Η… οδύσσεια ενός αγροτικού γιατρού στη Λήμνο

Με μία βαλίτσα στο χέρι και ανάμεικτα συναισθήματα να την κατακλύζουν αποχαιρέτησε γονείς, φίλους και συγγενείς, και μπήκε στο πλοίο για τη Λήμνο. Σε πέντε ώρες είχε ήδη βολευτεί στο μικρό και αξιοπρεπές σπίτι της και ετοιμάστηκε για την πρώτη της μέρα στο Γενικό Νοσοκομείο Λήμνου, εκεί όπου θα περάσει τους επόμενους δώδεκα μήνες της ζωής της για να «εκτίσει» το αγροτικό της και να είναι πια ένα βήμα πριν να συνεχίσει τις σπουδές της ως νέα ειδικευόμενη γιατρός.

Η 24χρονη Ναταλία Κωνσταντινίδου πήρε το πτυχίο της Ιατρικής σχολής του ΑΠΘ με άριστα. Προηγήθηκε ένας μακρόχρονος αγώνας με μπόλικο και εξαντλητικό διάβασμα σε όλες τις τάξεις του λυκείου με αποκορύφωμα το διάστημα λίγο πριν να δώσει πανελλήνιες και τη μέρα πριν να δώσει το τελευταίο μάθημα για πτυχίο. Πέρασε κι αυτός ο σκόπελος, και η Ναταλία πια κρατώντας το πτυχίο στα χέρια της διεκδίκησε μαζί με άλλους συνυποψήφιους τελειόφοιτους γιατρούς μια θέση γιατρού «υπηρεσίας υπαίθρου» σε μονάδα πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας φροντίδας (περιφερειακά ιατρεία, νοσοκομεία-κέντρα υγείας). Είναι Φεβρουάριος κι έχουν περάσει ήδη οι τρεις πρώτοι μήνες από τότε που μετακόμισε στο νησί. « Είναι αρκετοί για να πάρεις μια πρώτη γεύση της δουλειάς, λίγοι όμως για να τη συνηθίσεις», εξομολογείται η νεαρή γιατρός. «Η αλήθεια είναι ότι η Λήμνος ήταν από τις τελευταίες μου επιλογές. Ωστόσο όταν έμαθα ότι με πήραν, ένιωσα μια αβίαστη χαρά και ανυπομονούσα να έρθει η στιγμή να πάω. Επέλεξα να κάνω το αγροτικό μου σ’ ένα νοσοκομείο – κέντρο υγείας, με ό,τι δυσκολίες αυτό συνεπάγεται. Υπάρχουν στιγμές δύσκολες που με βάζουν σε δεύτερες σκέψεις για την επιλογή μου, ωστόσο νομίζω πως οι καλές στιγμές υπερτερούν» σημειώνει αποφασιστικά.

«Κατευθείαν στα επείγοντα»

Η Λήμνος είναι ένα μεγάλο σε όγκο και πληθυσμό νησί, που διαθέτει το δικό της νοσοκομείο-κέντρο υγείας, το οποίο είναι ανακαινισμένο και άρτια εξοπλισμένο με διαγνωστικές συσκευές και ιατρικό εξοπλισμό. Εντούτοις, όπως σε κάθε δημόσιο νοσοκομείο, η ανάγκη για επιπλέον ιατρικό προσωπικό παραμένει ζητούμενο. Όπως εξηγεί στη «Θ» η νεαρή γιατρός, οι γιατροί που επιλέγουν να κάνουν το αγροτικό τους είτε σε περιφερειακό ιατρείο είτε σε νοσοκομείο, είτε σε κέντρο υγείας περνούν υποχρεωτικά από έναν μήνα συνεχούς εκπαίδευσης δίπλα σε γιατρούς, προκειμένου να είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν ανά πάσα στιγμή σε οποιοδήποτε περιστατικό καταφτάνει στο νοσοκομείο. «Παρόλο που υπάρχει θεωρητικά ο ένας μήνας εκπαίδευσης, τις περισσότερες φορές, επειδή δεν υπάρχουν άτομα να στελεχώσουν το νοσοκομείο, αυτός ο μήνας εκπαίδευσης δε γίνεται δομημένα, αλλά από κουβέντες και συμβουλές που θα ‘πιάσεις στον αέρα’ από γιατρούς ή ειδικευόμενους» σημειώνει. Απόρροια της υποστελέχωσης είναι ότι οι αγροτικοί γιατροί μπαίνουν κατευθείαν… στα βαθιά. «Από τις πρώτες μέρες κλήθηκα να κάνω εφημερίες και να είμαι στα επείγοντα. Πάντα νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι, ένα άγχος. Όχι το άγχος του ότι πρέπει να τα κάνω όλα τέλεια ή να είμαι η πιο έξυπνη γιατρός, αλλά να είμαι αρκετά καλή, ώστε να ανταποκριθώ στο επείγον όπως πρέπει και να μπορέσω να βοηθήσω ουσιαστικά τον ασθενή» καταλήγει. Όπως προσθέτει, αν και η σχολή παρέχει στους φοιτητές ορισμένες πρακτικές εμπειρίες κι όλο το απαραίτητο θεωρητικό υπόβαθρο και τους «εξοπλίζει» με γνώσεις, δεν τους παρέχει συστηματική επαφή με το σύστημα υγείας και πώς αυτό λειτουργεί σε πραγματικές συνθήκες.

