Χορός πιστώσεων χωρίς εγγύηση και πληρωμή ακάλυπτων επιταγών στη Συνεταιριστική Τράπεζα.

Έτσι δημιουργήθηκαν τα θαλασσοδάνεια.

Το δεύτερο «θαλασσοδάνειο» της Συνεταιριστικής Τράπεζας Λέσβου – Λήμνου που έφθασε στα χέρια του ανακριτή πριν από λίγες μέρες, αφορά μια επιχείρηση χονδρικού εμπορίου.

Το 2001 ανοίχτηκε αλληλόχρεος λογαριασμός στο όνομά της, με πίστωση 10 εκατ. δραχμών (30.000 ευρώ) από την Τράπεζα. Επίσης, της χορηγήθηκε όριο έκδοσης εγγυητικών επιστολών για άλλες 10 εκατ. δραχμές. Η απόφαση λήφθηκε από το διοικητικό συμβούλιο της Τράπεζας, παρά την αρνητική εισήγηση υπηρεσιακών παραγόντων της.

Στις 17 Φεβρουαρίου τού 2003, η Συνεταιριστική και η εν λόγω εταιρεία υπέγραψαν σύμβαση με την οποία χορηγήθηκε στη δεύτερη, πίστωση 300.000 ευρώ.

Μέσω αυτής της πίστωσης, η επιχείρηση εξέδωσε τρεις εγγυητικές επιστολές προς προμηθευτές της, συνολικής αξίας 208.000 ευρώ. Στις 30 Απριλίου τού 2004, η Τράπεζα ζήτησε την προσημείωση ακινήτου προκειμένου να εξασφαλισθεί η πίστωση που είχε χορηγήσει στην επιχείρηση. Η εξασφάλιση που ζήτησε η Τράπεζα, ουδέποτε προσκομίσθηκε και κατά συνέπεια θα έπρεπε να έχει καταγγελθεί η σύμβαση. Όμως παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον ότι κατά τη διάρκεια του 2003, συνεχίστηκε η έκδοση εγγυητικών επιστολών από την Τράπεζα, τις οποίες η επιχείρηση παράδωσε σε προμηθευτές της.

Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί ο πιθανός κίνδυνος ζημίας της Τράπεζας.

Αύξηση…
Στις 19 Νοεμβρίου τού 2004 δίνεται πίστωση στην εταιρεία ύψους 840.000 ευρώ. Σύμφωνα με έκθεση της Συνεταιριστικής που καταρτίστηκε το 2010 προκειμένου να κατατεθεί μήνυση σε βάρος της επιχείρησης, από το 2005 η τελευταία έχει ληξιπρόθεσμη οφειλή 787.449 ευρώ προς την Τράπεζα μόνο από τη συγκεκριμένη σύμβαση. Η δανειακή σύμβαση έχει καταγγελθεί από τον Απρίλιο του 2005. Η Τράπεζα από τότε έχει εγγράψει αναγκαστικά βάρη επί των ακινήτων της εταιρείας αξίας 300.000 ευρώ.

Η σύμβαση των 840.000 ευρώ ήταν τεραστίων διαστάσεων για τα δεδομένα της Συνεταιριστικής, δεδομένου ότι οι συνολικές χορηγήσεις της εκείνη τη χρονιά ανήλθαν σε 36,86 εκατ. ευρώ και τα ίδιά της κεφάλαια, στα 7,2 εκατ. ευρώ. Η σύμβαση αυτή υπογράφηκε για να χρηματοδοτηθεί η επιχείρηση προκειμένου να καλυφθούν ακάλυπτες επιταγές της που είχαν εξοφληθεί από τα ταμειακά διαθέσιμα της Τράπεζας. Επρόκειτο για 13 ακάλυπτες επιταγές, οι οποίες είχαν κοπεί το διάστημα μεταξύ 3 Μαΐου και 3 Νοεμβρίου τού 2004.

Την ίδια ημέρα που υπογράφηκε η σύμβαση, κατατέθηκαν στο λογαριασμό της επιχείρησης 540.000 ευρώ για λογιστική τακτοποίηση των ακάλυπτων επιταγών αξίας 526.000 ευρώ. Τις επόμενες ημέρες, 22 και 26 Νοεμβρίου, ο λογαριασμός πιστώθηκε με 140.115 ευρώ (μετρητά). Δηλαδή, δε φτάνει που η Τράπεζα πλήρωσε τις ακάλυπτες επιταγές της επιχείρησης, συνέχισε και τη δανειοδότησή της.

Ουσιαστικά την επιβράβευσε για την έκδοση ακάλυπτων επιταγών.
Σύμφωνα με το νόμο, η Τράπεζα, από τη στιγμή που παρέλαβε τις ακάλυπτες επιταγές, θα έπρεπε να αρνηθεί να τις πληρώσει και να ενημερώσει το σύστημα «Τειρεσίας». Στη συνέχεια, όφειλε να ενημερώσει την Εισαγγελία Πρωτοδικών Μυτιλήνης, για να ασκηθεί ποινική δίωξη του εκδότη των ακάλυπτων επιταγών.

Επίσης θα έπρεπε πάρει από την επιχείρηση το μπλοκ επιταγών, για να αποτρέψει την έκδοση και άλλων ακάλυπτων επιταγών.
Η τακτική της εξόφλησης ακάλυπτων επιταγών από τα διαθέσιμα της Τράπεζας ήταν μια συνηθισμένη πρακτική για τη Συνεταιριστική το 2004.

Σύμφωνα με πόρισμα υπηρεσιακών παραγόντων της, στο οποίο βασίστηκε η μήνυση κατά της εταιρείας, έως τα τέλη του Σεπτεμβρίου τού 2004 η Συνεταιριστική είχε πληρώσει 208 ακάλυπτες επιταγές, αξίας 3,045 εκατ. ευρώ.

Η μηνυτήρια αναφορά που κατατέθηκε το 2010 από την τότε διοίκηση της Τράπεζας, στρεφόταν κατά της επιχείρησης, κατά υπηρεσιακών παραγόντων της Τράπεζας και παντός άλλου υπευθύνου.

Είναι εντυπωσιακό ότι χρειάστηκε να περάσουν πέντε ολόκληρα χρόνια από τη στιγμή που καταγγέλθηκε η σύμβαση, μέχρι την προσφυγή στη Δικαιοσύνη.