Βουλιαγμένη: Συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό του 34χρονου δύτη

Άγνωστη παραμένει ακόμα η κατάσταση του 34χρονου δύτη που αγνοείται από τα Λιμανάκια Βουλιαγμένης από χθες το μεσημέρι (22/3/2026) όταν ο φίλος του με τον οποίο έκαναν την κατάδυση σε ένα αρκετά δύσκολο και απαιτητικό σημείο, κατάφερε να βγει στην επιφάνεια και να καλέσει κατευθείαν για βοήθεια. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που κάποιος χάνεται μέσα σε αυτό το πηγάδι, με αυτό να κουβαλάει μία «σκοτεινή» ιστορία και να είναι γνωστό σαν «Το Πηγάδι του Διαβόλου».

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 34χρονος άνδρας είναι πιλότος και έμπειρος στις καταδύσεις. Το σημείο απέχει λίγα μέτρα από την ακτή στη Βουλιαγμένη και περιλαμβάνει ένα γνωστό θαλάσσιο πηγάδι βάθους περίπου 28 μέτρων, με σημεία που θυμίζουν σπηλιές και ισχυρά υπόγεια ρεύματα.

Όταν ο φίλος του με τον οποίο έκαναν την κατάδυση κατάφερε να απεγκλωβιστεί, ενημέρωσε αμέσως τις Αρχές ότι ο 34χρονος πιθανότατα είχε εγκλωβιστεί σε κάποιο σημείο του πηγαδιού.

Στην περιοχή στήθηκε άμεσα επιχείρηση από το Λιμενικό Σώμα με πλωτό σκάφος, ενώ επιχείρησαν δύτες της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών και εξειδικευμένοι σπηλαιολόγοι-δύτες από ιδιωτικά καταδυτικά συνεργεία.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά ο αγνοούμενος ήταν εφοδιασμένος με συσκευή που του επέτρεπε να έχει επιπλέον οξυγόνο για άλλες 3 έως 5 ώρες και υποβρύχιο σκούτερ, το οποίο χρησιμοποιείται για ώθηση κατά τη διάρκεια των καταδύσεων.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί, ωστόσο, και ένα ακόμη φαινόμενο που δεν μπορεί να αγνοηθεί: το γεγονός ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι οικογένειες, μέσα στον ανείπωτο πόνο της απώλειας, αναγκάζονται να αναζητούν «πολιτικό μέσο» προκειμένου να αποφευχθεί η μεταφορά της σορού ή να δοθεί εντολή για μετάβαση ιατροδικαστή στη Λήμνο. Σε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου, τέτοιες πρακτικές δεν θα έπρεπε ούτε να υφίστανται ούτε να αποτελούν προϋπόθεση για την ανθρώπινη και αξιοπρεπή αντιμετώπιση των πολιτών. Η ισότιμη πρόσβαση σε δίκαιες και λογικές διαδικασίες δεν μπορεί να εξαρτάται από γνωριμίες ή παρεμβάσεις.

Επιπλέον, σε περιστατικά που συμβαίνουν εντός νοσοκομείων ή όταν δεν υπάρχει καμία υπόνοια εγκληματικής ενέργειας και ο θάνατος αποδίδεται σε παθολογικά ή φυσικά αίτια, θα μπορούσε – με τη σύμφωνη γνώμη των συγγενών – να αποφεύγεται η διαδικασία μεταφοράς της σορού στη Μυτιλήνη. Μια τέτοια πρακτική εφαρμόζεται σε άλλες περιοχές της χώρας και συνάδει με την κοινή λογική αλλά και τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Τέλος, αξίζει να εξεταστεί και το ενδεχόμενο εξυπηρέτησης τέτοιων περιστατικών από την Καβάλα. Τα δρομολόγια είναι συχνότερα και, σε πολλές περιπτώσεις, η μετακίνηση μπορεί να γίνει αυθημερόν, γεγονός που θα μείωνε σημαντικά τόσο τον χρόνο αναμονής όσο και το συνολικό κόστος.

Η Λήμνος, ως ακριτικό νησί, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Ο σεβασμός στον άνθρωπο και στον πόνο των οικογενειών του οφείλει να αποτελεί αυτονόητη προτεραιότητα για την Πολιτεία. Οι διαδικασίες υπάρχουν για να υπηρετούν την κοινωνία – όχι για να επιτείνουν την οδύνη της.