Η Λήμνος αποχαιρετά τη «φωνή» της – Ο Ηλίας Κότσαλης περνά στην Ιστορία.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά, γιατί έχουν προλάβει να γίνουν κομμάτι της καθημερινότητας ενός τόπου. Ο Ηλίας Κότσαλης δεν ήταν απλώς ένας δημοσιογράφος. Ήταν η φωνή που συνόδευε τα πρωινά των Λημνιών, η φωνή που έφερνε την είδηση πριν ακόμη γραφτεί, η φωνή που ταξίδευε από τα ερτζιανά της Λήμνου μέχρι τα γραφεία υπουργείων και τα κέντρα λήψης αποφάσεων, σε μια εποχή που το νησί ήταν πραγματικά ακριτικό και μακριά από το βλέμμα της υπόλοιπης Ελλάδας.

Αύριο, Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 12:00 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονα στο Ανδρώνι, η Λήμνος θα πει το τελευταίο αντίο σε έναν άνθρωπο που σημάδεψε βαθιά τη δημοσιογραφία και τη δημόσια ζωή του τόπου. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμύρισαν από λέξεις γεμάτες συγκίνηση, αγάπη και ευγνωμοσύνη. Δεν ήταν απλώς μηνύματα αποχαιρετισμού· ήταν η συλλογική μνήμη ενός νησιού που αναγνωρίζει σε έναν άνθρωπο το δικό του αποτύπωμα.

Σε χρόνια δύσκολα, πριν την εξάπλωση του διαδικτύου και των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης , όταν η Λήμνος έμοιαζε μακριά από τα μεγάλα κέντρα, ο Ηλίας Κότσαλης έγινε γέφυρα. Η φωνή του δεν περιοριζόταν στο μικρόφωνο. Έμπαινε σε υπουργικά γραφεία, διεκδικούσε λύσεις, μετέφερε την αγωνία και τις ανάγκες ενός ολόκληρου νησιού. Για πολλούς, «αν δεν το έλεγε ο Κότσαλης, δεν ήταν είδηση· κι αν δεν το έβγαζε στον αέρα, δεν έβρισκε λύση». Μια φράση που σήμερα μοιάζει με άτυπο σύνθημα μιας εποχής που πέρασε, αλλά δεν ξεχάστηκε.

Παρά την ξεκάθαρη κομματική του ταυτότητα και τις ισχυρές του πεποιθήσεις, κατάφερε κάτι σπάνιο: να κερδίσει τον σεβασμό και την αποδοχή ανθρώπων με διαφορετικές ιδεολογίες. Αυτό ίσως ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά του. Δεν μιλούσε μόνο σε ένα ακροατήριο· μιλούσε σε όλους. Η δημοσιογραφία του είχε πάθος, αλλά και ήθος. Είχε άποψη, αλλά και χώρο για την άλλη φωνή.

Οι αναρτήσεις ανθρώπων που συνεργάστηκαν μαζί του, τον γνώρισαν ή απλώς μεγάλωσαν ακούγοντάς τον, συνθέτουν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό μνήμης. Δημοσιογράφοι, εκπαιδευτικοί, πολιτικοί, φίλοι και απλοί ακροατές θυμούνται έναν άνθρωπο προσιτό, ανθρώπινο, με βαθιά αγάπη για τον τόπο του. Κάποιοι τον αποκαλούν «θρύλο των ερτζιανών», άλλοι «δάσκαλο της ενημέρωσης», όλοι όμως συμφωνούν ότι η Λήμνος από σήμερα ακούγεται λίγο πιο σιωπηλή.

Ο Ηλίας Κότσαλης δεν ήταν μόνο η είδηση. Ήταν η σχέση εμπιστοσύνης με τον ακροατή. Ήταν το ραδιόφωνο που έβγαινε στον δρόμο, το μικρόφωνο που άκουγε τον πολίτη, το βλέμμα που έψαχνε την αλήθεια πέρα από τα στενά όρια μιας είδησης. Ίσως γι’ αυτό το δίδυμο «Κότσαλης και είδηση» θα συνεχίσει να ζει ως άγραφη φράση, ως ένας μικρός μύθος που θα μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.

Η Λήμνος ξέρει να τιμά τους ανθρώπους της. Κι όσο οι σκέψεις για το πώς θα μείνει ζωντανή η μνήμη του αρχίζουν να συζητιούνται — ίσως μια οδός στο αγαπημένο του Ανδρώνι, ακόμα και η αγαπημένη του πλατεία, ίσως ένας χώρος που τόσο αγάπησε — το βέβαιο είναι ότι ο Ηλίας Κότσαλης έχει ήδη χαράξει τη θέση του στην ιστορία του νησιού. Όχι μόνο ως δημοσιογράφος, αλλά ως σύμβολο μιας εποχής που η φωνή μπορούσε να ενώσει, να διεκδικήσει και να αλλάξει τα πράγματα.

Αύριο δεν θα αποχαιρετήσουμε απλώς έναν άνθρωπο. Θα αποχαιρετήσουμε μια ολόκληρη εποχή των ερτζιανών, έναν τρόπο ενημέρωσης που στηριζόταν στην προσωπική σχέση και την αμοιβαία εμπιστοσύνη. Και ίσως, κάπου ανάμεσα στις σιωπές της τελετής, πολλοί να περιμένουν ασυναίσθητα να ακουστεί ξανά εκείνη η γνώριμη φωνή.

Καλό ταξίδι, Ηλία. Η Λήμνος θα σε θυμάται πάντα ως τον Ηλία της.