Του Κωνσταντίνου Μπακλατζή

Στα δύσκολα τα χρόνια της οργής,
της φτώχειας, της φρικτής της αρπαγής,
με βία ξεριζώσαν τα όνειρά μας.
Σκορπίσαν τρόμο και αρπάξαν τη χαρά μας!

Με μαύρο χρώμα βάψαν την ελπίδα,
και στο χαμόγελο φορέσαν αλυσίδα!
Τα όνειρά μας,σκορπισμένα καταγής!
Μια φυλακή κατάντησε όλη η γης!

‘Αδειοι οι δρόμοι, άδειες κι ψυχές μας,
και στα κελιά μας, αντηχούν οι προσευχές μας!
Πλούσιους και φτωχούς, μας φυλακίσανε!
Για τη δική μας τη ζωή, άλλοι αποφασίσανε!

Μα κάπου, σε μιαν άκρη ξεχασμένη,
θολή σκιά, που ακόμα περιμένει…
Είν’ η ζωή, που Εμείς ονειρευτήκαμε,
που με τιμή και περηφάνια αγωνιστήκαμε!!

Σε δίσεκτους καιρούς, τα χέρια απλώνουμε.
Την Ανθρωπιά, και την Αγάπη μας ορθώνουμε.
Μεμιάς, όλα τα πρόσωπα φωτίζονται!
Το Πνεύμα κι Ψυχή, δε φυλακίζονται!!!

Δείτε παλαιότερα δημοφιλή άρθρα

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Κώστα μου, υπέροχο το ποίημά σου! Αγγίζει τις ψυχές μας τούτες τις δύσκολες ώρες που ζούμε… Όμως η τελευταία στροφή μας δίνει το μεγάλο μήνυμα της Ζωής
    “Την Ανθρωπιά, και την Αγάπη μας ορθώνουμε.
    Μεμιάς, όλα τα πρόσωπα φωτίζονται!
    Το Πνεύμα κι Ψυχή, δε φυλακίζονται!!!”
    Σε ευχαριστώ για την δύναμη που βγάζει το ποίημά σου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here