Αλυκή Λήμνου: Κοιτάζοντας το δένδρο, χάσαμε το δάσος

Γράφει ο Μιχάλης Μπίσκος

Με αφορμή την πρόσφατη βιβλιοπαρουσίαση του επιστημονικού πονήματος «Ηλιακή Αλοπηγία», που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο 2016 στο Γυμνάσιο Μύρινας Λήμνου, ήλθε στο προσκήνιο και πάλι η ανάγκη δημιουργίας στο Νησί μας της Αλυκής Λήμνου στο Κοντοπούλι.

Πράγματι η λίμνη αλυκής διαθέτοντας όλες τις προϋποθέσεις σε έδαφος, κλίμα, έκταση και θέση, παράγει από μόνη της αλάτι εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Είναι δε γεγονός ότι μία σύγχρονη αλατοπαραγωγική μονάδα, θα μπορούσε να είχε στηθεί  σε αυτή την περιοχή, παράγοντας αλάτι ποιότητος ισόποσο με το ετήσιο εισαγόμενο αλάτι στην χώρα μας.

Αντί αυτού σήμερα δυστυχώς έχομε ένα καθεστώς, μιας επένδυσης που δεν πραγματοποιήθηκε εδώ και μια εικοσαετία, μιας επένδυσης που σταμάτησε ακριβώς  στο ξεκίνημά της και η οποία από τότε βρίσκεται στο ίδιο σημείο.  Είναι δε περιττό να αναφέρουμε ότι μία επένδυση που σέρνεται εδώ και είκοσι χρόνια, δύσκολα πια μπορεί και πάλι να αναστηθεί, μακάρι να συνέβαινε το αντίθετο.

Βέβαια το βασικό ερώτημα που τίθενται δηλαδή εάν και κατά πόσο ήθελαν να πραγματοποιήσουν τελικά αυτήν την επένδυση, απευθύνεται τόσο στην συγκεκριμένη ΔΕΚΟ όσο και στους τοπικούς μας άρχοντες. Για παράδειγμα το πρόσφατα χωροταξικό σχέδιο που έχει εκπονηθεί για τον Μούδρο, το περίφημο ΣΧΟΑΠ του Μούδρου όπως αυτό ισχύει σήμερα, δεν επιτρέπει την δημιουργία και την λειτουργία μιας σύγχρονης διαμορφωμένης αλυκής στη περιοχή της λίμνης. Έτσι η εκπόνηση του συγκεκριμένου ΣΧΟΑΠ στις αρχές του 2000, έβαλε  τελικά με την σειρά του και την ταφόπλακα στην επένδυση αυτή.

Το ότι η Αλυκή της Λήμνου είναι η δεύτερη σε μέγεθος Αλυκή της Ελλάδος και η οποία αν τελικά διαμορφωνόταν σε παραγωγική αλυκή θα κάλυπτε τις σημερινές εισαγωγές μας σε αλάτι, το ότι η κατασκευή και λειτουργία της νέας αλυκής θα δημιουργούσε κάποια ανάπτυξη στο Νησί μας, όλα αυτά τελικά δεν μέτρησαν καθόλου, απλά τα προσπεράσαμε και αβασάνιστα τα παραβλέψαμε, ρίχνοντας στον κάλαθο των αχρήστων ακόμη μία επένδυση που τη θεωρήσαμε και αυτή ως μη αναγκαία.

Και ενώ όλο αυτό το διάστημα υπήρχαν ανοιχτά όλα τα παραπάνω ζητήματα, εμείς εδώ ως τοπική κοινωνία ήμασταν συνέχεια κολλημένοι, στον αν και πόσο η νέα αλυκή θα υποβάθμιζε το περιβάλλον της περιοχής. Μάταια υποστηρίζαμε το αντίθετο, ότι δηλαδή η λειτουργία της νέας αλυκής θα θωράκιζε και θα αναβάθμιζε, την υπάρχουσα σήμερα άθλια και κακής ποιότητας περιβαλλοντική διαχείριση που εφαρμόζεται στην λίμνη. Εξάλλου τονίζουμε και πάλι, ότι η άστοχη ενέργεια διάνοιξης στην Μπούκα που συνέβη πριν ενάμιση χρόνο με τα γνωστά αρνητικά  αποτελέσματα, προφανώς δεν θα είχε συμβεί αν τυχόν λειτουργούσε η νέα αλυκή.

Παρά ταύτα η λίμνη από μόνη της ανέκαμψε, επουλώνοντας την τεράστια διώρυγα που είχε διανοιχθεί και μετά ενάμιση χρόνο άσπρισε ξανά, προσφέροντας μας και πάλι αλάτι, άσχετα αν ο πυθμένας της δεν έχει καθαρίσει από τα ψόφια ψάρια και τα καβούρια που εγκλωβίστηκαν σε αυτήν.

Με βάσει τα παραπάνω καταλήγουμε ότι το πρόβλημα μας όπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων, δεν θα έπρεπε να ήταν η συμπεριφορά της λίμνης όσον αφορά το σήμερα, αλλά η προσοχή μας από την αρχή θα έπρεπε να είχε στραφεί και να είχε εστιαστεί  κυρίως στην άμεση υλοποίηση της επένδυσης της νέας αλυκής στο Κοντοπούλι την δεκαετία το 90, η λειτουργία της οποίας από τότε θα εξασφάλιζε μακροχρόνια την προστασία της λίμνης,  με ταυτόχρονη παραγωγή ποιοτικού αλατιού.

Κλείνοντας πρέπει να παραδεχτούμε ότι δυστυχώς στο τέλος της εικοσαετούς αυτής πορείας μας, όπου η νέα πολυπόθητη αλυκή δεν έγινε ποτέ, αποδείχτηκε εκ των πραγμάτων ότι πηγαίναμε σε λάθος κατεύθυνση. Τελικά και αυτή την φορά κοιτάζαμε μόνο το δένδρο που ήταν το σημερινό καθεστώς της λίμνης και χάσαμε το δάσος που ήταν η μελλοντική μακροχρόνια αξιοποίηση της, με την δημιουργία και την λειτουργία της νέας αλυκής σε αυτή.

Και τώρα που τελειώσαμε και με την Αλυκή, ε και τι έγινε λοιπόν, ας σταματήσουμε επιτέλους την καταστροφολογία μας και ας ξαναγυρίσουμε και πάλι αραχτοί στον καναπέ της ξενοιασιάς μας, αρκεί να μην χαλάσουμε μέσω της απραξία μας, τα κεκτημένα της ησυχίας μας, δεν πειράζει ορέ αδελφέ μου, έχει ο Θεός και για μας.

Μιχάλης Μπίσκος

Μύρινα, 14 Σεπτεμβρίου 2016