Ο χορός είναι η μεγάλη της αγάπη. Ακόμη και όταν κατά καιρούς φλερτάρει με την υποκριτική, νιώθει πως δεν τίθεται καν δίλημμα ανάμεσα στις δύο τέχνες. Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως ενώ η Χαρά Κότσαλη αποφεύγει να χαρακτηρίσει τον εαυτό της ηθοποιό, τα πηγαίνει μια χαρά στην απόδοση των ρόλων, όταν της ζητείται.
Όπως για παράδειγμα στη συμμετοχή της στο πολύ επιτυχημένο «Μυστικό της πολιτείας Χάμελιν» (συνεχίστηκε για λίγες ημέρες για 2η σεζόν) στο θέατρο Πόρτα σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, αλλά και κινηματογραφικά στο Suntan του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, το οποίο βγαίνει αυτήν την εβδομάδα στις αίθουσες.
Σε μια χώρα, βέβαια, όπου πολλοί δηλώνουν ηθοποιοί, ενώ κανονικά δε θα έπρεπε να το πράττουν η Χαρά ακολουθεί το ανάποδο. Επικεντρώνει την προσοχή της πολύ περισσότερο στη χορογραφία και γενικότερα στον χορό, έναν κλάδο για τον οποίο θα ήλπιζε πως θα είχε μεγαλύτερη και ευρύτερη αποδοχή στην Ελλάδα.
«Ίσως αυτό συμβαίνει αφενός με την πιο αφαιρετική γλώσσα που χρησιμοποιεί, αλλά και με την ιδιαιτερότητα του ίδιου του αντικειμένου. Την ίδια στιγμή όμως, ακριβώς λόγω της πιο οικουμενικής του γλώσσας, ο χορός μπορεί να απευθυνθεί σε πολύ διαφορετικό κόσμο και είναι εύκολα εξαγώγιμος. Υπάρχουν αρκετές ελληνικές ομάδες και χορευτές που κάνουν πολύ αξιόλογες δουλειές, οι οποίες περιοδεύουν σε όλο τον 
κόσμο με ελάχιστα μέσα και τεράστια αυτοθυσία. Είναι εντυπωσιακή η έλλειψη πολιτικού σχεδιασμού για το χορό από το κράτος και σε ένα βαθμό δυσερμήνευτη. Θέλω να πιστεύω ότι τα πράγματα, όμως, θα βελτιωθούν», εξηγεί στο All4fun δουλεύοντας εντατικά αυτές τις ημέρες στην κίνηση της παράστασης, «Εμφύλιος- Μια ξένη Χώρα» που σκηνοθετούν από κοινού οι Άρης Λάσκος, Κίττυ Παϊταζόγλου. Ελεάνα Στραβοδήμου και επιλέχθηκε ανάμεσα σε άλλες στο θεματικό φεστιβάλ της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου για τον εμφύλιο πόλεμο:
κόσμο με ελάχιστα μέσα και τεράστια αυτοθυσία. Είναι εντυπωσιακή η έλλειψη πολιτικού σχεδιασμού για το χορό από το κράτος και σε ένα βαθμό δυσερμήνευτη. Θέλω να πιστεύω ότι τα πράγματα, όμως, θα βελτιωθούν», εξηγεί στο All4fun δουλεύοντας εντατικά αυτές τις ημέρες στην κίνηση της παράστασης, «Εμφύλιος- Μια ξένη Χώρα» που σκηνοθετούν από κοινού οι Άρης Λάσκος, Κίττυ Παϊταζόγλου. Ελεάνα Στραβοδήμου και επιλέχθηκε ανάμεσα σε άλλες στο θεματικό φεστιβάλ της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου για τον εμφύλιο πόλεμο: «Είναι μια παράσταση που συγκεντρώνει μαρτυρίες, ντοκουμέντα και φιλοξενεί επί σκηνής ανθρώπους που συνδέονται με το θέμα ο καθένας από την προσωπική του σκοπιά. Τα ερωτήματα που θέτει έχουν να κάνουν με την αποσιώπηση του εμφυλίου, το γεγονός ότι δεν διδάσκεται στα σχολεία στο μάθημα της ιστορίας, το πώς δομείται η εκπαίδευση στη σύγχρονη Ελλάδα, κ.α. Πρόκειται για φοβερά σημαντικό θέμα και μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία, που όμως θεωρώ ότι δεν γίνεται στις σωστές συνθήκες. Δυστυχώς παρά το γεγονός ότι το φεστιβάλ φιλοξενείται στην πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου της χώρας, δεν υπάρχει καμία οικονομική υποστήριξη προς τους καλλιτέχνες οι οποίοι συμμετέχουν με τα έργα τους. Είναι και μια προσωπική ευθύνη που πρέπει να αναλάβουμε όσοι συμμετέχουμε στο φεστιβάλ, για το γεγονός ότι ενδεχομένως συναινούμε σε μια κατάσταση που δεν τιμά κανέναν. Παρόλα αυτά, πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό εγχείρημα με ειδικό βάρος».
