Posts | Comments | Email

Τα προϊόντα της Λήμνου σήμερα και στο αύριο!!!


news informationnews information,sport,health

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Πετκανόπουλος

Οικονομολόγος – Δημοσιογράφος,

εξειδικευμένος στα τρόφιμα και στο κρασί

 

«Στη Λήμνο υπάρχουν μεγάλα αναξιοποίητα ακόμη πλεονεκτήματα στον αγροτοδιατροφικό τομέα, σε συνδυασμό και με τον τουρισμό. Ταυτόχρονα υπάρχει έλλειμμα ενημέρωσης του κοινού της Ελλάδας, τόσο καταναλωτών όσο και επαγγελματιών, για την  τεράστια ποιότητα και αξία των λημνιακών προϊόντων, έλλειψη η οποία τεκμηριώνεται από την έκπληξη που αυτοί νιώθουν, όταν έρχονται στη Λήμνο και τα δοκιμάζουν».

 

Τα παραπάνω είχα τονίσει σε ομιλία μου στην ημερίδα που διοργάνωσε ο Δήμος Λήμνου, ακριβώς πριν από ένα χρόνο.

Σήμερα, μετά από 20ετή ενασχόληση με τη δημοσιογραφία και την οικονομία των τροφίμων και έχοντας ασχοληθεί επίσης με την επιχειρηματικότητα στον κλάδο, το μάρκετινγκ, τις εξαγωγές και την ανάπτυξη νέων προϊόντων, γνωρίζοντας δε τα δεδομένα στα νησιά του Βορείου Αιγαίου, θα ήθελα να σημειώσω ορισμένες σκέψεις μου για τα Λημνιακά προϊόντα.

Τυριά της Λήμνου – Μελίχλωρο

Το τυρί πάνω στο οποίο πρέπει κατά τη γνώμη μου να γίνει επένδυση, μελέτη και δουλειά είναι το μελίχλωρο. Το θεωρώ ως το πιο σημαντικό λόγω της μοναδικότητάς του και της τιμής που μπορεί να πιάσει, πολύ καλύτερης από το καλαθάκι, το οποίο παρασύρεται από τις χαμηλές τιμές της φέτας. 

Το μελίχλωρο είναι ένα τυρί το οποίο όπως περιγράφεται: «Σε πρώτη φάση αποκτά υφή μεταξύ χλωρού και ξηρού (μελίχλωρο), ενώ όταν προχωρήσει η αφυδάτωση το τυρί γίνεται σκληρό. Είναι ιδανικό για τρίψιμο, για σαγανάκι ή σαν επιτραπέζιο».

 

Και ο πιο αδαής περί τα γαστρονομικά, καταλαβαίνει ότι ένα χλωρό και ένα σκληρό τυρί είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα που τρώγονται με διαφορετικό τρόπο και συνδυάζονται με διαφορετικά άλλα εδέσματα. Άρα έχουμε δύο διαφορετικά τυριά και το μελίχλωρο πρέπει να κυκλοφορεί σε δύο εκδοχές, φρέσκο και ωριμασμένο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τον ανθότυρο.

Επίσης, πρέπει να προβάλλεται παντού ότι το μελίχλωρο παράγεται αποκλειστικά από ζώα ελευθέρας βοσκής (grass fed είναι η διεθνής ονομασία που είναι πολύ της μόδας τελευταία).

 

Επιπλέον το τυρί, ιδιαίτερα στην χλωρή του εκδοχή, έχει χαμηλή αλατότητα και αυτό είναι ακόμη ένα σημαντικό στοιχείο που πρέπει να προβάλλεται. Υπάρχει μεγάλη διεθνής τάση ‘low salt’ λόγω της υπέρτασης του 40% του παγκόσμιου πληθυσμού. Να σημειωθεί ότι τα ανάλατα προϊόντα είναι συνήθως και άνοστα. Ωστόσο το μελίχλωρο πετυχαίνει ένα  καταπληκτικό συνδυασμό γεύσης και αρωμάτων, με χαμηλή αλατότητα, πράγμα σπάνιο.

Φλωμάρια

Χυλοπίτες παραδοσιακές υπάρχουν πολλές, σε κάθε περιοχή της Ελλάδας, το φλωμάρι Λήμνου είναι όμως ένα και μοναδικό. Τι είναι αυτό που το κάνει μοναδικό; Η γεύση η οποία οφείλεται στο σιτάρι της Λήμνου. Το οποίο είναι ένα καταπληκτικό σιτάρι, με μια ιδιαιτερότητα. Περιέχει μέσα του όλο το σιμιγδάλι. Αυτό δίνει την ιδιαίτερη και δυνατή γεύση. Οι χυλοπίτες σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα γίνονται είτε από σιμιγδάλι σκέτο, είτε από αλεύρι σκέτο (διαφόρων προελεύσεων).

