Από το 1999 μέχρι τις μέρες μας είτε ως μέλος των Βορείων Αστεριών, είτε με τις σόλο δουλειές του, ο Μικρός Κλέφτης μας απασχολεί με τους αιχμηρούς και γεμάτους νόημα στίχους . Ας ακούσουμε τι έχει να πει στο LIFO.gr ένας απο τους πιο ενδιαφέροντες και ανεξάρτητους δημιουργούς της ελληνικής ραπ, που αρνείται πεισματικά να μπει στο οποιοδήποτε καλούπι.
—Ποια είναι η πιο ζωηρή ανάμνηση που έχεις από την παιδική σου ηλικία; Υπάρχει κάποια που να έχει σχέση με την μουσική;
Η Λήμνος και πιο συγκεκριμένα η Μύρινα, εκεί μεγάλωσα μέχρι την πέμπτη δημοτικού. Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις σχεδόν παραδείσιες για μένα, δε θα άλλαζα με τίποτα το οτι μεγάλωσα εκεί σαν παιδί! Σ’ εκείνη την ηλικία κυρίως προσπαθούσα να μη διαβάζω και να ξεγλιστράω απ’ το παράθυρο για να παίξω με τα άλλα παιδιά στη γειτονιά. Η πιο μουσική ανάμνηση της τότε εποχής είναι η Άννα, η αδερφή μου. Είναι μεγαλύτερη από μένα και τα δωμάτια μας ήταν δίπλα-δίπλα, πάντα κρυφάκουγα τα τραγούδια που άκουγε και τη ρωτούσα όταν μ’άρεσε κάτι. Η Άννα ήταν το ραδιόφωνο μου τότε, από εκείνη άκουσα πρώτη φορά ραπ. Μια χρονιά στα γενέθλια μου, μου έγραψε δύο κασσέτες σαν mixtapes, η μία ήταν μόνο ελληνικά, η άλλη μόνο ξένα, είχαν και πολύ γαμάτα εξώφυλλα σαν κολάζ (πιάνει πολύ το χέρι της), τις έχω ακόμα.
—Ακούγοντας σήμερα τους στίχους από το «Θερμή Θεσσαλονίκη», που έκανες με τα «Βόρεια Αστέρια» πριν 11 χρόνια, ποιες διαφορές και ομοιότητες εντοπίζεις με το σήμερα τόσο στην πόλη όσο και στον εαυτό σου;
Κοίτα και η πόλη είναι πάνω-κάτω ίδια όσο και πάνω-κάτω αλλαγμένη όπως εμείς. Η Θεσσαλονίκη είναι πιο άσχημη νομίζω σήμερα, όσο πιο παλιά πάω, τόσο πιο όμορφη τη θυμάμαι. Πέρα από τα οικονομικο-επαγγελματικά, είναι καλή πόλη για να ζήσει κανείς, συνδυάζει καλά το “μεγάλη πόλη” με το “χωριό”. Κι εμείς αλλάξαμε όμως, ήμασταν αρκετά σπόροι τότε κι εγώ έχω αλλάξει από τότε σίγουρα. Βρίσκω διαφορές και στα στέκια, στον τρόπο ζωής, ίσως στην ανεμελιά, μεγαλώνοντας δεν μπορείς να αράζεις με άλλους 10 στη Μητρόπολη, όλοι έχουμε δουλειές περίπου. Ωστόσο “κακά παιδιά, ξέρουν, περνάν με 1000 τρόπους καλά / είτε bar, είτε club, είτε απλώς σκαλιά”
![Μεγαλώνοντας δεν μπορείς να αράζεις με άλλους 10 στη Μητρόπολη, όλοι έχουμε δουλειές περίπου. Ωστόσο "κακά παιδιά, ξέρουν, περνάν με 1000 τρόπους καλά / είτε bar, είτε club, είτε απλώς σκαλιά"...
φωτ:Μάριος Δέλιας](/icache/520/347/1/898255_12068571_470383836465808_5390062828355379202_o.jpg "Μεγαλώνοντας δεν μπορείς να αράζεις με άλλους 10 στη Μητρόπολη, όλοι έχουμε δουλειές περίπου. Ωστόσο "κακά παιδιά, ξέρουν, περνάν με 1000 τρόπους καλά / είτε bar, είτε club, είτε απλώς σκαλιά"...
