Ο Άγ. Δημήτρης βρίσκεται στο 10ο χλμ του κεντρικού οδικού άξονα Μύρινας – Μούδρου, ο οποίος διασχίζει το χωριό. Μαζί με τη Νέα Κούταλη, είναι τα δύο νεότερα χωριά της Λήμνου, αφού δημιουργήθηκαν μετά το 1922 από Μικρασιάτες πρόσφυγες. Το χωριό δημιουργήθηκε από μικρασιάτες πρόσφυγες, που ήρθαν από το Ρεϊς-Ντερέ της Ερυθραίας. Παλιότερα, σ’ αυτή τη θέση υπήρχε ένα μικρό τουρκοχώρι, τα Λέρα. Ο οικισμός είχε την ονομασία Λέρα, μέχρι το 1951, Το 1947 με απόφαση του κοινοτικού συμβουλίου, οι πρόσφυγες το μετονόμασαν σε Αγ. Δημήτριο προς τιμή της πολιούχου εκκλησίας της χαμένης τους πατρίδας. H ευρύτερη περιοχή είναι κατάσπαρτη από αμπέλια και εκτάσεις με κάθε λογής καλλιέργειες. Οι κάτοικοι σήμερα ασχολούνται με τη γεωργία -κυρίως καλλιέργειες που έφεραν από τις χαμένες πατρίδες, όπως αμπέλια και την κτηνοτροφία. Γρήγορα ο Άγιος Δημήτριος χάρη στην εργατικότητα των κατοίκων έγινε ένα από τα πλουσιότερα χωριά της Λήμνου.
Ο Κοντιάς είναι ένα από τα μεγαλύτερα και ομορφότερα χωριά του νησιού. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Λήμνου, σε απόσταση 11 χλμ. από την πρωτεύουσα. Το χωριό, αρχικά με το όνομα Κονδιάς, διορθώθηκε σε Κοντιάς το 1940. Το όνομα του προήλθε από τον βυζαντινό γεωκτήμονα της περιοχής, Κοντέα. Στο χωριό, υπάρχουν τα ίχνη ενός προϊστορικού οικισμού, αλλά και το Βρυόκαστρο, ένα μεσαιωνικό κάστρο. Ο δρόμος στην είσοδο του χωριού, στολίζεται από μια υπέροχη σειρά πανύψηλων πλατανιών (φυτεύτηκαν το 1912, για να θυμίζουν την απελευθέρωση του νησιού από τους Τούρκους). Κρυμμένο σε πευκόφυτους λόφους, χτισμένο στον κατάφυτο με αιωνόβια πεύκα, λόφο του Αγ. Αθανασίου, έχει να επιδείξει θαυμάσια σπίτια, με γνήσια αστική αρχιτεκτονική ομορφιά και φινέτσα, κυρίως στο παλαιότερο κομμάτι του, που αντικατοπτρίζεται στα πολλά ανακαινισμένα πέτρινα σπίτια. Τα πλακόστρωτα δρομάκια του οικισμού και οι παλιές γειτονιές με τα καλοδιατηρημένα σπίτια, συνθέτουν εικόνες περασμένων εποχών. Ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι τα παλιά αρχοντικά του, ενώ σώζονται και κάποια κτίσματα της μεσαιωνικής περιόδου. Παραδοσιακός οικισμός, διατηρεί ακέραιο το παραδοσιακό χρώμα, όπου η λαϊκή αρχιτεκτονική είναι άρρηκτα δεμένη με το υπόλοιπο τοπίο. Η παλιά εκκλησία του Αγίου Δημητρίου αλλά και ο ναός του Αγίου Ιωάννη με τις σπουδαίες βυζαντινές εικόνες, αξίζουν λίγο απ΄το χρόνο σας. Η Πινακοθήκη Σύγχρονης Βαλκανικής Τέχνης, σας δίνει την ευκαιρία να θαυμάσετε πίνακες παγκοσμίως αναγνωρισμένων καλλιτεχνών. Λίγο πριν βγούμε στον κεντρικό δρόμο για το Διαπόρι, κάνουμε δεξιά και βρισκόμαστε στο γραφικό λιμανάκι Άγιος Γιάννης, στον κόλπο του Κοντιά, Η ολοκλήρωση του φράγματος, το οποίο είχε ξεκινήσει στις αρχές της δεκαετίας του ’70, στη θέση Τριπόταμα του χείμαρρου Χαντριά, δημιούργησε μια τεχνητή λίμνη. Χαρακτηριστικό αξιοθέατο του χωριού αποτελούν οι ανεμόμυλοι του Κοντιά, χτισμένοι στην πλαγιά του βουνού στην είσοδο και έξοδο του χωριού. Η σκέπη των ανεμόμυλων είχε τη δυνατότητα να περιστρέφεται ανάλογα με τον καιρό για να γυρίζουν οι αντένες.