 

Διαβάζοντας τις ετικέτες βλέπω ότι υπάρχουν και φλωμάρια από αλεύρι Λήμνου, από σκέτο σιμιγδάλι, από αλεύρι και σιμιγδάλι, με γάλα χωρίς προσδιορισμό του ζώου και αυγά, με νερό, με γάλα πρόβειο, με αγελαδινό, με ανάμικτο, με λαχανικά, με μελάνι σουπιάς.

 

Τι είναι το φλωμάρι λοιπόν τελικά;  Αν δεν έχει σαφές πρωτόκολλο παραγωγής ένα προϊόν δύσκολα κατοχυρώνεται στη συνείδηση του καταναλωτή. Εννοώ βέβαια αν έχει στόχο να φτιάξει όνομα ώστε να πιάσει καλύτερη τιμή. Το φλωμάρι σήμερα πουλιέται 5€ – 6,50€. Ρίχνοντας μια ματιά στα ράφια, βλέπω απλές χυλοπίτες από διάφορες περιοχές σε τιμές από 4,50€ – 6,20€. Βλέπω όμως χυλοπίτες στις οποίες τονίζεται το είδος του αλεύρου και του γάλακτος που χρησιμοποιούν να πιάνουν 7€ – 9€. Ανάμεσά τους μια χυλοπίτα από: ‘Αλεύρι σκληρού σίτου Μαυραγάνι, κατσικίσιο γάλα , σιμιγδάλι’, από τον Δομοκό (ναι μάλιστα), στα 9,50€. Βλέπω χυλοπίτες με λαχανικά και μυρωδικά, όπως μανιτάρι πορτσίνι, μέχρι και στα 10€ και 12€. Και φυσικά ιταλικά ζυμαρικά, πάντα με αναφορά του είδους του αλεύρου, από 10€ και πάνω, μέχρι 16€ – 17€. Πόσο θέλουμε και πόσο μπορεί να πουλιέται το φλωμάρι; Το ταβάνι είναι ψηλά αλλά το φλωμάρι πρέπει κατ΄ αρχήν να κατοχυρώσει την ταυτότητά του για να αλλάξει κατηγορία.

Φάβα Λήμνου

Μελέτησα πολύ καλά τη φάβα της Λήμνου, τον Άφκο και την μαγείρεψα ταυτόχρονα με άλλες τρείς φάβες, Σαντορίνης, Φενεού και Καναδά. Τη δοκιμάσαμε με συνεργάτες σε τυφλή δοκιμή. Το ευχάριστο ήταν ότι όλοι την βγάλανε ισοδύναμη της Σαντορίνης και με σαφή υπεροχή από τις άλλες δύο. Το δυσάρεστο ότι αυτή η διαφορά είναι ανεπαίσθητη. Συμφωνήσαμε όλοι ότι ένα εστιατόριο μπορεί να έχει σχεδόν το ίδιο καλό πιάτο με μια άλλη φτηνή φάβα, αρκεί να την μαγειρέψει σωστά. 

 

Διαπίστωση πολλών ανθρώπων τους οποίους ρώτησα είναι ότι στη Λήμνο στα εστιατόρια, η φάβα δεν μαγειρεύεται σωστά. Άρα το ‘χτίσιμο’ ονόματος και της φήμης για την φάβα της Λήμνου περνάει κατ΄ αρχήν μέσα από σωστό μαγείρεμα και στη συνέχεια από τη δημιουργία του μύθου, όπως έκανε η Σαντορίνη και πιάνει διπλή τιμή.

Αρνίσιο κρέας Λήμνου – MEET THE LAMB

Αυτό είναι ένα κρυφό όπλο της Λήμνου κατά τη γνώμη μου.

Αυτή τη στιγμή υλοποιείται πρόγραμμα δράσεων προώθησης του ελληνικού αρνιού, μέσω του ευρωπαϊκού Προγράμματος «MEET THE LAMB» για λογαριασμό της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Κρέατος (ΕΔΟΚ). Το πρόγραμμα έχει ως στόχο την ένταξη του προϊόντος στην καθημερινή διατροφή των καταναλωτών, αναδεικνύοντας νέες χρήσεις για το πρόβειο κρέας μέσω της δημιουργίας νέων κοπών και συνταγών. Αφορά όμως στο κρέας ζώων 16 κιλών και πάνω.

