Όλοι εμείς…

Όλοι εμείς.

Πως φτάσαμε έως εδώ; Καθημερινά στις ουρές για ένα πιάτο φαί.

Πριν μερικά χρόνια είχαμε τις δουλειές μας, έχουμε και δύο παιδιά.

Στην αρχή έχασε ο ένας τη δουλειά του. Αρχίσαμε να κάνουμε οικονομία στα πάντα. Το σπίτι δικό μας με δάνειο αγορασμένο. Το πουλήσαμε και αποπληρώσαμε την τράπεζα.

Δεν θέλαμε να έχουμε χρέη.

Για τα παιδιά μόνο τα βασικά. Ο ένας μισθός έφτανε για τα βασικά. Μικρό σπίτι, ενοίκιο και περιπάτους τα σαββατοκύριακα για ψυχαγωγία.

Όλοι εμείς.

Μετά ο μοναδικός εργοδότης άρχισε να μην πληρώνει. Στα παιδιά λέγαμε ότι ήταν ένα παιχνίδι.

Την επόμενη σχολική χρονιά ο μεγάλος ετών 12 πήγε να μείνει με τα πεθερικά για να μπορεί να έχει σχολείο και τα βασικά. Ο χειμώνας μπροστά και τα πράγματα δύσκολα.

Στην αρχή ήμασταν λίγοι και η εκκλησία της ενορίας βοηθούσε όσο μπορούσε. Εγώ πτυχιούχος του ΕΜΠ δεν μπορούσα να βρω πουθενά ούτε μεροκάματο. Στα συσσίτια βρεθήκαμε και άλλοι με πρώην ζωή, πτυχία και δουλειές.

Σύντομα η σύζυγος έφυγε με τη μικρή στους δικούς μου στο χωριό. Εκεί για να μην πεινάνε, κρυώνουν και να συνεχίσει η μικρή το σχολείο. Εμένα με φιλοξενεί ένας άλλος σαν και εμένα που ακόμα έχει σπίτι. Σήμερα ήμαστε χιλιάδες. Κάνουμε βόλτες και περιπάτους για να περνά ο χρόνος. Ένας χρόνος που δεν περνά με τίποτα.

Πιο καλά να ήταν πόλεμος.

Ζητήσαμε να γίνει κάποιο ντοκιμαντέρ για όλους εμάς. Τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι έδειξαν αδιαφορία γιατί είναι σημαντικό να υπηρετούν τα μέσα και να σώσουν τις δουλειές τους.

Τώρα πια είμαστε εκατομμύρια όλοι εμείς.

Πρόσφυγες στον ίδιο μας τον τόπο.

Ρεύμα υπάρχει στο σπίτι αλλά δεν το καίμε γιατί πως θα το πληρώσουμε; Χιλιάδες κλεισμένοι στα διαμερίσματα με ίσα ίσα τα απαραίτητα.

Όλοι ποντάρουν στην φτώχεια και στην περηφάνια μας.

Όσοι περαστικοί έχουν τα απαραίτητα κάνουν πως δεν βλέπουν και δεν καταλαβαίνουν και απλά μέσα τους εύχονται να μην τους βρει το κακό.

Όλοι εμείς.

Η τηλεόραση και το ραδιόφωνο είναι πλέον κλειστά για όλους εμάς και που αύριο θα είστε και εσείς μαζί με εμάς.

Πριν μας βρει το κακό και εμείς ελπίζαμε ότι δεν θα μας βρει.

Μα να που ήρθε και σε εμάς.

Είμαστε χιλιάδες, εκατομμύρια που απλά δεν έχουμε φωνή.

Όλοι εμείς.

Έτσι φτιάξαμε έναν άτυπο σύλλογο και τώρα μιλάμε. Γράφουμε και στέλνουμε στα ηλεκτρονικά μέσα που ευτυχώς μας φιλοξενούν. Τώρα ξέρουμε ότι ξέρετε και σε λίγο καιρό θα ξέρει και όλη η Ευρώπη.

Όλοι εμείς …