Μανώλης Αναγνωστόπουλος: Περί οικονομικής κρίσης-κοινωνικής κρίσης.

Εδώ και αρκετά χρονιά στην Ελλάδα μας έχουν πείσει ότι έχουμε προκαλέσει μια οικονομική κρίση σε όλη την Ευρώπη και ίσως σε όλο τον κόσμο. Όντως περνάμε χρονιά οικονομικά δύσκολα και είναι αδύνατον να τα βγάλουμε οικονομικά πέρα. Έτσι είναι ή έτσι νομίζουμε;

Ας το δούμε λίγο διαφορετικά.

Όντως υπάρχει κόσμος εκεί έξω που πεινάει και δεν έχει ρεύμα ή ακόμα και νερό . Υπάρχει κόσμος που όντως έχει δεινοπαθήσει και τρώει ακόμα και από τα σκουπίδια και για να επιζήσει, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις. Είναι ανήκουστο σε οποιαδήποτε χωρά να γίνονται αυτά και άτομα που χρίζουνε βοήθειας όντως πρέπει να τα στηρίζουμε και κάνουμε ότι μπορούμε, διακριτικά πάντα για να τα βοηθήσουμε. Μέχρι εδώ πιστεύω ότι συμφωνούμε όλοι.

Από την άλλη πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι αυτή η “οικονομική κρίση” δεν είναι μόνο στην Ελλάδα αλλά Παγκόσμιο φαινόμενο. Ότι και να λένε τα Μέσα Μαζικής Χαζοποίησης πρέπει, και έχουμε την δυνατότητα, να βλέπουμε τι όντως γίνεται στα αλλά κράτη, στα οικονομικά τους και κοινωνικά τους προβλήματα.

Επίσης πρέπει να κατανοήσουμε ότι όντως όσα ποιο πολλά άτομα σε ένα μέρος τόσο ποιο δύσκολα βρίσκει κάποιος εργασία. Εάν μόνο στην Αθηνά υπάρχουν 4 εκ. άνθρωποι και οι εργασίες είναι 3 εκ. είναι λογικό και επόμενο να μην βρει κάποιος εργασία. Και όταν από αυτά τα 4 εκ. κάποιοι κάνουν δίπλες δουλείες τι περιμένετε να γίνει; Άλλο μέγα σφάλμα. Μην βιάζεσαι να με ρωτήσεις ΄΄ Και αν δεν τα βγάζω οικονομικά πέρα;΄΄ Δεν μιλάω για άτομα που έχουν 2 εργασίες 4ωρου αλλά για άτομα που καταναλώνουν δυο 8 ώρες εργασίες χωρίς καν να καταλάβουν τι κάνουν. Μιλάω για εκείνους που ακόμα θα πάνε να δουλέψουν για χωρίς ένσημα και στις 2 δουλείες μόνο και μόνο για να μπορούν να πάρουν το νέο ΙPHONE η για εκείνους που ενώ δουλεύουν σε δημοσιά υπηρεσία διατηρούν και δικό τους γραφείο η εργάζονται σε κάποιο άλλο. Για την τσέπη σας κάνετε πολύ καλά για το κοινωνικό σύνολο όμως παράγεται μόνο καταστροφή.

Επίσης μετά χαράς μπορώ να πω ότι οικονομική κρίση, στο νησί μας, δεν έχει τόσο όσο σε άλλες περιοχές (μπορώ να συγκρίνω με Αθηνά, Πειραιά ακόμα και Νέα Υόρκη). Προς το παρών υπάρχει ακόμα ανθρωπιά εδώ, και να μην έχεις να φας θα περάσει ο φίλος η ο συγγενής και θα σου φέρει ένα τυρί, κάποιο λαχανικό η ακόμα και κρέας , έτσι επειδή μπορεί και θέλει. Επίσης δεν υπάρχει κρίση από την στιγμή που υπάρχουν τα χρήματα να μπορεί να βγει ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΩΣ για ένα καφέ η ένα ποτό. Ρε ψυχολογκο ( έτσι με φωνάζει ένας φίλος στο χωριό) θα μας τρελάνεις; Σιγά είναι ένας καφές η ένα ποτό την ημέρα. Πολύ απλά; Ένας καφές είναι 3ευρω, επί 30 ημέρες είναι 90 ευρώ στον αέρα σε χρόνο μηδέν. Τι μπορείς να κάνεις με 90 ευρώ; Στο ένα ποτό αντιστοίχως πάμε στα 150 ευρώ; Ενώ κάποια άτομα εκεί έξω δεν μπορούν να πάνε για αυτόν τον έρμο τον καφέ.