 

Ενώ η αιγοπροβατοτροφία είναι ο κύριος παραδοσιακός κλάδος της κτηνοτροφίας της χώρας μας, η κατά κεφαλή κατανάλωση αιγοπρόβειου κρέατος βρίσκεται στα 7 κιλά ετησίως με τάση μείωσης. Γιατί γίνεται αυτό; Διότι στην Ελλάδα καταναλώνουμε το αρνάκι γάλακτος κι αυτό εποχιακά (Πάσχα). Το πρόγραμμα θα προωθήσει την κατανάλωση του αρνίσιου κρέατος ολόκληρο το χρόνο. Φυσικά όχι του γάλακτος, το οποίο υπάρχει μόνο κάποιους μήνες, αλλά του μεγαλύτερου.

 

Η πρώτη παρουσία του προγράμματος Meet the Lamb, πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στον χώρο της έκθεσης Food Expo. Τεκμηριώθηκε ότι το βαρύτερο αρνί, δηλαδή 16-20 κιλών (6-8 μηνών) δίνει πολλές περισσότερες επιλογές γαστρονομικής αξιοποίησης σε σχέση με το αρνάκι γάλακτος. Όπως δήλωσαν όλοι οι συμμετέχοντες επαγγελματίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, το κρέας αυτού του αρνιού θεωρείται το Νο 1 στον κόσμο. Το πρόγραμμα αποτελεί μια ευκαιρία για τη Λήμνο στην αγορά της οποίας ήδη βλέπουμε μεγάλα αρνιά.

Κρασί

Μετά από πολλές συζητήσεις με επαγγελματίες του κρασιού, οινολόγους, δημοσιογράφους, ιδιοκτήτες καταστημάτων και εστιατορίων, θεωρώ ότι μεγάλη σημασία θα πρέπει να δοθεί στο κρασί από την ποικιλία ‘Λημνιό’, η οποία πρέπει να πάψει να αναφέρεται ως ‘Καλαμπάκι’. Υπάρχει συγκριτικό πλεονέκτημα. Ο λόγος είναι ότι – όπως και στο φλωμάρι  και στο μελίχλωρο –  αυτή μπορεί να ‘πιάσει’ καλύτερη τιμή εκτός Λήμνου. Άρα να φέρει περισσότερα χρήματα στο νησί. Έχει όλα τα απαραίτητα εφόδια, όπως όνομα, κληρονομιά, ιστορία. Σίγουρα υπάρχουν δυσκολίες στο κόκκινο κρασί της Λήμνου, σε σχέση με το λευκό, αλλά η πρόκληση ίσως να είναι εδώ. Να σημειωθεί ότι ήδη στη Βόρεια Ελλάδα παράγονται δύο εξαιρετικά κρασιά από την ποικιλία Λημνιό. Το ένα, από τη Θράκη πουλιέται πολύ ακριβά

 

Ως προς το λευκό, οι απόψεις είναι ότι, σύμφωνα με τις νέες τάσεις στο κρασί, θα ήταν καλύτερα, ιδιαίτερα εκτός νησιού, να κυκλοφορεί με λίγη παραπάνω γλυκύτητα (υπολειπόμενα σάκχαρα) και σε πιο φανταχτερές ετικέτες, προσβλέποντας σε πιο εύκολη χρήση από την νεολαία.

Αλεύρι

Προχθές ακόμη σε συζήτηση φίλων άκουσα να λένε για το αλεύρι Λήμνου, που «κυκλοφορούσε στην αγορά συσκευασμένο και ήταν το καλύτερο», αλλά δυσκολεύονται πια να το βρουν. Άρα πρέπει άμεσα να κυκλοφορήσει συσκευασμένο αλεύρι Λήμνου, για να το μάθει όλη η Ελλάδα.

Παξιμάδια – Αρτοσκευάσματα

Τα παξιμάδια της Λήμνου και ιδιαίτερα τα κρίθινα είναι μακράν τα καλύτερα της Ελλάδας και αυτό γίνεται σιγά-σιγά γνωστό στους καταναλωτές.