Στην βόρειο άκρη της Λήμνου, απέναντι από την Ίμβρο, συναντάμε την Πλάκα, έναν παράδεισο για τους παραθεριστές που αποζητούν ήσυχες διακοπές. Απέχει 45 χλμ. από τη Μυρίνα. Η Πλάκα οφείλει το όνομά της στο ομώνυμο ακρωτήριο της βορειοανατολικής εσχατιάς της Λήμνου με τις γκριζόμαυρες αλλεπάλληλες πλάκες. Είναι παραθαλάσσια και στ’ ανατολικά του χωριού, βρίσκεται η βυθισμένη πόλη Μέθωνες, Στο νότιο μέρος της χερσονήσου του Βριόκαστρου, σε απόσταση 800 μέτρων περίπου από την ακτή και ανατολικά του σκοπέλου Βίνα, εντοπίστηκαν ερείπια αρχαίας βυθισμένης πόλης, τα οποία ερεύνησε ο καθηγητής Μουτσόπουλος το 1969. Στη φυσική αυτή χερσόνησο, που απλώνεται μέσα στη θάλασσα, σώζονται τα ερείπια του μεσαιωνικού φρουρίου Παλαιόκαστρο από όπου απολαμβάνουμε την καταπληκτική θέα προς τη Σαμοθράκη και την Ίμβρο. ενώ πάνω στο κύμα της αναβλύζει ραδιούχο νερό με ιαματικές ιδιότητες Στο Βορειοανατολικότερο άκρο του νησιού της Λήμνου, στο ακρωτήριο Πλάκα, βρίσκεται ο Φάρος της Πλάκας. Φτιάχτηκε το 1912 από τη Γαλλική εταιρεία Φάρων και πρωτολειτούργησε με φωτιστικό πετρέλαιο και το 1981 μετατράπηκε σε ηλεκτρικός. Ο φάρος της Πλάκας είναι από τα σημαντικότερα φανάρια του Φαρικού Δικτύου της χώρας μας λόγω της στρατηγικής του θέσης στην είσοδο των Δαρδανελίων. Η πρόσβαση στον φάρο γίνεται οδικώς από το παραδοσιακό χωριό Πλάκα. Λίγο βορειότερα, στη θέση Ρουσούνια, υπάρχουν ιαματικές πηγές με ραδιούχο νερό, κατάλληλο για λουτροθεραπεία και λασποθεραπεία. Αξίζει κανείς να επισκεφθεί τον Άγιο Χαράλαμπο, ειδικά στο πανηγύρι στις 22 Αυγούστου και το αγίασμα στα Ρουσσούνια. Πανηγύρι τελείται επίσης στο εξωκλήσι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στις 5 Αυγούστου. Δείτε ακόμη το ακρωτήριο Σωτήρα, τον ανακαινισμένο ανεμόμυλο, αλλά και τον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, στην κεντρική πλατεία του χωριού. Απολαύστε βουτιές στον Άγιο Στέφανο και στο Παλιόκαστρο. Κοντά στην παραλία του Αγίου Χαραλάμπους λειτουργούν ιαματικά λουτρά που ενδείκνυται για τη θεραπεία ρευματικών παθήσεων. Επίσης, μπορείτε να κάνετε λασποθεραπεία με την επονομαζόμενη «λήμνια γη», ένα είδος πηλού που λέγετε ότι χρησιμοποίησε και ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της ιατρικής. Οι κοντινότερες παραλίες είναι του Αγίου Στεφάνου και του Μανδρίου.
