Καμιά φορά όλα είναι ένα ρίσκο. Γιατί είναι ρίσκο να καταπλεύσεις σε ένα ήσυχο νησί χωρίς κανένα καταχωρημένο ξενοδοχείο και φυσικά είναι ρίσκο να ταξιδεύεις με ένα κατά τα φαινόμενα σκουριασμένο πλεούμενο που έχει στο ιστίο του μια κουρελιασμένη ελληνική σημαία, παρέα με παπαγαλάκια μέσα στο κλουβί τους. Και είναι πάντα μεγάλο ρίσκο να μοιράζεσαι το κατάστρωμα με φαντάρους που παίζουν ανέμελα χαρτιά.
Πλέοντας έξω από το νέο λιμάνι της Λήμνου έμεινα εκστατικός όταν αντίκρυσα το μικρό νησάκι απαράμμιλης ομορφιάς που ξεπρόβαλε στο βάθος.
Σίγουρα η Λήμνος φημίζεται για για τις υπέροχες τοποθεσίες της για κολύμπι, αλλά εμένα με είχαν συνεπάρει οι φωτογραφίες με τις εξίσου φανταστικές παραλίες του Αγίου Ευστρατίου που είχα δει στο διαδίκτυο.

Μετά από δυο ώρες φτάσαμε στον προορισμό μας. Κατεβαίνοντας από το πλοιάριο, δεν συνάντησα ψυχή και το απόλαυσα. Φυσικά δεν είχα κάνει καμία κράτηση για δωμάτιο. Έβγαλα το κινητό μου για να ψάξω στο διαδίκτυο και διαπίστωσα πως η μπαταρία ήταν χαμηλή. Πρόσεξα, επίσης, ότι δεν υπήρχε κανένα κατάλειμμα καταχωρημένο. Από μέσα μου ευχόμουν να ήταν και τα δύο ψέμμα.
Υποθέτω πως ήταν ένα ακόμη ρίσκο το γεγονός πως δεν είχα πάρει μαζί μου το φορτιστή μου. Δεν είχα σκοπό να μείνω παραπάνω από ένα βράδυ, αλλά και πάλι, θα έπρεπε να είχα φορτίσει το κινητό μου. Τι στο καλό, κάποιος στο νησί θα είχε ένα φορτιστή για τηλέφωνο σαν το δικό μου. Έτσι δεν είναι;
Γρήγορα επισκέφτηκα και τις δύο ταβέρνες του νησιού, ψάχνοντας απεγνωσμένα για φορτιστή. Τίποτα. Όλοι είχαν παλιού τύπου κινητά. Τελικά το θαύμα έγινε και βρήκα ένα πολυφορτιστή που όμως κι αυτός δεν ήταν συμβατός με το κινητό μου.

Πολύ σύντομα, ο παπάς του νησιού προσφέρθηκε να με βοηθήσει να βρω ένα φορτιστή, συνοδευόμενος από τον ιδιοκτήτη του μοναδικού σούπερ μάρκετ, κάποιους άσχετους Γερμανούς τουρίστες, κάτι παιδιά και όποιον άλλον τύχαινε να περνάει εκείνη την ώρα.
Ο Κώστας Κεραμίδης με πλησίασε πολύ φιλικά και χτύπησε μερικές πόρτες κι έκανε αρκετά τηλεφωνήματα προσπαθώντας να μου βρει φορτιστή. Κανένας στο νησί δεν διέθετε κινητό σαν το δικό μου. Αν υπήρχε τηλεοπτικός σταθμός στο νησί, είμαι σίγουρος ότι θα είχα γίνει είδηση.