Εχοντας σπουδάσει θεατρικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών η Χαρά κατά καιρούς συμμετέχει σε παραστάσεις, ενώ ο κόσμος θα τη δει και ως Αλίν να συμμετέχει κινηματογραφικά στο Suntan σε σκηνοθεσία Αργύρη Παπαδημητρόπουλου: «Βρέθηκα στην ταινία μέσα από casting στο οποίο είχα κληθεί και ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Όλα ήταν καινούργια για μένα. Είμαι πολύ χαρούμενη που ήρθα σε επαφή με το πώς γίνεται μια ταινία, από το κομμάτι ων ηθοποιών μέχρι το τεχνικό μέρος. Γυρίστηκε με πολύ αγάπη, από μια ομάδα ιδιαίτερα χαρισματικών ανθρώπων. Να δείτε την ταινία, γιατί είναι πραγματικά γαμάτη. Δεν χρησιμοποιώ τυχαία αυτή τη λέξη…»
είχα κληθεί και ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Όλα ήταν καινούργια για μένα. Είμαι πολύ χαρούμενη που ήρθα σε επαφή με το πώς γίνεται μια ταινία, από το κομμάτι ων ηθοποιών μέχρι το τεχνικό μέρος. Γυρίστηκε με πολύ αγάπη, από μια ομάδα ιδιαίτερα χαρισματικών ανθρώπων. Να δείτε την ταινία, γιατί είναι πραγματικά γαμάτη. Δεν χρησιμοποιώ τυχαία αυτή τη λέξη…»* Από μικρή έκανα μαθήματα χορού. Όταν ήμουν στο λύκειο άρχισε να διαμορφώνεται στην ψυχή και το μυαλό μου η βεβαιότητα ότι είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους που, αν τα καταφέρω, θα μπορώ να κάνω μια δουλειά η οποία με κάνει ευτυχισμένη και υπερήφανη. Χορεύτρια λοιπόν!
* Ο χορός για μένα είναι το επάγγελμα μου και η ρουτίνα μου. Κι αυτό σημαίνει πολλά.
* Την οικονομική κρίση ένας «καλλιτέχνης» τη βιώνει όπως όλοι οι εργαζόμενοι φαντάζομαι. Όταν κάποιος δε μπορεί να καλύψει τις καθημερινές του ανάγκες και μπορεί να κάνει πλάνα με ορίζοντα μιας ημέρας, δε νομίζω ότι έχει σημασία αν είναι «καλλιτέχνης» ή από κάποιον άλλον εργασιακό κλάδο.
* Προσωπικά έχω την αίσθηση ότι μια τέχνη που επιδιώκει να δώσει απαντήσεις δε με αφορά ιδιαίτερα. Άλλωστε δεν υπάρχουν απαντήσεις, ούτε αυτά που συμβαίνουν εξηγούνται αποκλειστικά μέσα από ένα εθνικό πρίσμα. Ίσως όμως η τέχνη έχει τη μοναδική δυνατότητα να δίνει χώρο και ύψος σε ό,τι μας κάνει ανθρώπινους.