Από το μεγάλο κεντρικό δρόμο, φτάνουμε στο ιδιαίτερης ομορφιάς λιμανάκι του Κότσινα. Ο Κότσινας διαθέτει μια όμορφη παραλία, από τις πιο οικογενειακές του νησιού, Αμμώδης παραλία με πεντακάθαρα, ρηχά και ζεστά νερά. Στον κόλπο του Πουρνιά βρίσκεται ο ιστορικός οικισμός του Κότσινα ή Κότσινου, με το κάστρο. Σύμφωνα με τον Αναστάσιο Καψιδέλη, ιστορικό της Λήμνου, το όνομα Κότσινος προέρχεται από τη λέξη «Κόκκινος» από το ερυθρό χρώμα που έχει το έδαφος της περιοχής και ιδιαιτέρως η περίφημη Λημνία γη, η οποία εξορυσσόταν από το γειτονικό λόφο Δεσπότης, το Μόσυχλο των αρχαίων, κοντά στο εξωκλήσι του Σωτήρος, ή τη λέξη «Κότινος» (αγριελιά). Στο λόφο του Κότσινου, μέσα στο κάστρο είναι χτισμένος ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής, ο οποίος χρονολογείται στο 15ο αιώνα, πάνω από ένα υπόγειο πηγάδι -“αγίασμα”-, στο οποίο κατεβαίνει κανείς με 64 σκαλοπάτια (παλιότερα με 57 ή 51) φθάνοντας σχεδόν στο επίπεδο της θάλασσας. Προφανώς, όταν φτιάχτηκε ο τεχνητός γήλοφος του κάστρου, προβλέφθηκε η υπόγεια στοά, ώστε να μη χαθεί το απαραίτητο στις πολιορκίες νερό. Όπως προκύπτει από τα σωζόμενα ερείπια, το κάστρο βρισκόταν στην κορυφή ενός τεχνητού γήλοφου ύψους20 μέτρων και καταλάμβανε έκταση τεσσάρων στρεμμάτων περίπου. Το περιέβαλλε τάφρος που συγκοινωνούσε με τη θάλασσα, ενώ από τη βορεινή πλευρά τα τείχη ήταν θεμελιωμένα μέσα στο νερό. Οι οχυρώσεις του έφθαναν σε ύψος έξι μέτρων. Ένα μπρούτζινο άγαλμα της Μαρούλας, που στήθηκε το 1969 από το Διδασκαλικό Σύλλογο Λήμνου -έργο του Ιπποκράτη Σαβούρα-, υπενθυμίζει στον επισκέπτη την ηρωίδα του νησιού. Η αγγειοπλαστική ήταν παλαιά παραδοσιακή τέχνη της περιοχής. Ως πρώτη ύλη χρησιμοποιούσαν τη Λημνία γη. “Λαηνάδες”, όπως τους αποκαλούσαν οι ντόπιοι, υπήρχαν ως τα πρόσφατα χρόνια
Πηγαίνοντας προς την Πλακά, περνάμε από το χωριό Παναγιά, με ανεμόμυλους στην είσοδό του.Το χωριό Παναγιά ιδρύθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα από κτηματίες του Κοντοπουλίου και του Αγίου Υπατίου. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το τοπωνύμιο Παναγία προϋπήρχε του χωριού και προήλθε από κάποιο παλιό μοναστήρι. Επιλέχθηκε η θέση «Παναγία», όπου βρισκόταν η παλιά βυζαντινή μονή, στους πρόποδες του λόφου «Αλεπότρυπες», πιθανόν επειδή βρισκόταν σε ίση περίπου απόσταση από τις δυτικές και τις ανατολικές ακτές, άρα παρείχε μεγαλύτερη ασφάλεια. . Οι κάτοικοι της Παναγιάς προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανή την παράδοση, διοργανώνοντας κάθε χρόνο εκδηλώσεις