Στη φίλη μου Σταυρούλα

           Για  μια  ακόμη  φορά  χρειάζεται  να   θρηνήσουμε  για

αγαπημένο   πρόσωπο.  Σήμερα  θέλω  να  εκφράσω  τη  λύπη

μου   για  τη  γειτόνισσα   και   φίλη,   Σταυρούλα   Κωνσταντά

ρα.  Μια  κοπέλα  ξεχωριστή  από  κάθε  άποψη.

           Σταυρούλα  μου,   παντρεύτηκες    πολύ   μικρή·   μόλις

τελείωσες  το   σχολείο.   Κι  όμως   τα   έφερνες   βόλτα   όλα

επάξια.  Σε  αντίθεση  με   άλλα   κορίτσια   της   ηλικίας   σου,

εσύ  ήσουν  ώριμη.   Έκανες  ωραία   οικογένεια   και,   αυτής

της  οικογένειας   στυλοβάτης   ήσουν   εσύ.   Εσύ   είχες   και

την  οικονομική   διαχείριση.   Ο   Δημήτρης   έλεγε   πως,  αν

δεν  αναλάμβανες  εσύ,  ο  προϋπολογισμός  θα  έπεφτε  έξω.

Έλεγε  ακόμα,  πως   εσύ  φρόντιζες   για  την  ένδυσή  του.  Εί

χες  γούστο.   Γι’ αυτό,   κυκλοφορούσατε  όλοι  σας  καλοντυ

μένοι.   Ήσουν  επιδέξια  σε  όλα·   στη  μαγειρική,   στη  ζαχα

ροπλαστική,  στα   εργόχειρα.

         Ήσουν  τόσο  λογική!   Κακό   λόγο  δεν   είπες   ποτέ  για  

κανέναν.   Δεν   αρνήθηκες   βοήθεια   σε   όποιον  σου  τη  ζή

τησε.  Πώς  να  μην  σε  αγαπάμε  όλοι; 

         Μεγάλωσες  δυο  καλά  παιδιά  και  τα διαπαιδαγώγησες

σωστά.   Καμάρωσες  και  δυο  όμορφα  εγγονάκια.   Αυτά   θα

είναι  η  παρηγοριά  για  όσους  άφησες  πίσω  σου.

          Καλό  ταξίδι,  καλή  μου,  και  καλό  παράδεισο!  Δεν  θα

σε  ξεχάσουμε.  Θερμά  συλλυπητήρια  στους  οικείους  σου!

                                                                                   Μέλια