Μέλια: Η Ελλάδα φλέγεται και πνίγεται

        Όταν  ανάβει  μια  φωτιά,  καίγονται  δάση  και,  αν  φυσάει, οι  φλόγες  εξαπλώνονται  και  οι καταστροφές  είναι  μεγάλες.  Λυπούμαστε, στενοχωριόμαστε  και   ύστερα   παρηγοριόμαστε,  γιατί  αναδάσωση  γίνεται   και   θεραπεύεται  το  κακό.

Όταν  μια  φωτιά  δεν  είναι  υπό  έλεγχο,  καίγεται  και  κάποιο σπίτι.  Πάλι  λέμε  πως  και   το  σπίτι  ξαναγίνεται.  Εδώ,  όμως, χάθηκαν   άνθρωποι!  Ακόμα   και   ζωάκια.

        Είδα την  καταστροφή.  Μαύρη  μαυρίλα  σαν  καλιακούδα και  μαύρισε  η  ψυχή  μου!   Όταν   άρχισαν   να   αναφέρονται θύματα,  ανήμποροι   γέροντες,  γυναίκες ,  μικρά  παιδιά,  τότε πόνεσε  η  καρδιά  μου!  Όταν   διαπιστώθηκε   ότι   ο  κρατικός μηχανισμός  δε  λειτούργησε,  όπως  έπρεπε,  οργίστηκα,  γιατί  ήμουν  νέα και  γέρασα,  από  τότε  που άκουγα  πως   θα  γίνει σχεδιασμός   προστασίας  από  λοιμό,   λιμό,   σεισμό,  καταποντισμό,  πυρ,  κατακλυσμό,  μάχαιρα. Αυτός  ο  έρμος  ο  σχεδιασμός  δεν  έγινε  ποτέ!

          Δυο  φορές  πλημμύρισε  η  Μάνδρα, αλλά  η  κυρία  Δούρου  ήταν  άφαντη.  Τώρα,  σε  περιοχή  της  δικαιοδοσίας   της, έγινε  κόλαση,  αλλά  η  ίδια  είναι  πάλι  άφαντη.   Γιατί  το  τονίζω;   Γιατί,  τότε  που  διεκδικούσε  την  Περιφέρεια,  λυσσούσε!   “ Να  φύγετε,  να  φύγετε! ”  φώναζε  απευθυνόμενη  στον  προκάτοχό  της,  τον  κύριο  Σγουρό.  Εκείνη  θα   λειτουργούσε  καλύτερα.   Το  είδαν  οι πλημμυροπαθείς  και  τώρα  οι  πυρόπληκτοι!   Όσοι  επέζησαν,  βέβαια.   Η  εν  λόγω   κυρία  δεν  έχει   ευαισθησίες.  Όταν  την  καταβρέξανε  με  νερό,  εκείνη  έμενε  απαθής.  Την  υποστήριξε  η   κυρία  Κανέλλη   και  έφαγε  το  ξύλο!  [Απαθής  έμεινε  και  ο  παρακαθήμενος!;]          

        Ύστερα  ήρθε  η  σειρά  του  κυρίου  Τσίπρα,  η  στάση  του οποίου  με  έκανε  πυρ  και  μανία!  Και όλοι  τους,  βέβαια,  είναι  απαράδεκτοι!  Βγήκαν   στην   τηλεόραση   σε   συνέντευξη τύπου  και  προσπάθησαν   να  δικαιολογήσουν  τα  αδικαιολόγητα.  Δεν  τα  κατάφεραν,  διότι   είναι   αδικαιολόγητοι!   Δεν τρώμε  όλοι  κουτόχορτο.

         Κύριε  Πρωθυπουργέ,  τριήμερο  πένθος  και  τρεις   μέρες μεσίστιες  οι  σημαίες;  Και;  Κλείνουν  έτσι  εύκολα  οι  πληγές;

Το  “ αναλαμβάνω   την  πολιτική  ευθύνη ”   δεν  καλύπτει   κανέναν!

         Στην  Ελλάδα  ο  ένας  μεταθέτει  την  ευθύνη στον  άλλον.

Τελικά  ο  αίτιος  δε  βρίσκεται  ποτέ!;  Υπεύθυνοι  οι  ίδιοι   πολίτες!  Το  γεγονός  ότι  όλοι  αφήνουν  την   πατρίδα   τους  και τρέχουν  στις  μεγάλες  πόλεις   είναι   μια  πικρή  αλήθεια.  [ Έμεινα  μακριά  από  τη  Λήμνο  μόνο  για   σπουδές.   Δούλευα και  μάζευα  γνώσεις.  Ύστερα  γύρισα  και  άρχισα   να  παλεύω  για   τούτον   τον   τόπο.   Γνωρίζω   μερικούς,   που  έφυγαν   χωρίς  λόγο,   μόνο   και  μόνο   για  να   λένε   πως  ζούνε   στην πρωτεύουσα!]   Οι  άνθρωποι   έκαναν  το  λάθος.  Έχτισαν   και αυθαίρετα.   Δεν   μπορεί,   όμως,   αυτό   να   είναι   άλοθι   για  τους   αρμόδιους   πολιτικούς.    Έπρεπε  να  έχει  βρεθεί  λύση, ώστε  να   μη  φτάσουμε  σε   αυτό  το  σημείο. 

         Ο  λαός,  ανεβάζοντας   στην   εξουσία   κάποιους,  εναποθέτει   σ’ αυτούς   τις  ελπίδες  του.   Σε  λίγο  διαψεύδεται  και  ξαναφέρνει   πίσω   αυτούς   που  είχε   τιμωρήσει  πριν.  Διότι ξεχνά  τι  τράβηξε.  Ναι,  ο  λαός,  αυτός  που  όλοι  τον  επικαλούνται,  όλοι  τον  “ νοιάζονται  ”  και  όλοι  τον  έχουν  γραμμένο  στα  παλιά  τους  παπούτσια!  Καμένη   γη  παραλαμβάνουν  και  με  τη  σειρά  τους   καμένη  γη  παραδίδουν!  Άδεια ταμεία   παραλαμβάνουν   και   άδεια   ταμεία  παραδίδουν!

          Ας  μη  σας  κουράζω    Να  επισημάνω   μόνο   ότι   και  η  αντιπολίτευση,   η  οποία  κατακρίνει,   όταν  είχε   την  εξουσία,   παραλήψεις   και   λάθη   έκανε   και,   αν   αναλάβει   πάλι,  πάλι   τα   ίδια   θα   κάνει.   Ο  λαός   να   θυμηθεί,  γιατί   όταν   ξεχνά,   ξαναζεί  τα  ίδια!  Άδικο  έχω;

                                                               Μέλια