και αναβιώνοντας έθιμα της περιοχής. Προσέξτε την εκκλησία της Παναγίας στο κέντρο του χωριού, διασκεδάστε στο πανηγύρι στο εξωκλήσι της Παναγίτσας το Δεκαπενταύγουστο, αλλά και περιηγηθείτε στο Ιερό των Καβείρων, κοντά στο χωριό. Έξω από το χωριό θα βρείτε δύο μοναδικές παραλίες, το Ζεματά και τις Μποστανιές. Ζωντανό χωριό, με αρκετό κόσμο και ένα τοπίο προς το φάρο καθαρά σεληνιακό γεμάτο αστιβιές. Αν πάρουμε το χωματόδρομο, θα μας βγάλει στο φημισμένο για τις πέρδικες και τα σιτηρά του Ζεματά. Η παραλία του έχει αρμυρίκια. Από μακριά αγναντεύεις τη ακτή Νευτίνα. Στα δυτικά του χωριού, στο λιμανάκι του όρμου Σωτήρας, έχει εντοπιστεί αρχαία θέση. Συγκεκριμένα στα νότια του ομώνυμου ακρωτηρίου έχει βρεθεί μια επιτύμβια στήλη του 4ου αιώνα π.Χ. που γράφει: «ΒΕΝΔΙΔΩΡΑ ΜΗΤΡΟΦΑΝΟΥ ΓΕΡΓΙΣΙΟΥ».
Το Καρπάσι, είναι ένα χωριό στα κεντρικά της Λήμνου, 1000 μέτρα από τον αεροδρόμιο της Λήμνου και 22 χλμ περίπου από την πόλη της Μύρινας. Το μισό χωριό βρίσκεται πάνω σε μία πλαγιά και το άλλο μισό στον κάμπο. Οι κάτοικοί του, ρίζωσαν στη σημερινή τοποθεσία για να αποφύγουν τις πειρατικές επιδρομές. Η ονομασία του μάλλον σχετίζεται με το φυτό «κάρπασον» (είδος λιναροβάμβακου), που αφθονούσε στην περιοχή. Στο Καρπάσι, μπορεί κανείς να θαυμάσει το ναό του Αγίου Παχωμίου, Στο χωριό βρίσκεται και το πρότυπο επισκέψιμο οινοποιείο του Π. Χατζηγεωργίου, που παράγει τα εξαιρετικής και βραβευμένης ποιότητας ομώνυμα κρασιά. Μπορείτε να επισκεφθείτε και την βιοτεχνία παραδοσιακών προϊόντων της οικογένειας ΧΡΥΣΑΦΗ,
Το Λιβαδοχώρι βρίσκεται στο κεντρικότερο σημείο του νησιού, κοντά στο αεροδρόμιο, ακριβώς στη θέση όπου διασταυρώνονται οι δρόμοι που έρχονται από τη Μύρινα και από τον Κοντιά κι οδηγούν προς την ανατολική Λήμνο. Η παράδοση αναφέρει ότι το χωριό ήταν αρχικά κτισμένο δυτικότερα, ανάμεσα στα εξωκλήσια Άγιος Ιωάννης και Άγιος Βασίλειος. Το αρχικό του όνομα ήταν Κεφαλοχώρι. Κάποια επιδημία χολέρας όμως, ανάγκασε τους κατοίκους του να μετακινηθούν στη θέση που είναι σήμερα. Η σημερινή του ονομασία προέκυψε από τη μεγάλη πεδιάδα (λιβάδι) που το περιβάλλει. Στο χωριό σήμερα βρίσκεται ένα από τα τρία γυμνάσια που λειτουργούν στη Λήμνο, με πολλούς μαθητές από τα γύρω χωριά. Ανάμεσα στο Λιβαδοχώρι και στον Αγ. Δημήτριο, στη θέση όπου σήμερα βρίσκεται το εκκλησάκι της Αγ. Ελένης, βρισκόταν η αρχαία Πολιτεία, που αρχικά ονομαζόταν Μεσόγειος Ηφαιστεία. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η πλατεία του χωριού με τις απλές, οικογενειακές ταβερνούλες της.
