Δύο ποιήματα του Λημνιού ποιητή Κωνσταντίνου Μπακλατζή  δημοσιεύθηκαν στην  έγκριτη ιστοσελίδα fractalart.gr που  το περιεχόμενό του έχει να κάνει με τα πολιτιστικά δρώμενα της Χώρας. Πρόκειται για  ένα πολιτισμικό πολυ-περιοδικό, που δεν κατατάσσεται σε κάποια κλασική θεματολογική κατηγορία αλλά είναι πολύ διμοφιλές στον χώρο της διανόησης και του πολιτισμού.

Το λευκό φως της Αγάπης!

Γεννήθηκα για να σε συναντήσω!

Να σμίξω με τη ψυχή σου σ’ ένα αέναο ταξίδι.

Αιώνιο, φωτεινό, χωρίς φραγμούς και πρέπει.

Σε περίμενα στις ατέλειωτες νύχτες της μοναξιάς μου!

Σε έλουζα με τα ρόδα του έρωτα!

Σε έντυνα με το πέπλο της αγνότητος!

Σε ποθούσα τις ώρες των εαρινών μου στεναγμών!

Κι ήρθες σαν ήλιος μιαν αυγή…

κι ομόρφυνες ολάκερη τη ζωή μου!

Με άγγιξες στο πρόσωπο.

Τότε… ο ήλιος χύθηκε μέσα μου,

και έδιωξε το σκοτάδι! Το λευκό φως της Αγάπης,

στο χρώμα του έρωτα!

Όσο κι αν έψαξα, τέτοια λευκότητα, δε βρήκα πουθενά.

Ούτε το χιόνι, ούτε το λευκό τριαντάφυλλο,

ούτε ο ξάστερος ουρανός! Το καθαρότερο λευκό…

είναι η Αγάπη!!

Ακούει κανείς;;

Τι λέξεις να γράψεις; τι λόγια να πεις;

Μαυρίλα και στάχτες, εικόνες ντροπής!

Πύρινοι δρόμοι, μα φως πουθενά.

Η νύχτα απόψε, δράκους γεννά!

Εμπρηστές, δολοφόνοι, αφανίζουν τη γη.

Των παιδιών μας το μέλλον, με ωμή αρπαγή!

Ψάχνω στις στάχτες, ζωή για να βρω,

μα γύρω μου στήνουν οι εφιάλτες χορό.

Ψυχές μαυρισμένες, σε κάθε γωνιά.

Καυτές οι ανάσες, παντού σκοτεινιά!

Ποτάμι η οργή μας, και γύρω ερημιά.

Υποσχέσεις μοιράζουν, μα ελπίδα καμιά!

Προδομένη Πατρίδα, προδομένα παιδιά.

Με φτερούγες σπασμένες, και με άδεια καρδιά!

Τόσα δάκρυα Θε μου, ας γενούν μια βροχή,

για να σβήσουν τον πόνο, που ’χουν μες τη ψυχή!

Και η Μάνα Ελλάδα, ματωμένη θρηνεί,

μπρος στο πύρινο δράμα, σε αρχαία σκηνή!

Η Ελλάδα πεθαίνει!! Ακούει κανείς;;