* Δεν θα έλεγα ότι εκφράζω τις απόψεις μου δημόσια, γιατί δεν έχω δημόσιο βήμα και ευτυχώς δε με ξέρει κανείς ως προσωπικότητα πέρα από τους φίλους μου, την οικογένειά μου και τους συναδέλφους μου. Στις λίγες φορές που στο πλαίσιο προώθησης κάποιας δουλειάς έχω τη δυνατότητα να πω δυο κουβέντες, όπως εδώ καλή ώρα, νομίζω ότι δεν έχω να πω κάτι ιδιαίτερα ευφυές για την πολιτική ή την κοινωνική κατάσταση. Απλώς με αφορούν πολύ τα ζητήματα αυτά και καμιά φορά, αν έχω θυμώσει με κάτι δεν κρατιέμαι και θέλω να τα πω, που λέει και ο Άκης Πάνου.
* Πονάω αφάνταστα για τους πρόσφυγες όλου του κόσμου που υποφέρουν και χάνουν ζωή, πατρίδα και αξιοπρέπεια. Εξοργίζομαι με τον τρόπο που η ευρωπαϊκή ένωση χαράζει την πολιτική της στο προσφυγικό θέμα και στρατολογούμαι απόλυτα και αφοσιωμένα στον συνεχή αγώνα ενάντια στον πάσης φύσεως φασισμό και ρατσισμό. Για το φιλελευθερισμό στην Ευρώπη προφανώς και δεν είμαι κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω, σε κάθε περίπτωση οι καταβολές μου και οι πολιτικές μου απόψεις με τοποθετούν στην αντίπερα όχθη.
* Είναι σαφές ότι ο χορός σε σχέση με την όμορη παραστατική τέχνη του θεάτρου δεν έχει την ίδια απήχηση στο κοινό, ούτε και τη δυνατότητα να αποσβέσει τα έξοδά του εισπρακτικά. Αυτό έχει να κάνει αφενός με τη πιο αφαιρετική γλώσσα που χρησιμοποιεί και με την ιδιαιτερότητα του ίδιου του αντικειμένου. Μια παράσταση χορού για να γίνει χρειάζεται κατά κανόνα αρκετά μεγαλύτερο διάστημα προετοιμασίας/προβών από το θέατρο κι απ΄ την άλλη δεν μπορεί το σώμα της χορεύτριας ή του χορευτή να αντέξει πάνω από έναν ορισμένο αριθμό παραστάσεων.
* Την ίδια στιγμή όμως, ακριβώς λόγω της πιο οικουμενικής του γλώσσας, ο χορός μπορεί να απευθυνθεί σε πολύ διαφορετικό κόσμο και είναι εύκολα εξαγώγιμος. Υπάρχουν αρκετές ελληνικές ομάδες και χορευτές που κάνουν πολύ αξιόλογες δουλειές, οι οποίες περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο με ελάχιστα μέσα και τεράστια αυτοθυσία. Είναι εντυπωσιακή η έλλειψη πολιτικού σχεδιασμού για το χορό από το κράτος και σε ένα βαθμό δυσερμήνευτη. Θέλω να πιστεύω ότι τα πράγματα, όμως, θα βελτιωθούν. Είμαστε ένα σχετικά μικρός, αλλά πολύ εργατικός , δυναμικός κι επίμονος κλάδος, που μέσα από το Σωματείο Εργαζομένων στο Χώρο του Χορού, τις ατομικές πρωτοβουλίες και συσπειρώσεις ανθρώπων πιέζουμε πολύ περισσότερα από παλιά τους αρμοδίους να δώσουν την απαιτούμενη σημασία στον κλάδο του χορού.
* Το δίλλημα μεταξύ χορού και υποκριτικής είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο. Αισθάνομαι και είμαι αποκλειστικά και πάνω απ΄ όλα χορεύτρια. Αυτό έχω σπουδάσει, πάνω σε αυτό δουλεύω τόσα χρόνια και αυτό καταλαβαίνω καλύτερα απ΄ ότιδήποτε άλλο. Η υποκριτική κατά τη γνώμη ενυπάρχει και στο χορό, στο βαθμό που συμβαίνει σε οποιαδήποτε παραστατική τέχνη. Απ ’αυτή τη σκοπιά μου αρέσει και μένα να εξερευνώ τους τρόπους σκηνικής έκφρασης και να οξύνω την αντίληψή μου σε σχέση με το πώς λειτουργεί. Το θέατρο μου αρέσει πολύ, για αυτό κι έχω άλλωστε τελειώσει το τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και επιμελούμαι την κίνηση σε θεατρικές παραστάσεις.
