Μάρτσα:Σήμερα ένοιωσα μία έντονη επιθυμία να μοιραστώ μια εμπειρία μου, που μου άλλαξε την ζωή.

Έκτακτο άρθρο !

Σήμερα  ένοιωσα μία έντονη επιθυμία να μοιραστώ μια εμπειρία μου, που μου άλλαξε την ζωή. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο σύντροφος μου «ήταν σαν να σαι τρένο που βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο όπου οι ράγες δεν πάνε ευθεία, αλλά χωρίζονται στα δύο! Μία αριστερά και μία δεξιά ! Η πορεία σου ήταν καθορισμένη να ακολουθήσει  μία συγκεκριμένη ράγα. Εσύ όμως τράβηξες χειρόφρενο, δημιουργήθηκε ταραχή και άλλαξες την πορεία σου,  επιλέγοντας αυτή την φορά εσύ και όχι οι άλλοι» ! Ποιητής όταν θέλει !

Οι  λόγοι που θέλω να μοιραστώ τις σκέψεις μου, αλλά και τα συναισθήματα μου (μιας και είναι προσωπικό) είναι ότι:

1) Είμαι ώριμη πια σαν θεραπευόμενη μετά από χρόνια ατομικής θεραπείας και αλλά και ΄΄νεοφώτιστη΄΄ στην ομαδική  που βοηθά πολύ στην έκθεση των θεμάτων σου σε τρίτους. Και είχα –τελικά- μεγάλη ανάγκη την έκθεση αυτή σαν πράξη αποδοχής πολλών καταστάσεων που είχα βιώσει και απενοχοποίησης όσων δεν έπρεπε όχι μόνο να εκφράζω αλλά ούτε και να σκέφτομαι!  

2)Και ο αμέσως επόμενος λόγος είναι γιατί μπορεί κάποιος να βρίσκεται μπροστά σε δύο ράγες, την προδιαγεγραμμένη και την προσωπική του, αλλά να είναι σκοτεινά και να μην διακρίνει την δεύτερη. Εμένα μου έφεξε! Ίσως με αυτό το κειμενάκι να λάμψει μία σπίθα που να ξεσκεπάσει το σκοτάδι.

Πάμε όμως στα γεγονότα γιατί αυτά τα μιλούν από μόνα τους.

Τέτοιες μέρες πριν δέκα χρόνια, Σαββάτο ξημερώματα, ένας θρόμβος εμπόδισε κάποιο σημείο του εγκεφάλου μου να αιματωθεί, το κλασσικό εγκεφαλικών των γιαγιάδων, εγώ βέβαια ήμουν στην δεκαετία των 20 ! και γιαγιά δεν με έλεγες ….. αλλά μάλλον ήμουν σε σημείο που έπρεπε να τραβηχτεί «χειρόφρενο» !

Είχα παντρευτεί λίγο καιρό και είχα αποκτήσει και δύο αγοράκια. Η ηλικία τους τότε ήταν τριών και ενός έτους. Κάνοντας ανασκόπηση και ερμηνεύοντας το παρελθόν είχα πράξει γάμο και παιδιά όντας αδημιούργητη τόσο ψυχικά όσο και επαγγελματικά αφού ήμουν μικρή σε ηλικία και τώρα πια θα πρόσθετα, και πολύ μικρότερη ψυχικά ! Με μία τρομερή ανάγκη να δημιουργήσω οικογένεια και γρήγορα, όχι ως μαμά αλλά ως ανάγκη να υπάρξω και πάλι τέκνο μίας, δηλαδή σαν παιδί.

Επαγγελματικά το 2004 ήμουν πωλήτρια σε κατάστημα ρολογιών, που η κρίση που ήρθε μετέπειτα θα με έβρισκε εντελώς εκτεθειμένη. Είχα ξεκινήσει πραγματικά να πάω στο άγνωστο με βάρκα την Ελπίδα. Όπου Ελπίδα είχα μία τρύπια βάρκα που έβαζε νερά, ήταν θέμα χρόνου να βουλιάξει και αυτοί και εμείς.