Τα παξιμάδια όμως είναι ένα προϊόν παντελώς άγνωστο στο εξωτερικό, εκτός φυσικά από τη στενή αγορά της ελληνικής (και λημνιακής) ομογένειας. Θα ήταν έτσι καλό να αναπτυχθούν κάποια αρτοσκευάσματα από τη αλεύρι της Λήμνου, όπως κριτσίνια, μπισκότα, κουλουράκια κλπ, σε πολυτελή συσκευασία, με στόχευση και στην εξωτερική αγορά πλην της ελληνικής. Πρέπει να εντοπισθούν τυποποιημένα προϊόντα, γνωστά διεθνώς, σύμφωνα με τις καταναλωτικές τάσεις, τα οποία μπορούν να γίνουν πολύ νόστιμα και ποιοτικά από το αλεύρι της Λήμνου. Πρέπει να παραχθούν τέτοια προϊόντα στη Λήμνο και όχι μόνον παξιμάδια.

Ταχίνι

Το ταχίνι ήταν παραδοσιακά προϊόν της Λήμνου και πριν από λίγες μέρες είδα σε σπίτι στο Κοντοπούλι πώς ήταν η παλιά μυλόπετρα που έφτιαχνε το ταχίνι στα σπίτια. Η καλλιέργεια χάθηκε σε όλη τη χώρα, όπως και στη Λήμνο και το σουσάμι ήταν αποκλειστικά εισαγόμενο. Τώρα όμως στην Ελλάδα αναβιώνει. Στη Λήμνο υπάρχουν ιδιαίτερα προβλήματα και νομίζω ότι παράγεται σήμερα μόνο μια μικρή ποσότητα. Θα βοηθούσε πολύ αν αυτή μπορούσε να αυξηθεί. Το ταχίνι είναι ένα προϊόν ανερχόμενο με μεγάλο ρυθμό διεθνώς, καθώς παρουσιάζει εκπληκτικά οφέλη στην υγεία.

Μέλι Λήμνου

Το μέλι δεν το γνωρίζω τόσο καλά όσο άλλα προϊόντα. Ακούω ότι με το μέλι Λήμνου υπάρχουν πλεονεκτήματα αλλά και ζητήματα. Θυμάμαι πριν 10 χρόνια όταν ήρθα στο νησί για να βρω προϊόντα για ένα κατάστημα delicatessen που είχα ανοίξει τότε είχα απογοητευτεί με το μέλι. Πρόσφατα όμως δοκίμασα ένα μέλι που το βρήκα υπέροχο και εφάμιλλο του θυμαρίσιου μελιού τω Κυκλάδων, το οποίο θεωρείται από τα καλύτερα στον κόσμο, με τιμή πάνω από 30€. Άρα τα πράγματα καλυτέρευσαν, υπάρχει πεδίο και πρέπει το μέλι της Λήμνου να αξιοποιηθεί.

Αλίπαστα

Τα αλίπαστα της Λήμνου είναι ιδιαίτερα και υπέροχα. Δεν έχω κάτι να καταθέσω πέρα από τον θαυμασμό μου. Το μεγάλο τους πλεονέκτημα, το οποίο πρέπει με κάθε τρόπο να διαδίδεται, είναι τα θαλασσινά του Βορείου Αιγαίου και της Λήμνου από τα οποία κατά πλειοψηφία παράγονται. Όλα τα μαζικής κυκλοφορίας αλίπαστα της αγοράς γίνονται με πρώτες ύλες ψάρια και ιχθυρά από Κίνα, Ινδία και γενικά ανατολική Ασία, Μαρόκο, ειρηνικό και ατλαντικό ωκεανό. Αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα των οικοτεχνικών αλιπάστων της Λήμνου. Η ποιοτική και δική μας πρώτη ύλη.

Μπύρα

Αυτό το άρθρο θα έπρεπε να περιλαμβάνει και μια τοπική μπύρα η οποία – ελπίζω για την ώρα – δεν υπάρχει. Οι μικροζυθοποιίες είναι της μόδας και διάσπαρτες σε όλη τη χώρα. Σε λίγο κάθε νομός και μεγάλη περιοχή θα έχει τουλάχιστον από μία. Η Λήμνος θα υστερήσει; Και όμως είναι μια από τις λίγες περιοχές που θα μπορούσε να φτιάξει μπύρα από το δικό της και μάλιστα φημισμένο κριθάρι και αυτό να είναι το μεγάλο της πλεονέκτημα. Σήμερα κατασκευάζεται στην Ελλάδα βύνη, η οποία τροφοδοτεί τις μικροζυθοποιίες, από ελληνικό κριθάρι. Μπορεί δηλαδή, όπως έχω διαπιστώσει ερευνώντας το θέμα να παραχθεί βύνη από κριθάρι της Λήμνου για να βγεί στη συνέχεια μπύρα Λήμνου, με ανταγωνιστικό πλεονέκτημα από τις άλλες.

news informationnews information,sport,health
19:33

Αφήστε μια απάντηση

Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com