Λήμνος: Κάθε φορά που το πλοίο φτάνει στο λιμάνι της Μύρινας, ξαναγίνομαι παιδί. Και σκιρτώ…

Γράφει ο Λουκάς Κατσίκας

Κάθε φορά που το πλοίο των διακοπών φτάνει στο λιμάνι της Μύρινας, γύρω στο σούρουπο συνήθως, με περιμένει στην προβλήτα το δεκάχρονο αγόρι που κάποτε ήμουν.

Φοράει ακόμη μπλε σκούρο σορτσάκι και λαστιχένια πέδιλα, όπως την τελευταία φορά που το είδα. Θα με καλωσορίσει και θα μου τάξει αμέτρητα μπάνια, λες και το καλοκαίρι αυτό θα διαρκέσει για πάντα. Βουτιές στις μυστικές παραλίες που κανείς δεν κατάφερε ακόμη να ανακαλύψει πίσω από τα βράχια και τις σπηλιές. Μαγικά παιχνίδια του φωτός επάνω στην επιφάνεια των νερών, να τα χαζεύουμε με τις ώρες.

Απογευματινά ψαρέματα στην ήσυχη προκυμαία του Μούδρου, με τις πολύχρωμες βάρκες δίπλα σου που θαρρείς ότι σου χαμογελάνε. Ηλιοβασιλέματα από το ψηλότερο σημείο του κάστρου, ενώ ελάφια κρυφοκοιτάζουν πίσω από θάμνους. Βράδια που δεν σου κολλάει ύπνος, γιατί ο ουρανός πάνω από το κεφάλι σου μοιάζει να κλείνει μέσα του όλο τον κόσμο…

Δεν είμαι ο μόνος, φαντάζομαι, που γυρίζει ξανά και ξανά στο νησιώτικο προορισμό της εφηβείας του για το καθιερωμένο προσκύνημα σε ένα τρυφερό παρελθόν που (νομίζει πως) δεν έχει ακόμη χαθεί. Οπότε δεν μπορώ να πω κάτι περισσότερο για τη Λήμνο, εκτός ίσως από αυτό: κάθε φορά που το πλοίο φτάνει στο λιμάνι της Μύρινας, ξαναγίνομαι παιδί. Και σκιρτώ.

Όλη η ομορφιά, η απλότητα και η ευγένεια που πρωτογνώρισα μικρός, βρίσκονται ακόμη εκεί. Οι δείκτες του ρολογιού επιστρέφουν στις αρχές του ’80.

Και τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων σαν να μην πέρασαν ποτέ.

*Ο Λ.Κ. είναι ο διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας, του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ και του Athens Open Air Film Festival.