Ορκίζεσαι στα 24… γίνεσαι γιατρός στα 34

Το να πάρει ένας φοιτητής το πτυχίο Ιατρικής σχολής στα έξι χρόνια, δηλαδή όσο τυπικά διαρκεί η φοίτηση, είναι από μόνο του κατόρθωμα. Ξεκινά τη σχολή στα 18, την ολοκληρώνει στα 24 και είναι μόνο… πτυχιούχος Ιατρικής. Απομένει να συνεχίσει τις σπουδές του ως ειδικευόμενος και φυσικά να κάνει υποχρεωτικά έναν χρόνο το αγροτικό του. «Οι περισσότεροι από εμάς μετά το πέρας των σπουδών μας επιλέγουμε να κάνουμε το αγροτικό μας κι αυτό γιατί η αναμονή για την ειδικότητα συνήθως διαρκεί… χρόνια» τονίζει. Αναλόγως την προτίμηση του κάθε φοιτητή σε ειδικότητα, η αναμονή μπορεί να διαρκέσει το λιγότερο ένα με δύο χρόνια και να φτάσει έως και τα επτά χρόνια. Όταν επιτέλους έρθει η σειρά του, χρειάζεται πέντε έως επτά χρόνια, αναλόγως με το πόσο διαρκεί η εκπαίδευση στην ειδικότητα που προτίμησε. «Θέλω να ασχοληθώ με τη νευρολογία. Έχω ήδη μπει σε λίστα αναμονής για την ειδικότητά μου. Είμαι το νούμερο 45… έχω χρόνια μπροστά μου» λέει χαριτολογώντας, μην αποκλείοντας το ενδεχόμενο να σπουδάσει την ειδικότητά της στο εξωτερικό, καθώς η αναμονή για ειδικότητα περιορίζεται σημαντικά.

Ένα «ευχαριστώ» και μία στιγμή «περηφάνιας»

Όσοι κι αν ήταν οι κόποι και οι δυσκολίες, οι στιγμές προσφοράς είναι εκείνες που κάνουν έναν νέο γιατρό περήφανο. «Δεν μπορώ να μιλήσω για περηφάνια. Υπάρχει όμως μια στιγμή που ένιωσα πραγματικά ‘γεμάτη’. Πρόσφατα ήρθε στο νοσοκομείο ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Ο κύριος είχε κάποιο πρόβλημα και έπρεπε να τον εξετάσουμε. Κάναμε διάφορες εξετάσεις και βγήκε το πόρισμα ότι έπρεπε να νοσηλευτεί στην κλινική, στο νοσοκομείο. Μετά τη διάγνωση, ήρθε η γυναίκα του και η κόρη του και μου είπαν χίλιες φορές «ευχαριστώ» που τους πρόσεξα τόσο πολύ. Μου ευχήθηκαν να έχω όλα τα καλά στη ζωή μου, και μάλιστα η γυναίκα του μου μετέφερε και τα λόγια του ιδίου, τα οποία θυμάμαι αυτολεξεί: «Μην ανησυχείς, γυναίκα, είμαι σε καλά χέρια. Με εξέτασε μια πάρα πολύ καλή γιατρός. Όλα θα πάνε καλά». Όταν ακούς λοιπόν αυτά τα λόγια, είναι εκείνη τη στιγμή σαν να ακυρώνονται όλες οι άσχημες στιγμές, όλη η πίεση, όλη η κούραση. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη μου ανταμοιβή» λέει με το χαμόγελο να έχει ήδη σχηματιστεί στα χείλη της.

Δημοσιεύτηκε στη “Θεσσαλονίκη” στις 27/2/2020