Στον Θανάση Καραγιάννη…

        Η  καρδιά  μου  είναι  βαριά.  Τις  τελευταίες   μέρες   απεβίωσαν  πολλοί   συμπολίτες  μας,  φίλοι  και  γνωστοί   και,  εντελώς  αναπάντεχα,  ο  Θανάσης.

        Θανάση,  όλη  η   Μύρινα   συγκλονίστηκε   στο  άγγελμα του  θανάτου  σου,   γιατί   όλη   η   Μύρινα  ήταν  φίλοι  σου!

Ήσουν  ανοιχτόκαρδος   και   είχες  χιούμορ.   Ακόμα   και   τα πιο   δύσκολα   προβλήματα   τα   αντιμετώπιζες   με   θάρρος, ψυχραιμία  και   υπομονή.  Κάθε  φορά  που  με  συναντούσες με  χαιρετούσες   εγκάρδια  και  ρωτούσες   για   την   αδερφή μου  και   έκανες  κολακευτικά  σχόλια  για  τα   βιβλία  της.  Ήσουν  θαυμαστής  του  πατέρα  μας.   Σου  έκανε   εντύπωση η  ευρυμάθειά   του.   Το  σπίτι   σας  ήταν  απέναντι   από   το  εργαστήριό  του.   Εκεί  μεγάλωνες.  Τον  ρωτούσες  για   διάφορα θέματα.  Μια  φορά  σού  έκανε   πλάκα·  σου   είπε πως  ο  γάιδαρος   τρώει   μακαρονάδα.   Εσύ,  όντας   μικρό   παιδάκι,   το  πίστεψες. Μας  αγαπούσες. Κι  εμείς  το  ίδιο  σε  αγαπούσαμε. 

         Ο  Χριστιανισμός   δεν    παραδέχεται    το   κισμέτ.    Αλλά “ μία  είναι   η   ουσία,    δεν   υπάρχει  αθανασία ”,   που   λέει   και  o  λαϊκός  ποιητής  και,   δυστυχώς   ο   Άγιος   Πέτρος   δεν αρρωσταίνει!  Όλοι  θα  φύγουμε  μια  μέρα.   Κανείς  δεν  γνωρίζει  πότε  θα   ακούσει  το   “ δεύτε  τελευταίον   ασπασμόν ”, όμως,  εσύ   ήσουν  ακόμα  νέος  και  σε  θέλαμε   κοντά  μας.

         Φίλε  μας,  ας   είναι   ελαφρύ   το  χώμα.   Οι  δικοί  σου και  όλοι  εμείς  παρηγοριόμαστε  με την  ελπίδα  της  ανάστασης. 

         Στην  οικογένεια  και  σε  όλους  τους  συγγενείς  εύχομαι

Ο  Θεός  να  δίνει  δύναμη  και  υπομονή.

                                                                  Μέλια