Ένα όμορφο μικρό χωριουδάκι, που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα αρχαιότερα του νησιού, 2 χλμ. έξω από τη Μύρινα. Η ονομασία του σχετίζεται με το επίπεδο έδαφος, ή ακόμα και με το ευρύ στόμιο του γειτονικού όρμου (πλατύς γιαλός). Tο Πλατύ, είναι χτισμένο σε πλαγιά λόφου που απέχει γύρω στο χιλιόμετρο από την ακτή. Αναγνωρίζεται από τα στενά λιθόστρωτα σοκάκια του και τα πετρόχτιστα σπίτια, τα περισσότερα με δύο ορόφους, σκαρφαλωμένα στη πλαγιά το ένα δίπλα στο άλλο, με ελάχιστο χώρο ανάμεσά τους. Αξίζει μια βόλτα στη μικρή, πολύ γραφική πλακόστρωτη πλατεία με πλάτανο, που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και απολαύστε το καφεδάκι σας με φόντο τη μεγαλόπρεπη εκκλησία. Σήμερα στο Πλατύ υπάρχουν αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια, ενώ η παραλία του Πλατέως, είναι μια από τις καλύτερες τη δυτικής Λήμνου. Μπορείτε να επισκεφτείτε το ξωκλήσι της Αγ. Παρασκευής, στο ακρωτήριο Τηγάνι και τη λιγότερο τουριστική και πιο ερημική παραλία Στιβί, Δυτικά του χωριού, στη θέση Αγία Κυριακή, υπάρχουν ογκώδεις πελεκημένες πέτρες, αρχαίας μάλλον προέλευσης.
Το χωριό Θάνος, βρίσκεται 4 χλμ νοτιοανατολικά της Μύρινας. Το όνομα Θάνος αναφέρεται από το 1315. Σύμφωνα με τον Α. Μοσχίδη, το χωριό ονομάστηκε έτσι από κάποιον Αθανάσιο (Θάνο), πλούσιο γαιοκτήμονα της περιοχής. Το χωριό είναι κτισμένο στους πρόποδες του λόφου Κάκκαβος και περιβάλλεται, στα ανατολικά και δυτικά από όμορφους αμυγδαλεώνες. Το Θάνος περιβάλλεται από χαμηλούς λοφίσκους. Από τα μεγαλύτερα του χωριά του νησιού, το καλοκαίρι σφύζει από ζωή, χάρη στη γειτονική ομώνυμη παραλία, από τις πιο κοσμοπολίτικες του νησιού. που προσφέρεται για κολύμπι και για όλες τις καλοκαιρινές απολαύσεις και άμα ο καιρός είναι καλός και η ατμόσφαιρα διαυγής από το χωριό μπορείτε να διακρίνετε ακόμα και τα νησιά των βορείων Σποράδων. Σήμερα το Θάνος είναι ένα όμορφο χωριό, με πολλά πέτρινα κτήρια, αρκετά από τα οποία έχουν γίνει ενοικιαζόμενα δωμάτια για τους καλοκαιρινούς επισκέπτες. Μέσα στο χωριό, θα εχετε την ευκαιρία να δείτε και τα παλιά κοινόχρηστα πλυσταριά του Μαγαλάκκου και της Φάραγγας, βγαίνοντας από το Θάνος και πριν να φτασετε στον Κοντιά. Στο χωριό δεσπόζει ο ναός της Αγία Παρασκευής, ο οποίος έχει τη μορφή τρίκλιτης βασιλικής, με εντυπωσιακό τέμπλο, το οποίο έχει αγιογραφηθεί από το Γρηγόριο Παπάμαλη. Παρατηρήστε τις κρήνες του χωριού, το σχολείο, το φούρνο στη μέση του δρόμου, αλλά και το κρυμμένο μέσα σε βράχο, εξωκκλήσι της Παναγιάς της Κακαβιώτισσας, η ομορφιά του οποίου θα σας μαγνητίσει και δέχεται δεκάδες προσκυνητές, που ανεβαίνουν στο λόφο πεζοπορώντας τα τρία χλμ που απέχει από το δημόσιο δρόμο.
