Μπακλατζής Κωνσταντίνος: Ο ΑΕΝΑΟΣ ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ!

Γυναίκα κι όνειρο μαζί, η Άνοιξη φαντάζει!

Χαμόγελα σκορπά παντού, τον κόσμο τον αλλάζει!   

              Ο ΑΕΝΑΟΣ ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ!

Γράψε ψυχή μου μια ωδή, ως τα ουράνια ν’ ακουστεί!

Μια μελωδία αγγελική, κι Άνοιξη θα ξαναρθεί…

Κι στίχοι γίναν  θάλασσες…να’ χει να ταξιδεύει.

Οι λέξεις μου ορίζοντες, γαλάζιο ν’ αγναντεύει!

Άνθισε… και το πέλαγος,  μετά το πέρασμά της.

Με το γαλάζιο τ’ ουρανού, βάφει τα όνειρά της!

Γυναίκα κι όνειρο μαζί, η Άνοιξη φαντάζει!

Χαμόγελα σκορπά παντού, την πλάση την αλλάζει!

Τα χελιδόνια πλέκουνε,  της Άνοιξης στεφάνι!

Στα χρυσαφένια της μαλλιά,  ο ήλιος τώρα εφάνει!

Ήλιος λαμπρός, μαρτιάτικος,  σήμερα ξεπροβάλλει!

Την Άνοιξη υποδέχεται,  με όλα της τα κάλλη!

<< Καλώς μας ήρθες Άνοιξη!  >> φωνάζουν τα παιδιά.

Σκορπάνε ροδοπέταλα, και άνθη  απ’ τα κλαδιά.

<< Εσύ, γλυκιά μας Άνοιξη … μας κλέβεις την καρδιά!

Άνοιξε τα φτερά μας … και πάρε δυο φιλιά! >>

Μες στα λιβάδια  τρέχουνε,  Εσένα ν αγκαλιάσουν!

Σαν χελιδόνια ξέγνοιαστα,  μέσα  Σου να φωλιάσουν!

Τα ροδαλά τους πρόσωπα,  ο ήλιος τα φλογίζει.

Κι ένα αγνό χαμόγελο, στα μάτια  λαμπυρίζει!

Οι παπαρούνες κόκκινα, στόματα  φλογισμένα!

Του έρωτα αρώματα, της Νιότης μυρωμένα!

Ρόδα και κρίνα σκόρπισε, μοσχοβολιές τ’ αγέρι!

<< Πανώρια! είσαι  Άνοιξη,  του έρωτα το ταίρι! >>

Εκείνη  μου χαμογελά,  και μέσα μου ανθίζει,

ένα μπουμπούκι  αμάραντο, το νου μου ξεμυαλίζει!

Μια ανθισμένη πινελιά, της Λήμνου τα λιβάδια!

Μοιάζουν καμβάς με ζωγραφιά, πολύχρωμα πετράδια!

Οι μυγδαλιές νεόνυμφες,  για Σένανε  μιλάνε.

Στρώνουν  ολόλευκο χαλί, γλυκά σου τραγουδάνε!

Και τα κλωνάρια  γίνανε,  δοξάρι που μαγεύει!!

Σ’ έναν αέναο  χορό,  το νου μας ταξιδεύει!!

Κι  στίχοι … γίνηκαν  ωδή!!  μαγεύτηκε όλη πλάση…

Ένα αιώνιο ευχαριστώ, ως  το  θεό  να  φτάσει!!!

                                                                 ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