Η διαγεγραμμένη πορεία ήταν ένας γάμος σαν και αυτούς της πλειοψηφίας των στατιστικών που λήγουν με δυο-τρεις υπογραφές. Παιδιά μπαλάκια όπως γίνεται όταν υπάρχει ανωριμότητα στο μυαλό των γονέων. Οικονομικά προβλήματα αφού δεν θα υπήρχε περιβάλλον να υποστηρίξει μία τέτοια εξέλιξη από καμία πλευρά.

Και εάν ακόμη δεν υπήρχε διαζύγιο, σίγουρα θα υπήρχε μία καταπίεση μέσα μου από πλευράς μου αφού σε αυτό τον γάμο δεν είχα μπει συνειδητά αλλά γρήγορα (μέσα σε 6 μήνες) ωθούμενοι και οι δύο από μία μεγάλη ανάγκη να δημιουργήσουμε σταθερές.

Μία παρένθεση σε αυτό το σημείο είναι ότι πετυχημένοι γάμοι συμβαίνουν όταν υπάρχουν για να πραγματοποιήσουν τον ΙΔΙΟ σκοπό και για τα δύο τους μέλη.

Και έρχεται το φρενάρισμα εκείνα τα ξημερώματα. Ήταν βίαιο πολύ. Ήταν σοκαριστικό. Δημιούργησε ταραχή για κάμποσα λεπτά . Το βίωσα βουβά και υπομονετικά! Άλλωστε  τους μεγάλους μου πόνους έτσι είχα μάθει να τους βιώνω. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες του διαλόγου που έκανα με τον σύντροφο μου πηγαίνοντας στο νοσοκομείο, έχοντας καταλάβει και οι δύο μας τι μου έχει συμβεί, γιατί θα γίνει μελό και δεν είναι αυτός ο στόχος μου. Ούτε θα μοιραστώ τις σκέψεις μου τις βδομάδες που καθηλωμένη στο κρεβάτι, μιας και είναι σκέψεις που όλοι θα κάναμε σε μία τέτοια στιγμή. Πόσοι δεν έχουμε αναρωτηθεί πως αισθάνεται ή το σκέφτεται ένας παράλυτος?

Θα μιλήσω για το μετά, αφού ανέκτησα τον έλεγχο του σώματος μου έως και το σήμερα που είμαι κοντά στον να αποκαταστήσω και την ψυχή μου. Δέκα χρόνια. Αλλά, όπως έχω αναφέρει και σε άλλο άρθρο μου ο χρόνος είναι πολύ σχετικός. Δέκα χρόνια για την υπόλοιπη ανθρωπότητα 25-30 χρόνια για μένα. Όσο χρόνο χρειάζεται ένας άνθρωπος μέχρις ότου σπουδάσει και να αποκατασταθεί επαγγελματικά και νιώσει την ωριμότητα να δημιουργήσει οικογένεια.

Εγώ, πλέον βλέπω αυτό το γεγονός του εγκεφαλικού σαν τον θάνατο μου και την αναγέννηση έως και ωρίμανση.

4-4-2004 γεννήθηκα λοιπόν 1,75cm και κάμποσα κιλά ( μία ένδειξη και αυτό ότι δεν με πρόσεχα).  Μανιώδης καπνίστρια τότε, ανθυγιεινή διατροφή, καμία σωματική άσκηση. Τίποτα μα τίποτα, για τον εαυτό μου.

Τα πρώτα χρόνια του νέου εαυτού μου ήταν δύσκολα όπως σε κάθε βρέφος. Η δυσκολία μεγάλωσε όταν για 4-5 χρόνια βίωνα κρίσεις πανικού και καταθλιπτικά επεισόδια. Όπως έμαθα αργότερα οι κρίσεις πανικού είναι το παιδί που «φωνάζει» και εγώ είχα δύο λόγους να «φωνάζω» μία γιατί ήμουν παιδί νεογνό αλλά κουβαλούσα και δύο παιδιά από την παλιά ζωή όπου ταυτιζόμουν μέσω αυτών με πόνο και απώλειες που είχα ζήσει εγώ στην ανάλογη ηλικία.

Οι «ψυχικοί θρόμβοι» ήταν πιο επικίνδυνοι για την ζωή μου. Ανύπαρκτοι φόβοι υπήρχαν συνέχεια στο μυαλό μου, όπως φοβάται ένα παιδί τον ανύπαρκτο Μπαμπούλα κ στο μόνο σημείο που αισθανόμουν ασφάλεια ήταν το σπίτι μου. Αγοραφοβία, κλειστοφοβία, κοινωνική φοβία, φόβοι, φόβοι, φόβοι  !