Το Προπούλι, είναι πεδινός οικισμός της Λήμνου. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του δυτικού τμήματος του νησιού, 25 χλμ. ΒΑ της Μύρινας και 3 χλμ. από την Ατσική. Το όνομα του χωριού προέρχεται (πιθανόν) από το όνομα του αρχικού ιδιοκτήτη της περιοχής, το οποίο στη λαϊκή γλώσσα παραλλάχτηκε σε Πορπούλ και το 1962 μετονομάστηκε σε Προπούλιον, σε μια ρομαντική προσπάθεια να δοθεί αρχαιοελληνική προέλευση στο τοπωνύμιο, ως συνέχεια κάποιας αρχαίας Πρόπολης. από τη θέση του κοντά στην Ατσική (προ-πόλεως, δηλαδή της Ατσικής).
Το μικρό χωριό Προπούλι βρίσκεται βόρεια της Ατσικής. Αποτελεί δίοδο προς τις παραλίες της Τρυγής και των Φαρακλών με τα εντυπωσιακά πετρώματα, τους γραφικούς ορμίσκους και τα αλλόκοτα σχήματα των βράχων. Απέναντι υπάρχει το ξερονήσι Σεργίτσι ή Σιδιρίτι.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ξωκλήσι της Παναγίας στην Τρύγη, όπου εορτάζεται στις 15 Αυγούστου με ολονυκτία και πανηγύρι.
Τα Τσιμάνδρια είναι το χωριό των κεχαγιάδων (παραδοσιακών Λήμνιων βοσκών), εξ ου και ο λεβέντικος χορός της Λήμνου, ο Κεχαγιάδικος.
Το όνομα το χωριού παρουσιάζεται από το 1569 με τη μορφή Σεμάνδρα, και προέρχεται από την έκφραση «Στ’ς μάντρες». από τις πολυάριθμες μάντρες που υπήρχαν στην περιοχή, ή από τις μάνδρες του αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή που υπήρχαν στην περιοχή (Τσιμισκή Μανδριά). Η είσοδος του χωριού είναι εντυπωσιακή, αφού πρόκειται για έναν υπέροχο δρόμο, ενός χλμ. περίπου, που είναι φυτεμένος και από τις δυο πλευρές με πανύψηλα δέντρα. Σήμερα τα Τσιμάνδρια είναι ένα χωριό με πλούσια κτηνοτροφία, που το καλοκαίρι το επισκέπτονται πολλοί ξένοι για να απολαύσουν τις νοστιμιές από ντόπια φρέσκα κρεατικά και άλλα τοπικά προιόντα και να διασκεδάσουν με τους παραδοσιακούς χορούς όπως το πάτημα, χορεύοντας με τους κεχαγιάδες της Λήμνου. Ο εκπολιτιστικός Σύλλογος του χωριού, «οι Κεχαγιάδες», συνεισφέρει μέχρι και σήμερα τα μέγιστα για τη διατήρηση της παραδοσιακής μουσικής, του τραγουδιού, του χορού και της φορεσιάς της Λήμνου. Ενδιαφέρον για τον περιηγητή παρουσιάζει η κρήνη στην πλατεία, αλλά και οι διάσπαρτες μάντρες.
