Aναδρομική έκθεση του Ράλλη Κοψίδη στην Πινακοθήκη Σύγχρονης Βαλκανικής Τέχνης της Λήμνου

Η διοργάνωση της έκθεσης του Ράλλη Κοψίδη αποκτά ιδιαίτερη σημασία, επειδή είναι η πρώτη έκθεση του καλλιτέχνη στη γενέτειρά του, και ταυτόχρονα η πρώτη αναδρομική έκθεση του Κοψίδη που γίνεται μετά τον θάνατό του, τον Αύγουστο του 2010.

Στην Πινακοθήκη Κοντιά παρουσιάζονται περισσότερα από εκατόν δέκα έργα ζωγραφικής και χαρακτικής (πίνακες, σχέδια, αγιογραφίες, τυπώματα σε λινόλεουμ, μεταξοτυπίες, μελέτες για εικονογράφηση, μακέτες για τοιχογραφίες κ.ά.). Η παρουσίαση του εικαστικού αποτυπώματος του Κοψίδη αναπτύσσεται μέσα από μια σειρά ενοτήτων που παρακολουθούν τη ζωή του και την εξέλιξή του: από τα χρόνια της μαθητείας στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με τον Γιάννη Μόραλη και κυρίως με τον Ανδρέα Γεωργιάδη (1949-1954), και αργότερα στη στροφή προς τη βυζαντινή τέχνη, με οδηγό τη διδασκαλία του Φώτη Κόντογλου (1954-1959).

Από το 1960 και εξής, ο ζωγράφος σταδιακά απομακρύνεται από τη βυζαντινή παράδοση και τον Κόντογλου, στην προσπάθεια για άρθρωση μιας προσωπικής εικαστικής γραφής. Από το 1975 και εξής, η τέχνη του Κοψίδη, που μένει πάντοτε παραστατική, εμπνέεται από τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό και ειδικά από το κίνημα του υπερρεαλισμού. Την περίοδο εκείνη χρονολογείται και ο σημαντικότερος, ίσως, κύκλος πινάκων σε ολόκληρη την εργογραφία του Κοψίδη: η σειρά με τα τοπία του Λαυρίου.

Το Λαύριο είναι για τον καλλιτέχνη ένας τόπος ιστορίας, μνήμης και ανθρώπινου μόχθου, που ελέω της τεχνολογίας και των μεταλλίων μεταμορφώνεται σε ένα τοπίο βιομηχανικό. Μέσα από τα τοπία του Λαυρίου, ο Κοψίδης στρέφεται προς τον υπερρεαλισμό, συνδυάζοντας σύμβολα και εικόνες που δίνουν ένα μαγικό περιβάλλον. Τότε, ο ζωγράφος θα αρχίσει να στρέφεται προς τα παιδικά του χρόνια και την ανάμνηση της Λήμνου. Μνήμες της παιδικής ηλικίες μπερδεύονται με οράματα και όνειρα, η Λήμνος μετατρέπεται σε τοπίο φανταστικό, ονειρικό, γεμάτη τέρατα της φαντασίας

ΠΗΓΗ: culturenow.gr