φωτ:Μάριος Δέλιας")
—Στα σχόλια στο youtube κάτω από το κομμάτι «Αρχιτέκτονας» μέσα από την καινούρια σου δουλειά ένας ακροατής σου γράφει: «Δεν ξέρω, αλλά μου θυμίζει το «Σημείο Αναγνωρίσεως» της Δημουλά για κάποιο λόγο. Αν όντως έχει πάρει ιδέα από το ποίημα της, είσαι διπλά ωραίος». Έχεις εμπνευστεί από το συγκεκριμένο ποίημα; Πέρα από τον δρόμο και τα προσωπικά σου βιώματα, από τι άλλο εμπνέεσαι;
Για να είμαι ειλικρινής δε το γνώριζα το ποίημα της Δημουλά, αλλά έκατσα και το έψαξα. Ισχύει ότι θα μπορούσε κάποιος να βρει ομοιότητες, αλλά δε το εμπνεύστηκα από εκεί. Η έμπνευση του “Αρχιτέκτονα”, προέρχεται από ένα αστείο που κάνουμε με τους φίλους μου, όταν γίνεται μια δαιμονική σύμπτωση, ή όταν συμβαίνει κάτι ακραίο, συνηθίζουμε να λέμε “δες πως τα φερε ο Αρχιτέκτονας” ή “τον πούστη τον Αρχιτέκτονα”. Γενικά εμπνέομαι από τα πάντα, πράγματα που ζω, που νιώθω, που συζητάω, μπορεί να αρέσει μια λέξη και να ξεκινήσω από εκεί, μπορεί να ακούσω ενα beat και να ακούω λέξεις από πάνω, δεν ξέρω, ωραία μουσική να γίνεται στο τέλος της ημέρας, μόνο αυτό μας νοιάζει. Ωστόσο, διπλά ωραίος ο man που το ανέφερε στο σχόλιο, arigato
—Κυκλοφορείς την νέα δουλειά μόνος σου όπως έκαναν και τα «Βόρεια Αστέρια». Δεν θες να συνεργαστείς με κάποια δισκογραφική, δεν σε πλησιάζουν οι δισκογραφικές ή δεν αντέχεις τους συμβιβασμούς που σου προτείνουν; Ποιο είδος συμβιβασμού δεν θα ανεχόσουν με τίποτα για να προωθήσεις την δουλειά σου;
Δες, τον δίσκο “5 Αστέρων” τον βγάλαμε δισκογραφικά, κανονικά. Το δοκιμάσαμε δεν άλλαξε και κάτι, πέρα από κάτι ηλίθιους που λέγαν οτι το “ξεπουλήσαμε”το ίδιο πράγμα θα γινόταν και αν το βγάζαμε μόνοι μας (που και πάλι μόνοι μας το βγάλαμε, αλλά είναι μεγάλη ιστορία). Όχι δε θέλω, άλλωστε νομίζω ότι δεν μπορεί να μου προσφέρει και κάτι τρελό. Μ’ αρέσει όπως γίνεται, ό,τι θέλω γράφω, όποτε θέλω, αν θέλω, η απόλυτη ελευθερία. Δε λέω ότι “κοιτάξτε μάγκες μην πάτε στις εταιρίες”, απλά εγώ δε θέλω αφεντικό στη μουσική μου, είναι ο χώρος μου, η προσωπική μου γειτονιά για να βγω να παίξω με τα άλλα παιδιά, μια γλυκιά φυλακή χωρίς κάγκελα.
—Έχεις πει ότι: «To rap με την φιλία δεν έχει καμία σχέση». Σίγουρα έχει πρωταρχικό ρόλο στο πως θα κανείς κάτι άλλα προσωπικά δεν θα πω σε κάποιον άκου τον γιατί είναι φίλος μου». Είναι τόσο εύκολο να μπει μια διαχωριστική γραμμή όταν συνεργάζεσαι με φίλους; Δεν μπαίνουν στην μέση τα συναισθήματα;
Δεν είναι εύκολο, αλλά για αυτό το λόγο γίναμε καλοί, γυρνάει ο άλλος και σου λεει “έλα ρε Πιλότε, κάντο έτσι”, ή “έλα ρε Λεξ πες το ξανά” δεν πρέπει να παρεξηγηθείς, φίλοι είστε αλλά κάνετε μουσική. Άλλο η μουσική, άλλο η φιλία. Αν δεν κάνει καλό ραπ ο φίλος μου, δε θα σου πω είναι καλός γιατί είναι φίλος μου. Τώρα δες, σε άλλους είναι εύκολο, σε άλλους όχι, αλλά τι να κάνουμε, όλοι ραπάρουν πλέον, απλά εγώ δε θα σου πω ψέματα, είτε είσαι φίλος μου είτε όχι. Ωστόσο, έχω φίλους που μπορώ να σου πω “άκου, γαμάει” και το λέω, γιατί το respect, είναι κάτι που πρέπει να το δείχνεις, όχι να προσπαθείς να το κρύψεις σα το βήχα.
—Φαντάσου τον εαυτό σου σε μια χρονομηχανή. Εάν συναντούσες τον 16χρονο εαυτό σου τι θα του έλεγες;
“Πες ραπ”, “η ζωή είναι μικρή, μη χάνεις χρόνο, γράψτο και μπες ηχογράφησε το να το χουμε” ίσως θα του έλεγα και να εμπιστεύεται λιγότερο τους γύρω. Αλλά εντάξει σ’αυτό με πρόλαβε ο πατέρας μου και πριν τα 16.
ΠΗΓΗ: lifo.gr
Ειδήσεις Σήμερα:
Ακολουθήστε το LimnosReport.gr - στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Λήμνο το Βόρειο Αιγαίο, όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο.