* Σε κάποιες περιπτώσεις, μου δόθηκε η δυνατότητα να συμμετάσχω σε δουλειές που καλούμουν να λειτουργήσω ως ηθοποιός (Wonderland της Άντζελας Μπρούσκου, Το μυστήριο της πολιτείας Χάμελιν του Θωμά Μοσχόπουλου, η ταινία Suntan του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, το Hotel του Μιχάλη Κωνσταντάτου, χορός Τραχινιών σε σκηνοθεσία Μοσχόπουλου κ.α.). Είναι πολύ γοητευτικό και το απήλαυσα, αλλά έχω απόλυτη επίγνωση ότι είναι μια τέχνη απαιτητική που χρειάζεται γνώση, σπουδή, πολλή δουλειά και κυρίως ένα μυαλό κουρδισμένο σε αυτή την λειτουργία. Ένα πρωταρχικό σκηνικό ένστικτό που μπορεί να διαθέτει κανείς, δεν είναι αρκετό.
* Η παράσταση «Εμφύλιος- Μια ξένη Χώρα» που σκηνοθετούν οι Άρης Λάσκος, Κίττυ Παϊταζόγλου και Ελεάνα Στραβοδήμου επιλέχθηκε ανάμεσα σε άλλες στο θεματικό φεστιβάλ της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Εκεί επιμελούμαι την κίνηση. Είναι μια παράσταση που συγκεντρώνει μαρτυρίες, ντοκουμέντα και φιλοξενεί επί σκηνής ανθρώπους που συνδέονται με το θέμα ο καθένας από την προσωπική του σκοπιά.
* Τα ερωτήματα που θέτει η παράσταση έχουν να κάνουν με την αποσιώπηση του εμφυλίου, το γεγονός ότι δεν διδάσκεται στα σχολεία στο μάθημα της ιστορίας, το πώς δομείται η εκπαίδευση στη σύγχρονη Ελλάδα, κ.α.
Πρόκειται για φοβερά σημαντικό θέμα και μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία, που όμως θεωρώ ότι δεν γίνεται στις σωστές συνθήκες. Δυστυχώς , παρά το γεγονός ότι το φεστιβάλ φιλοξενείται στην πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου της χώρας, δεν υπάρχει καμία οικονομική υποστήριξη προς τους καλλιτέχνες οι οποίοι συμμετέχουν με τα έργα τους. Είναι και μια προσωπική ευθύνη που πρέπει να αναλάβουμε όσοι συμμετέχουμε στο φεστιβάλ, για το γεγονός ότι ενδεχομένως συναινούμε σε μια κατάσταση που δεν τιμά κανέναν. Παρόλα αυτά, πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό εγχείρημα με ειδικό βάρος, ιδίως μετά και την επαίσχυντη λογοκρισία που υπέστη η πειραματική σκηνή από ποιος ξέρει ποιον, για το κατέβασμα της παράστασης «Ισορροπία του Νash».
