Μιχάλης Μπίσκος : Κόστος ζωής και κλιματική αλλαγή.

Στο παρών άρθρο γίνεται μία ανάλυση για το τέλος του κλιματικού πανικού που μας είχε επιβληθεί σχετικά με την κλιματική αλλαγή και η προσγείωση του στα πλαίσια της σημερινή οικονομικής πραγματικότητας.

Είναι γεγονός ότι μέχρι πρόσφατα, την κλιματική κρίση μας την παρουσίαζαν ως την απόλυτη, υπαρξιακή απειλή για τον πλανήτη μας. Κυβερνήσεις, πολιτικοί, επιχειρηματίες, οργανισμοί, όλοι τους μιλούσαν για τον ελάχιστο χρόνο που μας απομένει, για τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχαμε και για την ανάγκη της άμεσης δράσης.

Ωστόσο σήμερα παρατηρούμε ότι η ένταση αυτής της ρητορικής έχει εμφανώς μειωθεί. Όχι όμως επειδή άλλαξαν τα επιστημονικά δεδομένα, αλλά επειδή απλά άλλαξε η πολιτική προτεραιότητα. Οι διάφορες αναλύσεις των ειδικών στα θέματα αυτά, επισημαίνουν μια εντυπωσιακή μετατόπιση από τον κλιματικό συναγερμό, σε επιλογές της σιωπής.

Πρόσωπα που ταυτίστηκαν δημόσια με την κλιματική ατζέντα, σήμερα εμφανίζονται πολύ πιο επιφυλακτικά ή αλλάζουν γραμμή. Ο Μπιλ Γκέιτς, που το 2021 μας προειδοποιούσε ότι ο Ισημερινός θα γίνει μη κατοικήσιμος, πλέον σημειώνει ότι η κλιματική αλλαγή δεν απειλεί τον ίδιο τον πολιτισμό. Επίσης  και ο Μαρκ Κάρνεϊ, ο άλλοτε ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για το κλίμα, σήμερα ως πρωθυπουργός του Καναδά κατήργησε τον φόρο του άνθρακα για τους καταναλωτές και ενέκρινε έναν νέο μεγάλο αγωγό. Έτσι βλέπουμε πολιτικές φιλοδοξίες που κάποτε είχαν στο επίκεντρο τους το κλίμα, σήμερα να το αφήνουν εκτός κάδρου.

Η αλλαγή αυτή δεν οφείλεται σε επιστημονική αναθεώρηση, αλλά σε πολιτικό ρεαλισμό που επεκράτησε. Για άλλη μια φορά η κλιματική ατζέντα κατάφερε να πείσει τις κοινωνίες για τη σοβαρότητα του προβλήματος, χωρίς όμως να είχε λάβει υπόψη της το απαιτούμενο τεράστιο κόστος αυτών των λύσεων που θα πλήρωναν οι κοινωνίες. 

Μετά την πανδημία και τον πόλεμο στην Ουκρανία, η ακρίβεια, ο πληθωρισμός και οι τιμές της ενέργειας κυριάρχησαν στις περισσότερες Χώρες. Οι Δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η σημασία που αποδίδουν οι πολίτες γενικά στο κλίμα έχει μειωθεί δραστικά, ενώ η ακρίβεια αναδεικνύεται στο κυρίαρχο ζήτημα. Η σύγκρουση που δημιουργήθηκε  είναι σαφής, το κλίμα συγκρούστηκε με το κόστος ζωής και τελικά το δεύτερο νίκησε.

Έτσι διαπιστώνεται ότι η υποχώρηση του κλιματικού πανικού άνοιξε τον δρόμο για έναν πιο ρεαλιστικό διάλογο και οι πιο ακραίες προβλέψεις που υπήρχαν για άνοδο της θερμοκρασίας άνω των 4 βαθμών έχουν εγκαταλειφθεί, ενώ οι νεότερες εκτιμήσεις μιλούν για αύξηση 2,3 έως 2,5 βαθμών μέχρι το τέλος του αιώνα η οποία μπορεί μεν να είναι σοβαρή, αλλά όχι αποκαλυπτική.

Καταλήγοντας επισημαίνουμε ότι η κλιματική κρίση προφανώς δεν έχει εξαφανιστεί, απλά  έχασε την πρωτοκαθεδρία της στην πολιτική ατζέντα από την ακρίβεια και το κόστος ζωής. Για αυτόν τον λόγο το  ζητούμενο δεν θα πρέπει πλέον να είναι η επιστροφή στον πανικό, αλλά η χάραξη τέτοιων πολιτικών που θα μειώνουν τις εκπομπές χωρίς να τιμωρούν την κοινωνία. 

* Ο Μιχάλης Μπίσκος είναι Πολιτικός Μηχανικός 

   και Πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Καϊρου.