Η επόμενη 3ετία ήταν η  δεύτερη εφηβεία μου, όχι τόσο παραβατική και ζωηρή όσο η πρώτη μπαίνοντας και στο ΤΕΙ και αποκτώντας και συγκάτοικο (η babysitterτων παιδιών, συμφοιτήτρια και αργότερα φίλη) ζούσα μία ψευδαίσθηση.

Ο “μπαμπάς’’ μου σε αυτή την νέα ζωή ήταν ιδανικός, με στήριξε σαν γκρινιάρικο μωρό όταν ‘’φώναζα’’. Με φρόντισε στις αγοραφοβίες μου, με στήριξε στις θεραπείες μου, με ενθάρρυνε στις ανασφάλειες μου και σιωπούσε στα καταθλιπτικά μου επεισόδια. Ο “μπαμπάς’’ δεν είναι άλλος από τον σύζυγο μου (λέξη που αποφεύγω γιατί ορίζει την πράξη του γάμου, προτιμώ εκείνη του συντρόφου, μου δίνει την ουσία καθώς η μετάφραση στα αρχαία είναι «σύντροφοι= αυτοί που μεγαλώνουν μαζί»).

Ο καλός μου “μπαμπάς’’ και στην δεύτερη εφηβεία μου έκανε υπομονή. Στάθηκε δίπλα μου με κατανόηση και αγάπη.

Η καλή μου νεραΐδα – babysitter– συγκάτοικος- συμφοιτήτρια- φίλη με φρόντιζε στα δύσκολα, με έβαζε πάνω από την καλοπέραση της. Έκανε υπομονή με τα νεύρα μου, με βοηθούσε στο σπίτι και στο μεγάλωμα των παιδιών σαν μια «μητέρα».

Η «εφηβεία» τελείωσε πριν 2 χρόνια που πήρα και το πτυχίο της Κοινωνικής Εργασίας. Η “Νεραΐδα’’ αφού ολοκλήρωσε τον σκοπό της αποχώρησε. Ο “πατέρας’’ έγινε σύντροφος και εγώ  μετά από αυτή την δύσκολη αλλά όμορφη διαδρομή είμαι εδώ αγαπόντας και προστατεύοντας τον εαυτό μου, πια! Δυνατή για να μπορώ να λειτουργώ και σαν μαμά ! Πραγματική μαμά, που τα χει καλά με τον εαυτό της και με τους ρόλους της.

Επαγγελματικά σε μία πολύ δημιουργική στιγμή. Διορισμένη σε μόνιμη εργασία με αναγνώριση για την δουλεία μου, σε συνεργασία με Κέντρο θεραπειών και ένα βήμα να αποκτήσω δικό μου χώρο για να βοηθιούνται οικογένειες που διάλεξαν την λάθος “ράγα’’ !

Σήμερα 10 χρόνια μετά! Είμαι ένας άλλος άνθρωπος που αγαπώ και θαυμάζω! Απομακρύνω χωρίς ενοχές ό,τι και όποιον με πληγώνει, κρατώντας δίπλα μου άτομα και καταστάσεις που με βοηθούν να εξελίσσομαι! Προσφέρω τον καλύτερο μου εαυτό σαν επαγγελματίας σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη και αυτό μου δίνει δύναμη γιατί έτσι επουλώνω και δικές μου πληγές !

Το “τρένο’’ άλλαξε πορεία και η διαδρομή μετά από πολλές στροφές είναι απλά υπέροχη, και αυτή την στιγμή την φωτογραφίσω για να την δείξω σε όλων τον κόσμο.

Η πιο τραυματική εμπειρία της ζωής μου, υπήρξε τελικά Θείο Δώρο! Και επειδή ο Θεός ώρες – ώρες έχει χιούμορ 4-4-2004 ήταν Σάββατο πριν την Μεγάλη Βδομάδα, δηλαδή το Σάββατο του Λαζάρου, ο μόνος θνητός που βάση των γραφών αναστήθηκε!

Μάρτσα

Για το LimnosReport