Το Πορτιανού, βρίσκεται στο δρόμο ανάμεσα στα χωριά Αγκαρυώνες και Τσιμάνδρια. Το Πορτιανού σημειώνεται για πρώτη φορά σε χάρτη του 1785, με το όνομα Portiano, που πιθανότατα προέρχεται από τις λέξεις «porto juno: νέο λιμάνι». Το χωριό έχει πλούσια ιστορική, καλλιτεχνική και λαογραφική παράδοση και είναι ένα γραφικό χωριό, με πετρόκτιστα αρχοντόσπιτα. Αξιοθαύμαστα είναι τα αρχοντικά σπίτια του χωριού, διώροφα τα περισσότερα, διακοσμημένα με πέτρινα χειροτεχνήματα. Διάφοροι αξιόλογοι πετροπελεκιστές και αγιογράφοι κατάγονταν από το Πορτιανού. Σε ένα τέτοιο αρχοντικό φιλοξενείται και το Λαογραφικό Μουσείο του Πορτιανού με τα παραδοσιακά εκθέματα, ενώ το περιποιημένο 2ο Συμμαχικό Νεκροταφείο, δίνει ένα πιο εξεζητημένο ύφος στο χωριό. Το θέαμα της φωταγωγημένης εκκλησίας «Τα Εισόδια της Θεοτόκου» του χωριού τη νύχτα, είναι ιδιαίτερα ξεχωριστό, καθώς το σημείο στο οποίο είναι χτισμένη η Εκκλησία είναι ορατό από τα περισσότερα χωριά της γύρω περιοχής. Στην είσοδο του χωριού δεξιά μας στέκει μεγαλόπρεπο ένα από τα ωραιότερα αρχοντικά της Λήμνου. Είναι το παλιό αρχοντικό του Γ. Κωνσταντίνου με τον τεράστιο καταπράσινο κήπο. Το αρχοντικό αυτό φιλοξένησε και τον Τσόρτσιλ όταν στην εκστρατεία της Καλλίπολης έστησε το στρατηγείο του στο Πορτιανού. Η πολυθρόνα του ακόμα εκτίθεται στο Λαογραφικό Μουσείο.
Το Πεδινό, ή Παλαιό Πεδινό, ένα ακόμα πανέμορφο χωριό, είναι το αρχικό χωριό, το οποίο έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί μετά από το σεισμό του 1968. Η αρχική του ονομασία ήταν Πεσπέραγο και με αυτό τό όνομα αναφέρεται τουλάχιστον από το 14ο αιώνα. Το 1955 το παλιό όνομα θεωρήθηκε τότε τουρκογενές, κάτι που δεν ισχύει όπως γνωρίζουμε σήμερα. Προτάθηκαν πολλές μετονομασίες αλλά θεωρήθηκαν κακόηχες ή ξενικής προέλευσης. Μεταξύ αυτών προτάθηκε και η μετονομασία σε Πεδινό, λόγω της πεδινής έκτασης που είναι κτισμένο. Η μετονομασία ολοκληρώθηκε επίσημα το 1956. Το 1968 ένας καταστροφικός σεισμός, μετέτρεψε τα περισσότερα σπίτια σε ερείπιακαι το χωριό εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του. Αποφασίστηκε το χωριό να χτιστεί σε νέα θέση. Το νέο χωριό ονομάστηκε Νέο Πεδινό και το αρχικό σταδιακά καθιερώθηκε να αποκαλείται Παλαιό Πεδινό. Οι παραδοσιακές πέτρινες κατοικίες του χωριού, ταξιδεύουν τον επισκέπτη στο παρελθόν ενώ τα κατεστραμμένα και εγκαταλελειμμένα σπίτια αφήνουν μια αίσθηση θλίψης. Το καλοκαίρι το χωριό αποκτά