμε  μια  ζωή  Ιωαννί

δη  Γιάννη!  Εμείς  που  σε  είδαμε  στο  παρκέ,  αλλά  και  οι

νεώτερες  γενιές  θα  ακούσουν,   θα  μάθουν   ποιος  ήσουν

και θα  σ’ αγαπάνε,  γιατί  η  μνήμη  σου  θα  είναι  αιώνια!

      Εσείς,  βρε  παλιόπαιδα  του  ΠΑΟΚ,  γιατί  βρίζατε  τη  σύ

ζυγο  του  νεκρού;   Τι  σας  έφταιξε  η  γυναίκα;  Τι  έχετε  να

προσάψετε  σε  μια  Κυρία,  που  δεν  έδωσε  ποτέ  δικαίωμα

σε  κανέναν,  που  στάθηκε   με  αξιοπρέπεια  μια  ζωή  δίπλα

στον  εκλιπόντα  και,  επίσης  με  αξιοπρέπεια,  αντιμετωπίζει

το  πένθος  της;  Δεν  ντρέπεστε  καθόλου;     

                                                                           Μέλια