Μέλια : A Dio θείε Στέλιο…..

  Άλλη  μια  απώλεια  μέσα  σε  τέσσερις  μήνες.  Νωρίς  το

πρωί,  με  πήρε  η  Άντα  τηλέφωνο  και  μου  ανακοίνωσε  πως

έφυγες  από  τη  ζωή.  Κάθε  χρόνο  στη  γιορτή  σου,  σού  ευχό

μασταν:  “ Χρόνια  πολλά ”  κι  εσύ  δήλωνες  πως  διένυες  αισί

ως  τα  χρόνια  της  ενενηκοστής   δεκαετίας,  …93,  94,  95,  96.

Το  ρολόι  της  ζωής  σταμάτησε   προχτές  στα  97!   Έφυγες,   ό

πως  λέμε,  πλήρης  ημερών.  Ναι,  αλλά  τελευταία,  υπέφερες.

Είχε  κλονιστεί  η   υγεία  σου   ανεπανόρθωτα.   Ανέπνεες   πια,

χάρη  στη  φροντίδα  που σου  παρείχαν  οι  δικοί  σου.

        Παιδί  προσφύγων  από  τη  Μάδυτο,  ανατολικής  Θράκης,

μεγάλωσες  μέσα  στη  φτώχια  και  την  ορφάνια,  αλλά  αγωνί

στηκες  και  τα  κατάφερες.  Στάθηκες  στα  πόδια  σου,   έγινες

σπουδαίος  επιχειρηματίας.   Στην  επιχείρησή   σου  δούλεψαν

πολλοί   άνθρωποι.   Έδωσες  ψωμί,   όπως  λέμε,  σε  νέους  αν

θρώπους.  Γενναιόδωρος  και  ευγενικός,   έχαιρες   της  εκτίμη

σης  της  κοινωνίας  της  Θεσσαλονίκης.  Με  τη  σύντροφό  σου

απέκτησες  εννιά  όμορφα  και  υπέροχα  παιδιά.  Είχες  την  τύ

χη  να  καμαρώσεις  και  εγγονάκια  και  δισέγγονο.

         Αγαπημένε  θείε,  είμαι  κι  εγώ  ευγνώμων,  γιατί  με  βοή

  θησες  σε  περίοδο  που  ήμουν  επί  ξύλου  κρεμάμενη.  ‘Ολοι

οι  ευεργετηθέντες  πρέπει  να  αποτίσουμε  φόρο  τιμής,  τώ

ρα  που  οδεύεις  προς  την  τελευταία  σου  κατοικία.

        Θεία  Σούλα,  εσείς  στηρίζετε  πάντα  στο  Θεό  την  ελπί

δα  σας.  Από  εκεί  θα  αντλήσετε  πάλι  υπομονή!   Πολυαγα

πημένες   μου   ξαδερφούλες,   τώρα   υποφέρουμε,   αλλά  ο

χρόνος  θα  γιατρέψει  την  πληγή!

          A  Dio,  θείε!  Αντίο  σημαίνει  στο  Θεό.   Εκεί  θα  αντα

μώσουμε  όλοι.

                                                   Μέλια