Πάντα η Μακεδονία και η πατρίδα μου Λήμνος συνδέονταν στενά. Πριν ακριβώς εκατό χρόνια, στις 17 Μαΐου 1918, στη μάχη του Σκρα, εναντίον των Βουλγάρων, στα σύνορα με το σημερινό κράτος των Σκοπίων, το Τάγμα Λήμνου πλήρωσε τον βαρύτερο φόρο αίματος, αφού στη νικηφόρο έφοδο προς την κορυφή του Σκρα, σκοτώθηκαν 58 Λημνιά παλικαράκια, μαζί με τον διοικητή τους ταγματάρχη Παπαγιάννη. Νεκρός και ένας πρώτος ξάδερφος του πατέρα μου, ο Νικόλας Τραγαρέλης.

Οι Λήμνιοι κατά το πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα εργάζονταν ως εργάτες στη Μακεδονία, όπου μετανάστευαν κατά χιλιάδες.

Ένας αδερφός του παππού μου Σταύρου, σκοτώθηκε στο Δοξάτο, όταν η αλωνιστική μηχανή που δούλευε του έφαγε το ένα χέρι, με αποτέλεσμα το θάνατό του σε τρεις μέρες.

Μου έλεγε ο πατέρας μου, ότι ο ίδιος εργαζόταν στη Μακεδονία από 14 ετών. Μια εποχή δούλευε σε μια οικογένεια, ονόματι Χαλάτση, πατριαρχική, Ο γέρος πατέρας έκανε κουμάντο, και τρεις γιοι, νύφες, εγγόνια, κλπ, υπάκουαν τυφλά, έμεναν δε όλοι μαζί σε ένα τεράστιο σπίτι με υποστατικά.

Μια μέρα πλησίασε ο γέρος τον πατέρα μου και του είπε: «Κώστα καλός εργάτης είσαι, καλό παιδί, τι λες να σε κάνουμε Βούλγαρο και να σε παντρέψουμε με ένα δικό μας κορίτσι».

Ο πατέρας μου κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό, δεν ήξερε ότι ήταν κρυφοί Βούλγαροι. «Εγώ υπηρέτησα στο θωρηκτό Αβέρωφ, ξέρεις τι σημαίνει θωρηκτό Αβέρωφ; Άκου να με κάνει Βούλγαρο» του απάντησε όλο θυμό. Και μάζεψε νύχτα τα μπογαλάκια του και έφυγε απ’ το σπίτι.

Τέτοιες ιστορίες αναρίθμητες. Μια ατελείωτη αλυσίδα αγώνων, ιδρώτα και αίματος.

Για να μην σας εκπλήσσουν οι εκδηλώσεις αγάπης προς τη Μακεδονία. Για να μην απορείτε όταν βλέπετε από λευκά γερόντια μέχρι αμούστακα παιδιά, και από χειρώνακτες εργατικούς έως ανθρώπους των γραμμάτων να διανύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να διαμαρτυρηθούν.

Καλά είναι λοιπόν τα ανοιχτά ζητήματα να κλείνουν, καλή η συνεργασία και οι συναινετικές διαδικασίες και στη ζωή, και στην πολιτική και παντού. Φτάνει να γνωρίζουμε πότε είναι ένας αναγκαστικός συμβιβασμός και πότε ένας…γάμος από έρωτα.

Η ερώτηση είναι, με κάθε κόστος;

Με διχασμό της Ελληνικής κοινωνίας;

Με διχασμό του πολιτικού συστήματος;

Και κυρίως, ερήμην του λαού;

Με χαριεντισμούς και χάχανα;

Ή με περίσκεψη και σοβαρότητα, όπως αρμόζει σε κηδεία και πένθος;

 

Απο το facebook του Σταύρου Τραγάρα

Kαταχώρηση Νατάσα Ταραράκη


Δείτε παλαιότερα δημοφιλή άρθρα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here