Κώστας Δικράνης, ένας ακούραστος εθελοντής (φωτο)

Ο ΟΙΚΟΛΟΓΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΔΙΚΡΑΝΗΣ

Γράφει ο Σπύρος Ε. Ζούρος 

Ο εθελοντής που επανέφερε την πλαγιά του κάστρου όπως ήταν πριν από 50 – 60 χρόνια.

Ανεβαίνοντας τον καινούργιο δρόμο από τη ΝΕΦΕΛΗ προς την είσοδο του φρουρίου, η λαγκαδιά αυτή μετά από ισχυρές βροχές πάντα κατέβαζε πολύ νερό προς τα πρώτα σπίτια και στη συνέχεια προς το Δημαρχείο. Αποτέλεσμα ήταν να γεμίζει ο δρόμος, η οδός Νεφέλης, με χώματα και με πέτρες, που καθιστούσαν αδιάβατο το δρόμο για τα αυτοκίνητα. Και αυτό γίνεται γιατί ένα ρυάκι που υπήρχε κατά μήκος της οδού Νεφέλης “κτίσθηκε” όπως φυσικά γίνεται πλέον σ΄ ολόκληρη την Ελλάδα, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, αφού το νερό δεν βρίσκει διέξοδο. Στην περίπτωση όμως του κάστρου της Μύρινας, εδώ και κοντά δυο χρόνια αυτό το πρόβλημα έχει περίπου εκλείψει χάριν ενός ακούραστου οικολόγου, εθελοντή και παλιού ταξιτζή,  του Κώστα Δικράνη.

Τι έκανε ο Κώστας;

Κατασκευάζει [ακόμα συνεχίζει] μερικές “αναβαθμίδες” σε πολλά σημεία της λαγκαδιάς από την είσοδο του κάστρου μέχρι τα πρώτα σπίτια. Το σκεπτικό του είναι ότι συγκεντρώνοντας μέσα στις αναβαθμίδες το χώμα, αυτό θα χορταριάσει και θα βρίσκουν τροφή τα ελεύθερα ελάφια – πλατώνια καθώς και τα αγριοκάτσικα  του κάστρου. Οι αναβαθμίδες αυτές ήδη έχουν συγκεντρώσει αρκετό χώμα με τις βροχές και έτσι το χώμα δεν κατεβαίνει προς τα σπίτια και προς την οδό Νεφέλης. Τις αναβαθμίδες τις φτιάχνει με πέτρες που είναι σκόρπιες εκεί τριγύρω, από τις παλιές αναβαθμίδες, υλικά της περιοχής,  “ξερολιθιές”  δηλαδή.  Κάθε μέρα παίρνει τον σκύλο του, τον Ρούλη και αντί να γυρίζει στους δρόμους, ανεβαίνει τη λαγκαδιά και κάθε μέρα όλο και βάζει μια πέτρα πάνω στις αναβαθμίδες.

Για μερικές πέτρες που είναι μεγάλες για την ηλικία του, έχει βοηθό τον εγγονό του Κώστα, όταν αυτός βρίσκεται στην Λήμνο, γιατί είναι κωπηλάτης του Ν.Ο.Καστοριάς και μένει εκεί.

Ο κόσμος που ανεβαίνει στο κάστρο και βλέπει τον Κώστα να χτίζει τις  πέτρες, τον ρωτά: είσαστε του Δήμου;  Ναι, βοηθάω όσο μπορώ τον Δήμο, απαντά.

Έχει αναδείξει έτσι με αυτόν τον τρόπο το υπέροχο τοπίο, της εισόδου του φρουρίου, με πολύ ήπια επέμβαση και κυριολεκτικά το έχει επαναφέρει όπως αυτό ήταν πριν από 50 – 60 τόσα χρόνια, που το θυμάμαι όταν παίζαμε πετροπόλεμο εκεί στους πρόποδες του κάστρου, παίρνοντας τις πέτρες των αναβαθμίδων. . .

 Αλλά ο Κώστας, εκτός από την εθελοντική δουλειά που προσφέρει, είναι και ένας ανεξάντλητος αφηγητής με τις απίθανες ιστορίες από τα τόσα χρόνια στο τιμόνι του ταξί του και αυτό τον καθιστά πολύ αγαπητό σ΄ όλους στη Λήμνο ολόκληρη.

Kαταχώρηση Νατάσα Ταραράκη