Μέλια: Έμπαινε Γιούτσο!

 Όταν  ήρθε  στον  Ολυμπιακό ο  Γιούτσος,  ήμουν  πιτσιρί

κα.  Όταν  έφυγε  το  1974,  ήμουν  κοπελίτσα.  Τηλεόραση  δεν  

είχαμε·  ακούγαμε  τα   παιγνίδια   στο   ραδιόφωνο.  “ Έμπαινε 

Γιούτσο! ”  κραύγαζε  το  πλήθος  στο  γήπεδο  και  ο  Γιούτσος  

κάλπαζε  προς  την  περιοχή  των  αντιπάλων   και,  όταν  έμπαι  

νε,  τους  αντιπάλους  τους  έκοβε  κρύος  ιδρώτας.   Για  τον  Ο  

λυμπιακό   το   αποτέλεσμα   ήταν  το  αναμενόμενο.   Γκολ  και  

αγαλλίαση!  Την  εικόνα  του   τη  γνωρίσαμε  μέσα   από  τις  ε   

φημερίδες,   όπου  οι   αθλητικογράφοι   εκθείαζαν   τα  προσό  

ντα  του   και   τις  επιδόσεις  του.    

           Ο  Νίκος  δεν  ήταν  μόνο  θεαματικός,  ήταν  και αποτελε

σματικός.   Εκτελεστής!   Κυρίαρχος   στο   γήπεδο,   κυρίαρχος

και  στις  καρδιές  μας.    Επί  των  ημερών  του,  ο  Ολυμπιακός

θριάμβευε.  Οι  άλλοι  νόμιζαν   πως  θα  γλίτωναν,   αλλά  λογά

ριαζαν  χωρίς  τον  “ ξενοδόχο ” ,  που  λέει  ο  λαός.   Ούτε  που

το  καταλάβαιναν  πότε  τους  ξέφευγε   και  τους  άφηνε  πίσω. 

 Ο,τι  και  να  έλεγαν,   ο  Νίκος   δεν  πτοούνταν·   έμπαινε   και  

τους  αποστόμωνε  με  τις  γκολάρες!

         Τα  παιγνίδια  είναι  μαγνητοσκοπημένα.  Έτσι  τώρα,  τον

βλέπουμε  να  καλπάζει,  να  ντριμπλάρει,  να  σκοράρει.  Μερι

κές  φορές  ξεπερνούσε  και  τους  τερματοφύλακες  και  έμπαι

νε  με  τη  μπάλα  στα  δίχτυα.  Ο  Γιούτσος   έγινε  θρύλος,  όχι

μόνο  γιατί  ανήκε  στη  θρυλική  ομάδα,  τον  Ολυμπιακό, αλλά

 γιατί  δόξασε  και  όλη  την  Ελλάδα.   Ήταν  το  καμάρι  και  της  

Εθνικής.  Και  οι  αντίπαλοι,  βαθιά  μέσα  τους  τον  θαύμαζαν.    

        Όλη  η  Ελλάδα  συγκινήθηκε  στο   άκουσμα  του  θανάτου

του.    Οι  Ολυμπιακοί  είμαστε  συντετριμμένοι.  Εγώ  θέλω  να

να   εκφράσω   τα  θερμά  μου  συλλυπητήρια   στους  οικείους

του.   Δεν  μπορώ  να  αποφύγω  τα  τετριμμένα:  “ γαίαν  έχοις  

ελαφράν ”,  αλλά  αυτό  επιβάλλεται  σε  περίπτωση  απώλειας  

ανθρώπου.  

        Ο  Νίκος   δεν   ήταν  συνηθισμένος.  Ήταν   ξεχωριστός.  Οι

σπουδαίοι   ποτέ   δεν   πεθαίνουν.  Εμείς,   οι  άσημοι,   θα  φύ  

γουμε   και,   κάποια   στιγμή,   θα   μας   ξεχάσουν.   Τον   Νίκο  

Γιούτσο   δεν  θα  τον  ξεχάσουν  ποτέ   και,   οι  νεότερες   γενι   

ές   θα  ακούνε  και  θα  μαθαίνουν  πως,  κάποτε,  πέρασε  από  

τα  γήπεδα  ένας   μοναδικός   παίχτης,  που,  όταν   έπαιρνε  τη  

μπάλα   στα  πόδια  του,   ξεσήκωνε  την   εξέδρα,  που  τον   εν  

θάρρυνε   και  τον  αποθέωνε.  Τώρα,   πιστεύω  πως  με  ιαχές  

 θριάμβου  θα  τον  υποδεχτούν  εκεί  ψηλά  οι  άλλοι  αστέρες,   

οι  προαποβιώσαντες.    

           Καλή διαμονή  στον  παράδεισο,  Νίκο  μας!

                                                                 Μέλια