και πάλι μέρος της παλιάς του ζωντάνιας, από τους λιγοστούς παραθεριστές που έφτιαξαν νέες κατοικίες στο χωριό, διατηρώντας το παραδοσιακό του ύφος, αλλά και όσους θέλουν να επισκεφθούν τον υδροβιότοπο του Παλαιού Πεδινού και να θαυμάσουν τα φλαμίνγκο (που τον επισκέπτονται κυρίως το χειμώνα και την άνοιξη). Εδώ συναντάμε το παλιό υδραγωγείο και το Ρώσικο-κοζάκικο νεκροταφείο Τελικός προορισμός της μικρής αυτής περιπλάνησης είναι ο Κούκος. Πρόκειται για ένα πέτρινο οικοδόμημα κωνικού σχήματος με εμφανή σκαλοπάτια που σε οδηγούν στην κορυφή. Σύμφωνα με μαρτυρίες των γηραιότερων δημιουργήθηκε από μουσουλμάνους αιχμαλώτους, που έφεραν μαζί τους τα συμμαχικά στρατεύματα στην εκστρατεία της Καλλίπολης, για να προσεύχονται και αργότερα χρησιμοποιήθηκε και από τους Γερμανούς ως παρατηρητήριο. Το 1950 κτίστηκε η υπόστεγη κρήνη στην πλατεία, από τους Χαράλαμπο Καλιούρη και Δημήτριο Τσιπέλια.
Το Νέο Πεδινό είναι το νεότερο χωριό της Λήμνου. Ο οικισμός του Νέου Πεδινού, ξεκίνησε να χτίζεται στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και το χτίσιμό του ολοκληρώθηκε γύρω στα 1976. Κτίστηκε μετά από το σεισμό του 1968, αφού καταστράφηκε το Παλαιό Πεδινό και οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Σήμερα έχει 300 περίπου κατοίκους, κατά πλειοψηφία αγρότες και αλιείς. είναι ένας οικισμός με αρκετά καλή ρυμοτομία, περιποιημένα σπιτάκια, αλλά χωρίς το παραδοσιακό χρώμα του παλιού. Όμως, είναι καταπράσινο με μεγάλες δενδροστοιχίες και μια όμορφη πλατεία, γύρω από τον κεντρικό ναό των Αγίων Πάντων.
Είναι από τα μικρότερα χωριά της Λήμνου, στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νησιού. Οι Αγκαρυώνες, είναι ένα γραφικό χωριουδάκι πάνω σε μικρό ύψωμα. Η τοποθεσία ,προσφέρει εξαιρετική θέα προς τον κόλπο του Μούδρου. Διαθέτει όμορφη εκκλησία και ένα φυτεμένο άλσος με πεύκα. Σε μικρό λόφο, στο λεγόμενο Αλεξόπυργο, σώζονται ασήμαντα ερείπια πύργου, όπου υπήρχαν σκοπιές στη διάρκεια των Ορλοφικών (1770), οι λεγόμενες Αγκαρυώνες Βίγλες. Επομένως, η ονομασία πιθανόν να προέρχεται από το «άγγαρον πυρ», την άσβεστη φωτιά που συντηρούσαν οι βιγλάτορες για να στέλνουν τα κωδικοποιημένα σήματα.
me-limnia-matia.blogspot.gr ,προσαρμογή Κρέτσης βασίλης
Ειδήσεις Σήμερα:
Ακολουθήστε το LimnosReport.gr - στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Λήμνο το Βόρειο Αιγαίο, όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο.
