Λήμνος: πρώτα το καράβι, μετά τα διόδια… και ο Θεός βοηθός…

Η εικόνα που συνοδεύει το άρθρο δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας. Πάνω στον χάρτη της Ελλάδας αποτυπώνονται 45 κύριοι (μετωπικοί) σταθμοί διοδίων, διάσπαρτοι σε όλους τους βασικούς αυτοκινητόδρομους της χώρας. Ένα πλέγμα χρεώσεων που έχει μετατρέψει τη μετακίνηση σε πολυτέλεια, σε μια χώρα όπου τα εισοδήματα συρρικνώνονται διαχρονικά και το κόστος ζωής καλπάζει.

Και όμως, αυτά που βλέπουμε στον χάρτη είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

128 σταθμοί διοδίων: ένα εθνικό ρεκόρ αφαίμαξης

Πέρα από τα μετωπικά διόδια, λειτουργούν και δεκάδες πλευρικοί σταθμοί:

• 39 στην Αττική Οδό

• 19 στην Εθνική Οδό Αθηνών – Θεσσαλονίκης

• 9 στην Εθνική Οδό Αθηνών – Πατρών

• 6 (προς το παρόν) στην Εγνατία Οδό

• 2 στη Λαμία – Τρίκαλα

• 3 στην Κόρινθο – Καλαμάτα

• 5 στο Αντίρριο – Ιωάννινα

Σύνολο: 128 σταθμοί διοδίων “φυτεμένοι” σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων.
Ένα πραγματικό δίκτυο οικονομικής εξόντωσης, που δεν έχει καμία αναλογία με τους μισθούς και την αγοραστική δύναμη των πολιτών.

Πόσο κοστίζουν οι βασικές διαδρομές;

 Καβάλα – Θεσσαλονίκη

Μια σχετικά μικρή διαδρομή (~160 χλμ), κυρίως μέσω Εγνατίας Οδού.

• Διόδια: περίπου 8–10 € (μετ’ επιστροφής)
  Ακόμα και εδώ, ο οδηγός πληρώνει για έναν δρόμο που έχει ήδη χρηματοδοτήσει μέσω φόρων.

 Καβάλα – Αθήνα

Μία από τις πιο επιβαρυμένες διαδρομές, αφού συνδυάζει Εγνατία και άξονα Αθηνών–Θεσσαλονίκης.

• Διόδια: περίπου 35–40 € απλή διαδρομή

• Μετ’ επιστροφής: 70–80 €

Για έναν εργαζόμενο, το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε ημερομίσθια, απλώς για να μετακινηθεί εντός της ίδιας του της χώρας.

 Αθήνα – Θεσσαλονίκη

Η πιο χαρακτηριστική και αποκαλυπτική περίπτωση.

• Απόσταση: 1.002 χλμ μετ’ επιστροφής

• Καύσιμα:
  80 λίτρα × 1,78 € = 142,40 €

• Διόδια:
  61,30 € μετ’ επιστροφής

Σύνολο: 203,70 €

Δηλαδή το 1/3 ενός βασικού μισθού, για ένα και μόνο ταξίδι.
Και αν το επαναλάβεις μία εβδομάδα μετά;
Ξαναπληρώνεις από την αρχή. Ούτε έκπτωση, ούτε πλαφόν, ούτε λογική.

Ποια διαδρομή έχει το μεγαλύτερο κόστος;

Χωρίς καμία αμφιβολία, η Αθήνα – Θεσσαλονίκη είναι η ακριβότερη βασική διαδρομή της χώρας, τόσο σε διόδια όσο και συνολικά σε κόστος μετακίνησης. Και πρόκειται για τον κεντρικό κορμό της Ελλάδας — όχι για κάποιον δευτερεύοντα ή ορεινό δρόμο.

Σύγκριση που σοκάρει: Ελλάδα – Ελβετία

Στην Ελβετία, χώρα με πολλαπλάσιους μισθούς, ο οδηγός πληρώνει:

• 38,5 € τον χρόνο (vignette)

• Για απεριόριστες μετακινήσεις σε όλους τους αυτοκινητόδρομους.

Στην Ελλάδα;

• Πληρώνεις ανά διέλευση

• Πληρώνεις κάθε φορά

• Πληρώνεις χωρίς ανώτατο όριο

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά…

Προστίθενται:

• Τέλη κυκλοφορίας, ειδικά για παλαιά οχήματα

• Υπολογισμένα με βάση τα κυβικά, όχι την πραγματική αξία

• Σε πολλές περιπτώσεις ακριβότερα από την εμπορική αξία του αυτοκινήτου

Δηλαδή, τιμωρούνται οικονομικά οι φτωχότεροι, αυτοί που δεν μπορούν να αλλάξουν όχημα.

Συμπέρασμα

Το ελληνικό οδικό δίκτυο δεν λειτουργεί ως δημόσιο αγαθό, αλλά ως μηχανισμός συνεχούς είσπραξης.
Ένα κράτος που αντιμετωπίζει τους πολίτες του όχι ως φορολογούμενους που ήδη έχουν πληρώσει, αλλά ως ανεξάντλητες πηγές εσόδων.

Όταν για να πας από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη χρειάζεσαι το 1/3 του μισθού σου, τότε δεν μιλάμε για μετακίνηση.
Μιλάμε για οικονομικό αποκλεισμό.
Και αυτό δεν είναι απλώς άδικο — είναι κοινωνικά εγκληματικό.

Ο νησιώτης της Λήμνου: διπλή και τριπλή τιμωρία

Και μέσα σε αυτό το ήδη ασφυκτικό πλαίσιο, ας μην ξεχνάμε τον νησιώτη της Λήμνου. Τον πολίτη που, πριν καν πατήσει άσφαλτο στην ηπειρωτική Ελλάδα, πρέπει πρώτα να πληρώσει ακτοπλοϊκά εισιτήρια – για τον ίδιο, την οικογένειά του και, αν διαθέτει, το αυτοκίνητό του. Εκατοντάδες ευρώ απλώς για να περάσει από το νησί στην “υπόλοιπη Ελλάδα”. Και μόλις φτάσει στο λιμάνι; Τότε αρχίζει ο δεύτερος γύρος αφαίμαξης: διόδια, καύσιμα, πλευρικοί σταθμοί, χρεώσεις χωρίς τέλος. Για τον νησιώτη, η μετακίνηση δεν είναι δικαίωμα· είναι άθλος επιβίωσης. Ένα ταξίδι που ξεκινά με το καράβι και συνεχίζεται στον δρόμο, με το πορτοφόλι να αδειάζει σε κάθε βήμα και με την πικρή σκέψη να συνοψίζεται σε μία φράση: και μετά… ο Θεός βοηθός.

Ευχαριστούμε τον Ηλία Αρσέη για τις πληροφοριές