Χίος: Οι Έλληνες φεύγουν οι Τούρκοι έρχονται

Το σκηνικό αυτής της ξεχωριστής, μα πάνω από όλα επιδιωκόμενης, τουρκικής «εισβολής», αφορά, κυρίως, στην Χίο, που έχει εξελιχθεί σε αγαπημένο προορισμό για τους τουρίστες από τη γειτονική χώρα, σε σημείο ώστε το νησί να… βουλιάζει, από «ποτάμια» Τούρκων.

Στην πραγματικότητα, όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι Χιώτες, οι Τούρκοι έχουν αναγάγει και πάλι τον τουρισμό σε τρίτη… βάρκα, στην οποία μπορεί να πατά η τοπική οικονομία, μετά τον αγροτικό τομέα, που εκφράζεται με την ενασχόληση της καλλιέργειας της μαστίχας και των εσπεριδοειδών, καθώς και τη μακρά ναυτιλιακή παράδοση, που συνοδεύει την ιστορία του νησιού. Κρίνοντας μάλιστα από τις αριθμητικές επιδόσεις του τομέα, η συνεισφορά του τουρκικού συναλλάγματος στο ΑΕΠ του νησιού, είναι καθοριστική. Ιδίως από τη στιγμή που η πορεία του τουριστικού ρεύματος, από άλλες χώρες, βαίνει φθίνουσα τα τελευταία έτη, επιτείνοντας τα απόνερα της κρίσης και σε αυτό το τμήμα της ελληνικής επικράτειας.

Στον αντίποδα, οι τουρίστες από άλλες «δεξαμενές» άντλησης επισκεπτών για τη Χίο, όπως είναι η Ευρώπη, οι ΗΠΑ και όχι μόνο, περιορίστηκαν πέρσι σε 8.220 άτομα (εκ των οποίων το 44,32% ήταν Ολλανδοί και το 27% Νορβηγοί), έναντι 12.079 ατόμων το 2010 και 22.508 ατόμων το 2002. Όπερ, τα τελευταία 13 χρόνια, σχεδόν υποτριπλασιάστηκαν οι άλλοι ξένοι τουρίστες. Για φέτος, τα δεδομένα δείχνουν ότι μπορεί να σπάσει το φράγμα των 100.000 Τούρκων, αφού μέχρι και μετά το Πάσχα (οπότε και υπάρχουν καταγεγραμμένα στατιστικά) η άνοδος του τουριστικού ρεύματος από τη γειτονική χώρα ήταν σημαντική, έναντι της αντίστοιχης περιόδου πέρυσι.

«Στην αρχή ήμασταν κουμπωμένοι κι εμείς και εκείνοι. Ερχόταν πρώτα συνήθως άντρες για να δουν πώς θα τους αντιμετωπίσουμε και κατόπιν, αφού ευχαριστιόταν τη φιλοξενία που τους επιφυλάσσαμε, επέστρεφαν με τις συζύγους και φίλους τους, ενώ κάποιοι έπαιρναν και τα παιδιά τους», θυμάται η κ. Ελένη Τοπάκα, ιδιοκτήτρια του συγκροτήματος «Topakas House», στον Κάμπο Χίου, που αποτελείται από 7 ενοικιαζόμενα δωμάτια. Σήμερα ο πάγος έχει σπάσει λέει η συνομιλήτριά μας, παραδέχεται πως «με πολλούς έχουμε γίνει φίλοι και έρχονται και ξανάρχονται» και σημειώνει εμφατικά, για να αναδείξει τη μεγάλη δυναμική της τουρκικής δεξαμενής, ότι «ενώ επί 24 χρόνια είχα μόνο δύο κρατήσεις Τούρκων, από το 2012 και μετά, το 85%-90% των πληροτήτων στο συγκρότημά μας, είναι από Τούρκους».

Βέβαια, ο μέσος όρων των διανυκτερεύσεων που πραγματοποιούν οι Τούρκοι είναι σαφώς μικρότερος, έναντι των άλλων επισκεπτών. Περιορίζονται για την ακρίβεια, βάσει στοιχείων του γραφείου του ΕΟΤ της Χίου, σε 1,58 διανυκτερεύσεις, όταν για τους Ολλανδούς είναι 10,21, για τους Νορβηγούς 9,96, για τους Αυστριακούς 9,22, για τους Βέλγους 8,54 και για τους Έλληνες 2,86! «Είναι όμως μεσαίου κι υψηλού εισοδηματικού στρώματος και υψηλού μορφωτικού επιπέδου», αντιτείνει ο κ. Γεωργούλης, προσθέτοντας ότι, συν τοις άλλοις, ξοδεύουν περισσότερα, ενώ πλέον έχουν αρχίσει να εμφανίζονται και οι… σκαφάτοι, οι οποίοι το… φυσούν. Και πράγματι, σύμφωνα με τα ευρήματα της σχετικής έρευνας, το 65,19% των Τούρκων επισκεπτών της Χίου έχει πανεπιστημιακή μόρφωση, το 43,7% είναι ελεύθεροι επαγγελματίες και σχεδόν το 40% του δείγματος δηλώνει πως έχει έναν μηνιαίο μισθό πάνω από 3.000 τουρκικές λίρες.

