Σεκλέτια έχει η ζωή κι όταν δεν ξέρεις πως να τα παλέψεις το ρίχνεις στα βοηθήματα. Ένα εξ’αυτών είναι και το γνωστό τσιγαράκι. Αυτό το μαγικό χαρτοειδές μινι-μπαστουνάκι που μ’ένα τσαφ και καμπόσα πάφα πούφα σου δίνει την αίσθηση ότι «εντάξει παιδιά, όλα καλά, χαλαρά, κουλ».
Διορθωτής καταστάσεων βέβαια δεν είναι…
Αν το αγόρι απέναντι δε σου δίνει σημασία, όσα πάφα πούφα κι αν κάνεις δεν πρόκειται να σου δώσει. Το ίδιο ισχύει και για την κοπελιά απέναντι. Εκτός από το άναψε-σβήσε θα πρέπει να εξασκηθείς και σε άλλες δεξιότητες (πολύ πιο ενδιαφέρουσες οφείλω να ομολογήσω).
Αν συνέβει κάτι που σε τάραξε ψυχολογικά λυπάμαι γι’αυτό, αλλά τα ψυχολογικά θέλουν και ψυχολογικές βοήθειες. Με ουσίες – κάθε είδους – δεν διορθώνονται.
Αν χρωστάς της μιχαλούς, όσα τσιγαράκια κι αν φουμάρεις δε θα μεταμορφωθούν σε πακέτα ρευστού. Άλλωστε γι’αυτό το λένε τσιγάρο κι όχι Κόπερφιλντ.
Πως άρχισε το θέμα; Ας κάνουμε μια ιστορική αναδρομή.
Να κάτι προσπάθειες αυτοπροσδιορισμού εφηβειόθεν, να κάτι ερωτικές περιπετειούλες με το αγορο-κόριτσο απέναντι, να η άδικη κενωνία που άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους κατεβάζει, να μια παρέα, να ένας καφές, να ένα ποτό…με τόσα «να», καταλήξαμε «να» γεμίσουμε τα πάντα με τα τοξικά αρώματα του τσιγάρου. Κι άρχισαν άλλα «να»…
Να νοσοκομεία, να δημόσιες υπηρεσίες, να ιδιωτικές επιχειρήσεις, να σχολεία, να μπαράκια, να ταβερνάκια τίγκα στην αιθαλομίχλη. Δεν ξέρω αν θυμάστε τι γινότανε στα νοσοκομεία εκείνες τις παλιές καλές εποχές που το τσιγάρο ήταν το απαραίτητο αξεσουάρ ασθενών και εργαζομένων; Αντί για αντισηπτικό σαπούνι έζεχνε ο τόπος από αντισηπτικό καπνό. Και γόπες, πολλές γόπες (όχι το ψάρι). Δημόσιες υπηρεσίες θυμάστε; Που έμπαινες αφρολουσμένος με άγριες εξωτικές μανιόλες κι όταν κατάφερνες να βγεις (γιατί η δημόσια επερεσία ήθελε και το χρόνο της τότενες) αναρωτιόσουν αν αυτό από το οποίο μόλις βγήκες ήταν υπηρεσία ή αδειοδοτημένος τεκές του κράτους;
Αλλά αυτά είναι πια περασμένα ξεχασμένα. Φτάσαμε αισίως στο 2018, όπου στην ημι-πολιτισμένη Ελλάδα (γιατί δεν το λες και πολιτισμό αυτό) το τσιγαράκι έχει μπει σε φάση αντάρτικου. Μέσα σε κανά κλειστό γραφείο νοσοκομείου, σε καμιά δημόσια υπηρεσία (τσουπ να το), σε καμιά ιδιωτική επιχείρηση, όλο και κάπου θα ξεφυτρώσει η μυρουδιά του.
Για τις επιχειρήσεις εστίασης και διασκέδασης βέβαια δεν το συζητάμε. Εκεί εφαρμόζεται με θρησκευτική ευλάβεια ο μέγας καπνιστικός νόμος. Εκεί εξαντλείται το δημοκρατικό δικαίωμα του επιλέγειν. Μια στις κάλπες δηλαδή, που επιλέγουμε ποιον θα ψηφίσουμε, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα, και μια στο τσιγάρο που επιλέγουμε αν θα καπνίσουμε ή όχι. Αλλά…τώρα που το σκέφτομαι δεν μου φαίνεται και τόσο δημοκρατικό αυτό το δεύτερο. Γιατί αν επιλέξω να καπνίσω θα καπνίσει τον καπνό μου και ο διπλανός (σκασίλα μου θα πεις). Αν πάλι επιλέξω να μην καπνίσω θα καπνίσω τον καπνό του διπλανού (σκασίλα του θα πεις). Άρα ό,τι και να κάνω τον καπνό δεν τον γλυτώνω. Ακριβώς γι’αυτό λοιπόν, νιώθω ευλογημένη, γιατί ζω σε μια χώρα που ο σεβασμός είναι πρωταρχικό μέλημα όλων των πολιτών. Ο σεβασμός στη δημοκρατία του καπνιστού δηλαδή, που είναι αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών, καπνιστών και μη.
ΥΓ. Ο τίτλος «Αναζητώντας το Ιερό Δισκοπότηριο» δεν αναλύεται στο παρόν κείμενο, αλλά αφήνει τον αναγνώστη να προβληματισθεί και να φαντασιωθεί ελεύθερα. Πιθανόν να αναλυθεί σε επόμενο κείμενο, το γράψιμο του οποίου θα εξαρτηθεί από τα όρια αντοχών της αρθρογράφου στους δακτύλιους καπνού που θα την περιστοιχίσουν το προσεχές διάστημα.
Αννά Τοσούνογλου
Ειδήσεις Σήμερα:
Ακολουθήστε το LimnosReport.gr - στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Λήμνο το Βόρειο Αιγαίο, όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο.