θέμα και μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία, που όμως θεωρώ ότι δεν γίνεται στις σωστές συνθήκες. Δυστυχώς , παρά το γεγονός ότι το φεστιβάλ φιλοξενείται στην πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου της χώρας, δεν υπάρχει καμία οικονομική υποστήριξη προς τους καλλιτέχνες οι οποίοι συμμετέχουν με τα έργα τους. Είναι και μια προσωπική ευθύνη που πρέπει να αναλάβουμε όσοι συμμετέχουμε στο φεστιβάλ, για το γεγονός ότι ενδεχομένως συναινούμε σε μια κατάσταση που δεν τιμά κανέναν. Παρόλα αυτά, πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό εγχείρημα με ειδικό βάρος, ιδίως μετά και την επαίσχυντη λογοκρισία που υπέστη η πειραματική σκηνή από ποιος ξέρει ποιον, για το κατέβασμα της παράστασης «Ισορροπία του Νash».* Γενικά έχω την τύχη να συνεργάζομαι με ανθρώπους που θεωρώ ταλαντούχους, σκεπτόμενους και ηθικά ακέραιους. Με τον Άρη (Λάσκο) έχω ξαναδουλέψει στους Μεγάλους Δρόμους και τον Κύριο του Τζακ σε σκηνοθεσία της Ειρήνης Φαναριώτη, όπου επιμελούμουν την κίνηση της παράστασης. Αντίστοιχα και με την Κίττυ (Παϊταζόγλου) στο Λίλιομ σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου. Με την Ελέανα δουλεύουμε πρώτη φορά μαζί.
Φαναριώτη, όπου επιμελούμουν την κίνηση της παράστασης. Αντίστοιχα και με την Κίττυ (Παϊταζόγλου) στο Λίλιομ σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου. Με την Ελέανα δουλεύουμε πρώτη φορά μαζί.* Βρέθηκα στo Suntan μέσα από casting στο οποίο είχα κληθεί. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Όλα ήταν καινούργια για μένα. Είμαι πολύ χαρούμενη που ήρθα σε επαφή με το πώς γίνεται μια ταινία, από το κομμάτι ων ηθοποιών μέχρι το τεχνικό μέρος. Γυρίστηκε με πολύ αγάπη, από μια ομάδα ιδιαίτερα χαρισματικών ανθρώπων.
* Να δείτε την ταινία, γιατί είναι μια πραγματική γαμάτη ταινία! Να μπει έτσι παρακαλώ, γιατί δεν χρησιμοποιώ τυχαία αυτή τη λέξη. Να δείτε την ταινία επίσης γιατί ο Αργύρης(Παπαδημητρόπουλος) είναι από τους original σκηνοθέτες που διαθέτει το ελληνικό σινεμά αυτή τη στιγμή, γιατί ο Μάκης (Παπαδημητρίου) είναι απλά συγκλονιστικός, γιατί πρέπει να γνωρίσετε την ολόφωτη Έλλη (Τρίγγου) πριν γίνει σουπερνόβα και γιατί στο ελληνικό σινεμά αξίζουν τα καλύτερα.
διαθέτει το ελληνικό σινεμά αυτή τη στιγμή, γιατί ο Μάκης (Παπαδημητρίου) είναι απλά συγκλονιστικός, γιατί πρέπει να γνωρίσετε την ολόφωτη Έλλη (Τρίγγου) πριν γίνει σουπερνόβα και γιατί στο ελληνικό σινεμά αξίζουν τα καλύτερα.* Δεν είμαι σε καμία περίπτωση ο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω για το αν ο ελληνικός κινηματογράφος βρίσκεται σε ανοδική πορεία. Σαν θεατής, μπορώ απλώς να πω ότι το ελληνικό σινεμά με αφορά πολύ. Το απολαμβάνω, το καταλαβαίνω και το καμαρώνω. Δε μπορώ να πω ότι μ’ ενδιαφέρει έτσι γενικά, γιατί δεν είναι η δουλειά μου αυτή. Eίναι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι που με έφεραν σε αυτήν τη συνεργασία. Ας το αφήσουμε όμως στα χέρια αυτών που είναι κατάλληλοι να το κάνουν κάθε φορά.
* Για την τηλεόραση, είναι σα να ρωτάω εγώ εσένα αν θα σε ενδιέφερε να δουλέψεις τορναδόρος σε συνεργείο. Από πού κι ως πού; Πέρα και πάνω , όμως, απ ΄το πρακτικό επιχείρημα του ότι για άλλη μια φορά δεν είναι η δουλειά μου, το βασικότερο είναι πως δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου. Καθόλου όμως. Με απωθεί ιδιαιτέρως και η σκέψη να ήμουν εγώ σε κάτι τηλεοπτικό. Μοιάζει με το πιο νοσηρό ανέκδοτο του κόσμου.