«Φυσικά και ξοδεύουν περισσότερα χρήματα από ό,τι άλλοι τουρίστες. Οι Ευρωπαίοι δεν βγαίνουν από τα ξενοδοχεία, παρά μόνο για βόλτα, καθώς κάνουν χρήση των υπηρεσιών all inclusive. Ο Τούρκος αφήνει. Είναι όπως ο Έλληνας. Γεμίζει το τραπέζι με φαγητά, θέλει να πιει, να χορέψει και να διασκεδάσει. Δεν είναι καθόλου σφιχτός. Δεν είναι της λογικής να μοιράσει μια σαλάτα και μια μπίρα», επιβεβαιώνει η κ. Ελ. Τοπάκα και προσθέτει ότι «ψωνίζουν, επίσης, και πολλά τρόφιμα και ποτά. Έρχονται με μεγάλες άδειες βαλίτσες και όταν επιστρέφουν, τις έχουν γεμίσει με κρασιά, με γαλακτοκομικά, με τυριά και κρέατα».

Το πόσο σημαντικό είναι το τουρκικό τουριστικό ρεύμα για τους κατοίκους της Χίου μπορεί κανείς να το αντιληφθεί από το γεγονός ότι πολλοί επαγγελματίες του τομέα της εστίασης, της διασκέδασης, της φιλοξενίας, των μεταφορών, ακόμη και της ένδυσης και υπόδησης, έχουν μάθει, και συνεχίζουν να μαθαίνουν, την τουρκική γλώσσα, ώστε να μπορούν να επικοινωνούν και να εξυπηρετούν άμεσα τους επισκέπτες τους από την Τουρκία. Επίσης, τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος αλλά όχι μόνο, διαθέτουν τιμοκαταλόγους που είναι γραμμένοι και στις δύο γλώσσες, ενώ τα τούρκικα συνοδεύουν, ενίοτε, τις επιγραφές και στις πινακίδες των καταστημάτων.

«Νιώθετε ότι αυτή η στενή σχέση που έχει αναπτυχθεί με τα τουρκικά παράλια επιτείνει το αίσθημα του αποκλεισμού της Χίου από την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα;» ρωτήσαμε, εν κατακλείδι, τον πρόεδρο του τοπικού Επιμελητηρίου κι η απάντηση περίσσευε ρεαλισμού. «Μακάρι να είχαμε Έλληνες τουρίστες. Δυστυχώς, όμως, για να έρθει σήμερα στη Χίο μια ελληνική τετραμελής οικογένεια και να παραθερίσει στη Χίο, είναι σχεδόν απαγορευτικό. Με τα σημερινά δεδομένα, τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο, που συνήθως κάνουμε διακοπές οι Έλληνες, δεν μπορεί να έρθει, διότι μόνο για τα μεταφορικά και τα ακτοπλοϊκά, αν διαθέτει κι αυτοκίνητο, χρειάζεται να δαπανήσει έως 1.000 ευρώ και να κάνει 8,5 ώρες με το καράβι από τον Πειραιά. Ποιοι έχουν αυτή τη δυνατότητα πλέον; Όσο υπήρχε οικονομική άνεση, η κίνηση από τη Βόρεια Ελλάδα, διότι από εκεί είχαμε καλή συγκοινωνία, ήταν καλή. Τώρα οι περισσότεροι Έλληνες που μας επισκέπτονται, έρχονται από γειτονικά νησιά». Υπάρχει και η αεροπορική σύνδεση με το νησί και μάλιστα μια εταιρεία που εκτελεί δρομολόγια προς τη Χίο από τη Θεσσαλονίκη έχει αρκετά ανταγωνιστικές τιμές. Όμως ο μικρός διάδρομος του τοπικού αεροδρομίου δεν μπορεί πλέον να «σηκώσει» μεγάλα αεροσκάφη και αυτός είναι και ο λόγος, όπως τουλάχιστον διατείνονται οι διεθνείς tour operators, για τον οποίο η κίνηση πτήσεων charter από την Ευρώπη έχει πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια.