Χουλιγκανοκάγκουροι και Φίλαθλοι

Γράφει η Άννα Τοσούνογλου

Ανήκω στη γενιά που γαλουχήθηκε αθλητικά με «τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Καμπούρη, τον Φασούλα και τ’άλλα παιδιά». Κάθε Τετάρτη απόγευμα έπρεπε να παρακολουθήσω τους αγώνες μπάσκετ στην τηλεόραση. Κάθε σχολική μέρα ξεκινούσε με πρωινό μπασκετάκι και πάλι μπασκετάκι στα διαλείμματα, μπασκετάκι και στη γειτονιά. Οι παίκτες της Εθνικής μας ομάδας (για μένα και του Άρη) ήταν τα ινδάλματά μας. Κάπως έτσι, ξεφύτρωσαν μπασκέτες σε όλη την Ελλάδα.

Το περασμένο Σάββατο είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τον αγώνα Ήφαιστος Λήμνου – ΑΕΚ, μέσα από το γήπεδο. Ήταν πραγματικά ένα πολύ έντονο παιχνίδι για γερά νεύρα.

Πριν την έναρξη του αγώνα και σε όλη τη διάρκειά του (πλην των τελευταίων λεπτών) οι υποστηρικτές της ΑΕΚ από τη Λήμνο και τη Χίο έκαναν μεγάλο σαματά, με τύμπανο, σημαίες και συνθήματα από την «εξέδρα» τους. Οι υποστηρικτές του Ηφαίστου έδιναν τον δικό τους ρυθμό με συνθήματα στήριξης, σφυρίγματα, ποδοβολητά αποθάρρυνσης, στηρίζοντας την ομάδα τους. Αν και δεν το παρατήρησα, έμαθα εκ των υστέρων, ότι υπήρχαν και κάποια μικρά παιδιά με τύμπανο που έφτιαξαν τη δική τους «εξέδρα» για να υπερασπιστούν την ομάδα του Ηφαίστου. Είναι πολλά τα μικρά παιδιά που μαζί με τους γονείς τους παρακολουθούν τους αγώνες.

Η παρουσία της Αστυνομίας πριν και κατά την διάρκεια του αγώνα, σταθερή και έντονη στην εξέδρα των οπαδών της ΑΕΚ για αποτροπή επεισοδίων.

Ο αγώνας έληξε με τη συγκλονιστική νίκη του Ηφαίστου και την αποχώρησή μας από το Στάδιο.

Ως εδώ όλα καλά.

Την επόμενη μέρα άκουσα ότι έγιναν επεισόδια μέσα στη Μύρινα, με την Αστυνομία να κυνηγά κυριολεκτικά οπαδούς της ΑΕΚ μέσα στα στενά. Προκλήθηκαν ζημιές (;)

Επειδή λοιπόν, πιστεύω ότι όλοι μας φέρουμε ευθύνη για το τι συμβαίνει στον τόπο μας, ο καθένας στο μέτρο που του αναλογεί προφανώς, θα ήθελα να «σηκώσω την ευθύνη μου» και να μιλήσω για το πως θέλω να βλέπω το μπάσκετ στη Λήμνο.

Η ομάδα του Ηφαίστου, πέρα από τις ποικίλες ευκαιρίες προβολής που δίνει στο νησί μας, δίνει επίσης και μία ακόμα τεράστια ευκαιρία για εμάς και τα παιδιά μας. Τη διαμόρφωση φιλαθλητικού πνεύματος, στα πλαίσια πάντα της ευγενούς άμιλλας. Παράλληλα, τη διαχείριση έντονων συναισθηματικών καταστάσεων θετικών και αρνητικών, με τα οποία τα παιδιά μας θα έρθουν αντιμέτωπα κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Το όμορφο θέαμα των γονιών με τα παιδιά τους μέσα στο Στάδιο, ακόμα και πολύ μικρών παιδιών, πρέπει να το προστατεύσουμε και να το αξιοποιήσουμε προς όφελος της νέας γενιάς και της κοινωνίας μας. Γι’αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει να επικρίνουμε και να αποθαρρύνουμε πάσης φύσεως ανάρμοστες συμπεριφορές και βρισιές μέσα στο Γήπεδο. Δεν είναι δικαιολογία το «γήπεδο είναι…». Να προωθούμε υγιείς αντιδράσεις σε καλές αλλά και κακές φάσεις για την ομάδα μας. Να χαιρόμαστε για τη νίκη, να λυπούμαστε για την ήττα, πάντα με σεβασμό προς τον αντίπαλο και τους διαιτητές.

Θα ήταν ευτυχές έργο αν φίλαθλοι γονείς οργάνωναν μια «εξέδρα» νεαρών παιδιών βασισμένοι στο υγιές φιλαθλητικό πνεύμα. Θα ήταν ευχής έργο αν οι ίδιοι οι παίκτες του Ηφαίστου και οι παράγοντές του, αναδείκνυαν και στήριζαν μια τέτοια κίνηση.

Δεν έχουμε καμία απολύτως ανάγκη από χουλιγκανοκάγκουρους οπαδούς, που με αφορμή έναν αγώνα εκτονώνουν τη βιαιότητά τους με λόγια ή και έργα. Θέλουμε Φίλους του Αθλήματος, και αγωγή ψυχής για μικρούς και μεγάλους. Είναι στο χέρι μας να διατηρήσουμε το Μπάσκετ στη Λήμνο μια οικογενειακή ψυχαγωγία και να αποτελέσουμε δυναμικό παράδειγμα προς μίμηση.

Άννα Τοσούνογλου