Και εγώ τι φταίω; Δεν μπορώ να κάνω κάτι…

Επιλέγεις να μην μπορείς να κάνεις κάτι. Οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας που ένοιωσαν και εκείνοι την αφραγκία και την λιτότητα, άσχετα αν είχαν άλλες ευκαιρίες αυτά θα τα πούμε σε άλλο άρθρο, είχαν ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Τι εννοώ; Πόσοι θυμάστε που για να δούμε τον άλλον πηγαίναμε σπίτι του , μετά από συνεννόηση εννοείται, η ερχόταν στο δικό μας για ένα καφέ; Πόσοι θυμάστε φιλικές και οικογενειακές συγκέντρωσης οπού ο καθένας έφερνε και από κάτι (ρεφενέ) και καθόντουσαν όλοι μαζί και το απολαμβάναν; Πόσοι θυμάστε να φεύγει ο ένας από τους 2 γονείς και να παίρνει μαζί του μεσημεριανό και καφέ από το σπίτι και όχι από έξω; Η ακόμα όταν πηγαίνατε κάποιο ταξιδάκι να παίρνει ο καθένας κάτι από το σπίτι του για να καταναλώσει; Εκείνο το ένα Σάββατο την εβδομάδα που έβγαινες για καφέ και ποτό μαζί; Τι σου θύμισα τώρα ε; Μπορούμε ακόμα να πάμε πίσω σε κάποια πράγματα για μπορέσουμε να πάμε κάπως μπροστά, για παράδειγμα ένα κουτάκι καφέ φραπέ (ατέλειωτη ευχαρίστηση) κοστίζει περίπου στα 3,30 ευρώ και για, όσους δεν διαβάσανε την ταμπέλα, βγάζει 100 καφέδες. Εμείς είμαστε θεριακλήδες όμως και τους πίνουμε δυνατούς οπότε ας πούμε 50 καφέδες ότι βγάζει. 50 καφέδες κοστίζουν στο σπίτι με νερά, ζάχαρες κλπ. 10 ευρώ, έξω 150 ευρώ. Είπες κάτι; Τώρα για όσους γεννηθήκανε στην Τοσκάνη της Ιταλίας και μάθανε το φρέντο πάλι υπάρχει η ιδιά λύση γιατί υπάρχει στιγμιαίος. Και μην μου πεις ότι τον θέλω από μηχανή εσπρέσο γιατί αν κάνεις μια βόλτα σε πολλά μαγαζιά θα δεις ότι πίνεις στιγμιαίο εσπρέσο, η μηχανή είναι για μόστρα η άφαντη. Όσο για το ”δεν θέλω να κάτσω σπίτι”. Είμαστε Ελλάδα , έχουμε περίπου 300 μέρες το χρόνο ήλιο και άπλετα μπαλκόνια, αμέτρητες πλατείες και παράλιες. Δεν νομίζω ότι θα έρθει ο αστυνομικός να σου πει να φύγεις μετά την δύση του ηλίου (βλέπε Νέα Υόρκη, Γερμάνια κ.α.). Με τον κατάλληλο σεβασμό στους γύρω σου και στο μέρος που θα κάτσεις μπορείς να περάσεις όμορφα με μια παρέα ανθρώπων. Πάρε τον καφέ σου, η κάποιο άλλο αφέψημα και τραβά.

Και τι κέρδισα με αυτά;

Κέρδισες ότι ένας φίλος σου η φίλη σου, που όντως δεν μπορεί να πάει να δώσει αυτά τα 3 ευρώ την ημέρα, νιώθει ανετά η μια ανακούφιση ότι μπορεί να σε δει και να περάσει χρόνο μαζί σου και δεν θα νιώσει σαν παρία επειδή δεν έχει την οικονομική άνεση να βγει. Επίσης γλύτωσες κάποια χρήματα για το δικό σου πορτοφόλι και το δικό του, και τα έβαλες με την κοινωνική κρίση που έχει δημιουργηθεί, και αυτό σε άλλο άρθρο, μέσα από την οικονομική. Οι παροιμίες δεν βγαίνουν τυχαία, ΄΄Κρατάμε να σε κρατώ , να ανέβουμε το βουνό΄΄. Εν καιρό κρίσεων και κοινού ενδιαφέροντος ο Έλληνας είχε μάθει να είναι μια γροθιά, δυστυχώς μας κάνουν σιγά σιγά και το χάνουμε και αυτό. Λογικά μέχρι τώρα σου έχει μπει η ιδέα ” Τι γυφτιές είναι αυτές; Καφές από το σπίτι;;;”. Είναι λογικό να σκέφτεσαι έτσι , γιατί έτσι σε κάναν να σκέφτεσαι . Έλα μωρέ τι είναι ένας καφές είναι, μια τυροπιτά , σιγά . Η μπορείς να έχεις πιάσει και άνθρωπο να κάνει τα άνωθεν και να λες ” Καλέ τι γύφτος”. Τον άνθρωπο τον κάνουν οι αξίες του και η σταθερότητα αυτών. Αυτός ο γύφτος που λες μια μέρα που θα πείνας , θα ανοίξει το σπίτι του να σε ταΐσει αν χρειαστεί γιατί ξέρει πως είναι να πείνας, ή να μην έχεις να κάνεις απλά καθημερινά πράγματα. Σεβάσου τον γιατί την κατάλληλη ώρα θα θέλεις και τον σεβασμό του και να είσαι σίγουρος ότι θα στον δώσει. Προσοχή όμως στους κακοήθεις τζαμπατζήδες, ξέρεις σε εκείνον που έρχεται πάντα με άδεια χεριά αράζει πίνει, τρώει και ποτέ, ΜΑ ΠΟΤΕ δεν λέει ” Άστο φιλέ , σειρά μου να κάνω κάτι” ή ” Έφερα ένα κουτί καφέ, να έχουμε”. Σε τέτοιους τύπους ότι και να κάνεις δεν πρόκειται να πιάσει, γιατί απλά είναι η πάρτη τους και εκείνοι μόνο(οι αξίες που λέγαμε). Και τα κάνουν όλα κοινωνικά χειροτέρα. Ας μην ξεχνάμε να είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά οτιδήποτε άλλο.

Αν υπάρχει κάτι που θα θέλατε να ρωτήσετε η να συζητηθεί μέσα από αυτή την στήλη μπορείτε να αφήσετε comment εδώ η να στείλετε e-mail στο anagnostopoulos_e@hotmail.com η να μου στείλετε γράμμα στα όμορφα Τσιμάνδρια, Λήμνου.

Για το Limnosreport:

Emmanuel Anagnostopoulos

B.A Psychology

Counselor of Alcohol and Substance Abuse.