Μέλια….”Της καρδιάς το πύρωμα”.

Πάνω στης Πίνδου τις κορφές, λίγες αγνές ψυχές,
του Δαβάκη τα άξια παλικάρια, προστατεύουν τα σύνορά μας απέναντι σε κάθε επίβουλο εχθρό.
Ο πόλεμος μαίνεται στην Ευρώπη, οι Ναζί του Χίτλερ σαρώνουν τα πάντα. Ο σύμμαχος τους, Μουσολίνι, ζηλεύει!
“Η Μεσόγειος mare ήταν κάποτε nostrum. Θα γίνει πάλι nostrum! ” Δηλώνει: “ Ο Χίτλερ με φέρνει πάντα προ τετελεσμένων γεγονότων. Θα μάθει από τις εφημερίδες ότι κατέλαβα την Ελλάδα!”
Άγρια μεσάνυχτα ο Ιταλός πρεσβευτής ξυπνά τον Έλλη να πρωθυπουργό και απαιτεί την ελεύθερη διέλευση των ιταλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα. Το καθεστώς της 4 ης Αυγούστου ήταν φίλα προσκείμενο στο φασιστικό της Ιταλίας. Όμως, τον Μεταξά στήριζε ο Γεώργιος Β΄, τον ο
ποίο στήριζαν οι Άγγλοι. Έτσι ήταν υποχρεωμένος να πορευθεί με τους Αγγλογάλλους. Απέρριψε, λοιπόν, το τελεσίτελεσίγραφο και δήλωσε πως θα αντιμετωπίζαμε την πρόκληση με πόλεμο. [ Τις τελευταίες μέρες, στη Ρωσία, πολίτες σέρνονται με τη βία στο μέτωπο. Κάποιοι εκπατρίζο
νται, για να μην συμμετάσχουν σε έναν αρπαχτικό πόλεμο ]. Οι Έλληνες στρατιώτες πήγαν στη μάχη με το χαμόγελο στα χείλη, επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν για να διασφαλιστεί η ελευθερία. Ανέβηκαν στις ψηλές κορφές της Πίνδου. Καμιά μάνα, σύζυγος, αδερφή, αρραβωνιαστικιά δεν είπε “ μην πάτε! ” Έδωσαν την ευχή τους και
στρώθηκαν στη δουλειά. Έπλεξαν φανέλες και κάλτσες για τους αγωνιστές. Οι Ηπειρώτισσες σήκωσαν στους ώμους πυρομαχικά και τα μετέφεραν στις κορφές των ορέων. Και έπεσε τόσο πολύ χιόνι εκείνον το χειμώνα!
Ήταν 28 Οκτωβρίου 1940. “ Αι Ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν από της 05.30 πρωινής της σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της Ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους! ” ανακοίνωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνων.
Τα παλικάρια μας, της πατρίδας πάντα πιστοί φρουροί, τον εχθρό να ρθεί καρτερούνε, τον εχθρό, που πίστευε πως μπορεί, στην Ελλάδα νικητής να μπει. “ Το μεσημέρι, Ντούτσε, θα πίνουμε καφέ στα Γιάννενα! ” κοκορεύο
νταν οι στρατηγοί του. Αλλά ο Δαβάκης διέγνωσε τα λάθη τακτικής του εχθρού, έκανε τα σχέδιά του και αντεπιτέθηκε. Από ’κει και πέρα οι φαντάροι μας ακάθεκτοι εισέβαλαν στην Αλβανία και ελευθέρωσαν τις πόλεις της Β. Ηπείρου. Οι Εύζωνοι και οι ιαχές “ αέρα” τρομοκρατούσαν τον
αντίπαλο. Οι στρατιώτες μας είναι λίγοι, μα τους πολλούς νικούν και απ’ τη γη μας πέρα τους πετούν.
Η σάτιρα της εποχής παρουσίαζε τον Μουσολίνι να θρηνεί, που κινδύνευε να χάσει τα Τίρανα και οι Έλληνες τραγουδούσαν πως ακόμα και στη Ρώμη θα έφτανε η γαλανόλευκη. Ο καφές στα Γιάννενα αναβλήθηκε!
Τον θριαμβευτή, συνταγματάρχη Δαβάκη, τον βρήκε το βόλι. Το τραύμα ήταν διαμπερές. Από θαύμα γλίτωσε και επέστρεψε σπίτι του. Οι γενναίοι μας ήταν διατεθειμένοι να πολεμήσουν ακόμα κι όταν κατέβηκαν οι πανίσχυροι
Γερμανοί, αλλά ο στρατηγός Τσολάκογλου συνθηκολόγησε και, Γερμανοί και Ιταλοί μπήκαν στην Ελλάδα. Το χειρότερο ήταν η παραχώρηση εδαφών Μακεδονίας και Θράκης στους Βουλγάρους ( συμμάχους του Άξονα ), οι οποίοι καταδυνάστευσαν τον ελληνικό λαό.
Οι στρατιώτες μας και οι αξιωματικοί μας έκαναν το χρέος τους. Πολλοί άφησαν την τελευταία τους πνοή στο χιόνι της Πίνδου, άλλοι επέστρεψαν χωρίς χέρια ή πόδια.

Νίκησαν υπέρτερες Δυνάμεις μόνο με το θάρρος και την πίστη, για να γράψει ο Παλαμάς: “ Η μεγαλοσύνη των λαών δε μετριέται με το στρέμμα. Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με αίμα ” .
Αυτό το κείμενο δεν είναι ο Πανηγυρικός της ημέρας. Είναι ελάχιστη τιμή στους προμάχους που πάντα διδάσκουν στους νεότερους την αρετή. Βασίζεται σε στίχους ενός εμβατηρίου, που τραγουδούσαμε όταν ήμασταν στο Δημοτικό Σχολείο.
Με σεβασμό προς τους ήρωες του ’40
                       Μέλια