Άρχισα να τα βάζω με τον εαυτό μου που δεν είχα φορτίσει το κινητό μου και που δεν είχα κλείσει δωμάτιο πριν φύγω από τη Λήμνο, όταν ο Κώστας απλά είπε, «νοικιάζουμε δωμάτια στο ξενοδοχείο μας!»
Τελικά, στην άλλη άκρη του λιμανιού/πόλης/χωριού/νησιού, βρήκα το ξενοδοχείο Μαρία Μουστάκα Κεραμίδη όπου κατέλυσα για το βράδυ.
Αργότερα το ίδιο απόγευμα, επιστρέφοντας πίσω στην πόλη, πέρασα έξω από το σχολείο. Τα παιδιά έδιναν συναυλία ενώπιον και των 290 κατοίκων του νησιού. Ο Κώστας με είδε και με καλέσε να καθίσω μαζί τους. Με σύστησε στην οικογένειά του και σε πολλούς άλλους. Απόλαυσα το χορό, το τραγούδι αλλά και τις τοπικές λιχουδιές.

Αφού ευχαρίστησα τους δασκάλους και τους γονείς των παιδιών, επέστρεψα στη Βεράντα, όπου συνάντησα και πάλι τους Γερμανούς τουρίστες. Χωρίς δεύτερη κουβέντα κάτσαμε μαζί για ένα ουζάκι. Στην κουβέντα, προσπαθώντας να εντυπωσιάσω την παρέα μου άρχισα να υπερηφανεύομαι ότι είμαι από τη Λέσβο, για να πάρω την πληρωμένη απάντηση, «εμείς ζούμε προσωρινά στη Λέσβο». Όσο η βραδιά εξελισσόταν μου διηγήθηκαν πώς αποφάσισαν να παραιτηθούν από τις δουλειές τους στη Γερμανία και να αρχίσουν να ταξιδεύουν. Στην περίοδο της μεγάλης κρίσης, άρχισαν να συγκεντρώνουν χρήματα και απαραίτητα για τους πρόσφυγες κι έτσι κατέληξαν στη Λέσβο, το νησί που ερωτεύτηκαν, το νησί που συμπεριφέρθηκε με τόση ανθρωπιά στους πρόσφυγες. Το ζευγάρι των Γερμανών έδειχνε πολύ ενθουσιασμένο από τη φυσική ομορφιά και τη φιλοξενία του Αγίου Ευστρατίου.

Το νησί πήρε το όνομά του από τον Όσιο Ευστράτιο το Θαυματουργό, ο οποίος εξορίστηκε εκεί κατά τη βυζαντινή περίοδο το 800 μ. Χ. Στη συνέχεια το νησί καταχωρήθηκε στην ελληνική ιστορία ως τόπος πολιτικής εξορίας τόσο κατά τη δικτατορία του Μεταξά το ’30 όσο και κατά την επταετία της χούντας. Ανάμεσα στους εξόριστους που στάλθηκαν στο νησί ήταν και ο Μίκης Θεοδωράκης.
Πέρα από αυτή τη σκοτεινή ιστορία του, πάντως, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αντρέα Φιορεντίνου, μέλους του συμβουλίου του Εθνικού Οργανισμού Τουρισμού, ο Άγιος Ευστράτιος είναι αδιαμφισβήτητα το πιο σημαντικό νησί της Ελλάδας από γεωπολιτικής άποψης.

Το νησί που τελεί υπό την αιγίδα της UNESCO ηλεκτροδοτείται με αναεώσιμες πηγές ενέργειας. Και να σκεφτεί κανείς πως θα μπορούσα να είχα φορτίσει το κινητό μου.
Οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν την υπέροχη ακτογραμμή, αρκετές εκκλησίες και ήσυχες τοποθεσίες. Αν, λοιπόν, αναζητάτε ένα χαλαρωτικό, ήσυχο, φιλικό, γραφικό και χωρίς φορτιστές για iPhone νησί, σας συστήνω τον Άγιο Ευστράτιο ανεπιφύλακτα.
*Ο Βασίλης Κώτσης είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Από τον Πύρρο στην Κύπρο: Ξεχασμένα και μη ελληνικά βασίλεια, εδάφη, οντότητες και μια κληρονομιά».

 

 

ΠΗΓΗ: neoskosmos.com

 

 

Καταχώρηση Νατάσα Ταραράκη

 

Δείτε παλαιότερα δημοφιλή άρθρα (Επιλογή από την Google)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here