Μια άλλη ανάγνωση του πρώτου αγώνα του Ήφαιστου Λήμνου!

Μετά από 20 χρόνια ίσως δεν θα θυμόμαστε την χθεσινή μέρα όπως την 8^η Οκτωβρίου που γιορτάζουμε την απελευθέρωση της Λήμνου ή την ημέρα των ANZAC, αλλά σίγουρα η 13^η Οκτωβρίου θα σημαίνει κάτι το ξεχωριστό για το μαγικό νησί μας. Και αν στις 8 Οκτωβρίου του 1912, η Λήμνος μπήκε ξανά στον γεωγραφικό χάρτη της Ελλάδας, στις 13 Οκτωβρίου 2018 η Λήμνος μπήκε αναμφίβολα στον Αθλητικό χάρτη της Ελλάδας.

Χθες έγινε το πρώτο ματς καλαθοσφαίρισης εθνικής κατηγορίας στο νησί μας με συμμετοχή μιας δικιάς μας ομάδας, του ΗΦΑΙΣΤΟΥ ΛΗΜΝΟΥ.

Ακόμα και το όνομα αυτής της ομάδας δεν μπορούσε να ανήκει πουθενά αλλού παρά σε  μια ομάδα του νησιού μας.

Εδώ και μέρες όλοι ζούσαν στον ρυθμό του συγκεκριμένου αγώνα. Για πρώτη φορά σε τόσο υψηλό επίπεδο, μια ομάδα μας θα έδινε ματς στον νησί. Όχι κάπου αλλού, στην Λήμνο, σε δικό μας γήπεδο. Σε ένα γήπεδο που μέσα σε ένα μήνα μεταμορφώθηκε από ένα εγκαταλελειμμένο επαρχιακό κλειστό γήπεδο σε έναν χώρο που πληρούσε τις προδιαγραφές για να στεγάσει αγώνες όχι απλώς εθνικού επιπέδου αλλά ακόμα και πανευρωπαϊκού.

Οι διέξοδοι για τους φίλους του αθλητισμού στην Λήμνο είναι περιορισμένες και  κάποιος πολύ εύκολα θα οδηγούνταν στο συμπέρασμα ότι λογικό θα ήταν όλοι να ασχολούνταν με το συγκεκριμένο αγώνα.

Μα αυτό που συνέβη χθες το απόγευμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Δεν ήταν ένας απλός αγώνας, ήταν πραγματικά μια γιορτή. Ήταν ένα ξέσπασμα αυτών των κατά τα άλλα απομονωμένων  ανθρώπων, ήταν μια ανάσα ζωής σαν αυτή που παίρνει αυτός που σχεδόν πνίγεται και επιτέλους γεμίζει τα πνευμόνια του οξυγόνο.

Με αυτά τα πνευμόνια περίπου 1500 Λημνιοί βροντοφώναξαν χθες το όνομα του Ηφαίστου. Και μέσα σε αυτό το γήπεδο δεν ήταν απλώς φίλοι του αθλητισμού. Ήταν οικογένειες με μικρά παιδιά, ήταν άνθρωποι που ποτέ ίσως να μην είχαν πιάσει στα χέρια τους την πορτοκαλί μπάλα. Ήταν ακόμα και 90 χρονών γέροντες, οι οποίοι τι ζητούσαν στα βαθιά γεράματα μέσα σε ένα τέτοιο χώρο; Αυτοί πολέμησαν νεαρά παλικάρια στα βουνά της Αλβανίας, αυτοί κυνηγηθήκαν σε εμφύλιους και σε δικτατορίες, τι ήταν αυτό που του ξεκούνησε από τις αυλές τους και ήρθαν να φωνάξουν μαζί με τους υπολοίπους; Ήταν η ασχημάτιστη αίσθηση πως χθες κάποιος απελευθερωνόταν, κάποιος πέταγε από πάνω του την μιζέρια και την περιφρόνηση δεκαετιών και φώναζε ένα βροντερό παρών. Είμαστε και εμείς εδώ. Αυτοί οι ξεχασμένοι που παλεύουμε με τα σχολεία που ψάχνουν δασκάλους, που παλεύουμε με τα νοσοκομεία που ψάχνουν γιατρούς, που όταν τα μποφόρ αρχίζουν να αγριεύουν μαθαίνουμε πως για κάποιες μέρες θα πρέπει να ξεχάσουμε τον έξω κόσμο.

Γι αυτό μαζεύτηκαν χθες όλες αυτές οι εκατοντάδες κόσμου στο κλειστό γήπεδο της Μύρινας. Για να φωνάξουν σε όλους πως υπάρχει και αυτή η Ελλάδα. Ακόμα και στους τηλεοπτικούς δέκτες ήταν εμφανής η θέρμη αυτού του κόσμου. Δεν πήγε απλώς για περάσει δύο ευχάριστες ώρες. Δεν πήγε για να δει από κοντά μεγάλες προσωπικότητες του αθλητισμού που μέχρι χθες τους χάζευε μόνο από τους τηλεοπτικούς δέκτες. Αν ήταν μόνο αυτά τα κίνητρα, ούτε το γήπεδο θα γέμιζε όπως γέμισε, ούτε θα υπήρχε αυτός ο παλμός που όλοι ζήσαμε. Ήταν κάτι παραπάνω. Ήταν μια στεντόρεια φωνή που ξύπναγε ψυχές και έπλαθε αναμνήσεις.

Μετά από όλα αυτά δεν θα μείνω στο αποτέλεσμα του αγώνα. Αυτό είναι το ελάχιστο (για την ιστορία ο Ήφαιστος νίκησε τον Πανιώνιο 86-64).

Θα μείνω στο ότι μετά από χρόνια θα μπορώ να λέω στα εγγόνια μου ότι στις 13 Οκτωβρίου 2018 ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ!

Θωμάς Λούκας