κι ως πού; Πέρα και πάνω , όμως, απ ΄το πρακτικό επιχείρημα του ότι για άλλη μια φορά δεν είναι η δουλειά μου, το βασικότερο είναι πως δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου. Καθόλου όμως. Με απωθεί ιδιαιτέρως και η σκέψη να ήμουν εγώ σε κάτι τηλεοπτικό. Μοιάζει με το πιο νοσηρό ανέκδοτο του κόσμου.* Με τη σκηνοθεσία και το γράψιμο δεν έχω επίσης καμία προσωπική σχέση. Το τραγούδι είναι κάτι που έχει χρειαστεί να το κάνω στο πλαίσιο των παραστάσεων που έχουν σε αρκετές περιπτώσεις τέτοιες ανάγκες. Σε καμία περίπτωση όμως, δε θα το έκανα από μόνο του, επαγγελματικά. Έχω ασχοληθεί αρκετά με τη μουσική κι έχω κάνει και σπουδές στα ντραμς. Η μουσική είναι η μεγάλη μου αγάπη, αλλά για άλλη μια φορά ας την αφήσουμε σε αυτούς που ξέρουν να την κάνουν καλά.
* Προφανώς και δεν έχω σκεφτεί ποτέ κανένα ρόλο, γιατί δε ενδιαφέρουν οι ρόλοι καθαυτοί. Ούτως ή άλλως στο χορό δεν λειτουργούν ακριβώς έτσι τα πράγματα. Το βασικότερο κίνητρο και η μόνιμη μου επιθυμία είναι να μπορώ να δουλεύω με δημιουργούς που εκτιμώ την δουλειά τους και το ήθος του σε συνθήκες που μου επιτρέπουν να είμαι ελεύθερη και δημιουργική.
* Την Αθήνα τη λατρεύω. Μου αρέσει γιατί αποπνέει μια φοβερή αίσθηση ελευθερίας και μου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεται συνεχώς υπό διαμόρφωση. Έχει τεράστια προβλήματα βεβαίως, το κυριότερο από τα οποία για μένα είναι η έλλειψη υγειών δημοσίων ελεύθερων χώρων πρασίνου, πλατειών, κτλ, όπου μπορούν όλοι οι άνθρωποι να μοιράζονται το δημόσιο χώρο, να νιώθουν κομμάτι της κοινωνίας και να οικειοποιούνται την πόλη τους, ανεξαρτήτως προελεύσεως, οικονομικής δυνατότητας
Α, ξέρεις τι άλλο με διαολίζει; Το άτυπα νομιμοποιημένο παρκάρισμα έξω από τη Μεγάλη Βρετανία στο Σύνταγμα. Τι φάση είναι αυτή; Η καθιέρωση συμπεριφορών επιβλαβών για το σύνολο, επειδή βολεύει τον πελάτη μέσα απ΄τη διαδικασία του «το κάναμε γαργάρα» γενικώς μπορεί να με τρελάνει.
* Στο All4fun μου αρέσει που μια ομάδα ανθρώπων ξεκίνησε ένα εγχείρημα με πολλή αγάπη και δουλειά για κάτι που τον αφορά και τα κατάφερε να φτιάξει κάτι ποιοτικό το οποίο προσφέρει στο χώρο του θεάτρου, του χορού, του σινεμά κτλ. Είναι πολύ αισιόδοξο.
& Αναλυτικές πληροφορίες για τo “Eμφύλιος – Μια ξένη χώρα” ακολουθούν στον σχετικό σύνδεσμο: http://www.all4fun.gr/fun/theater/12585-q—–q—.html
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 29/3/2016
ΠΗΓΗ: all4fun.gr
Διαβάστε ακόμα: Η Λημνιακής καταγωγής Χαρά Κότσαλη, κορυφαία στην δύσκολη τέχνη του χορού και όχι μονό…!!!
Ειδήσεις Σήμερα:
Ακολουθήστε το LimnosReport.gr - στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Λήμνο το Βόρειο Αιγαίο, όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο.
